Adoleshenca!
Sa një psheretime lehtesuese,një ëndërr e çiltër qe nuk del kurrë nga mendja,aq edhe një mundim i pameshirshem,i hiperbolizuar ne konturet e brendavetes,një botë tjetër e banuar nga një banor i vetëm:Ti...
Të degjosh kujtimet e një njeriu tetedhjete vjeçar,nostalgjia qe ka ai për rinine ne përgjithësi apo për adoleshencen ne veçanti,del diçka meditonjese dhe mallengjyese,qe te ve ne mendime.Nga ana tjetër te qendrosh ulur ne një nga lokalet me te rendomta te qytetit me shoqërinë tënde,jo vetëm qe nuk te dhimbsen ditet qe po kalon,por nis dhe mallkon veten për moshen e parritur akoma,qe s'të lejon të kesh ne duar parane,makinen e shumë gjëra te tjera.Thuhet se çdo gjë vjen me moshen e duhur,megjithatë faji i adoleshences qenka padurimi.Por ja vlen te ndjehet e paprekur,e çiltër,si dashuria e pare,pasi pikërisht ne adoleshence nisin e kristalizohen ndjenjat e para,e pastaj për gjatë gjithë jetës.
Kjo është e gjitha. 

Adoleshenca ime ka qenë një lufte e vërtetë pa e kuptuar se ti po vihesh përballë me problemet e jetës.Unë ne përgjithësi jam tip i vështirë,ne shtepi sillesha(ndoshta dhe sillem:D) shumë keq,isha një fëmijë harrakat nuk degjoja dhe shumë pertace.

Kur themi shumë pertace aq sa mezi shkoja ti merrja ndonjerit ndonjë gote ujë,leri punën e shtepise prisja nga te tjerët.Për mua ishte shkolla(flas aty nga mosha 13 vjeç) dhe televizori,u bëra e marrosur pas TV.Fati deshi(e them me gjithë shpirt) qe fitova një konkurs për te vazhduar shkollën ne El(për gjuhën gjermane) ku mu desh te jetoja 4 vjet ne konvikt.

Kam jetuar zoti e di si,ne një dhome 12 vjeta,aty mesonim qeshnim,qanim,gatuanim fshehurazi,aty semureshim,dhe gati kalonin ne depresion.Jeta ka qenë për mua si adoleshente tepër e vështirë,probleme ekonomike(jo çdo here prindi arrinte te na jepjte atë çfarë donim)..aty kur nuk te dilte racioni i bukes,dhe detyroheshe te blije çdo here,aty ku mesoja naten ne korridoret e gjata te konviktit ku u semurem me te ftohte.
Por unë pata vetëm pluse nga kjo,jeta atje me rriti me poqi më ka bërë shumë te fortë.Kisha një shoqeri te mbrekullueshme qe sa here e kujtoj kam kaq nostalgji,herë-herë i sillja probleme dhe prinderve me ankesat e mia te shumte mbi konviktin,por ata me dhanë shtyse për me tej.Adoleshenca varet shumë nga kushtet,vendi dhe njerëzitë ku jeton.Çdo kush ka nja adoleshence disi ndryshe ,ka eksperiencat e veta qofshit te mira a te keqija po qe na bëhen baze për jetën me tej..

vazhdoje këngën se na pëlqen shumë, jemi një tuf cunash qe e kemi ne makine.....hahahah

Mosha kur njeriut i duket sikur perjeton parajsen dhe ferrin ne periudhën me te shkurter te mundshme

Do e kenë fjalën për këta te sotmit