Unë nuk kam dashur ndonjëherë te behesha nene, as nuk e coja nëpër mend një utopi te tillë-sot jeta pa fëmijë me duket e pamundur.
Ta lemë menjane euforine e te qenit prind...diçka qe nga vete biologjia nuk është e vështirë...sa here i keni dëgjuar prindërit apo te paktën te afermit tuaj, fqinjet etj te shprehen jo dhe aq bukur mbi fëmijët e tyre, te qajne me denese nga problemet qe kanë, te deshirojne të mos jetojne me???
Ve ré se shumë vete qe nuk kanë ende fëmijë, jetojne me iluzjonin se femija do t´i beje te lumtur...hmmm...me duket pak si e tepert...
Është një barre e madhe qe mund t´i japim supeve te brishta te një fëmijë duke shpresuar se do të na beje ne te lumtur...
Për mua, o e ke lumturine ne shpirt e ne mendje, o je i zoti për vete,ose me mirë mos e ndermerr një hap te tillë...
Femija jeton për vete-femija ka te drejtën te jetë i lumtur për veten e tij-ne nuk e pyesim para se të vijë ne jetë...
Të fokusoshe gjithë enderrat dhe dëshirat tek femija yt me duket gabim-diçka qe here pas here e bëj edhe vete-pa dashur, kuptohet.
Jam e lumtur qe prindërit e mi e kanë ndërmarrë ne jetë këtë hap kaq të madh- te me rrisin mua-jam shumë mirenjohese për këtë gjë...nuk është e vetkuptueshme...asp ak.
Shpresoj qe fëmijët e mi te bëhen njerëz te lumtur ne vetvete, me shumë nuk mund te pres prej tyre...








