Pas një shekulli, “Njerëz të humbur” bie në gjurmët e familjes Murra në Turqi

Pas një shekulli, duket se familjes Murra nga Vlora po i buzëqesh fati... Një moment që e kanë pritur me breza te tërë, atë të ribashkimit të gjakut të ndarë. Nata e së shtunës ka sjellë të rejat e fundit për pjesën tjetër të fisit të mbetur në Turqi, duke ringjallur shpresa të venitura prej kohësh. Qw nga nwntori i vitit që lamë pas, nga ana e gazetarëve të emisionit “Njerëz të humbur” është bërë një punë e mirëfilltë investigative duke kaluar shumë peripeci e burokraci shtetërore. Për herë të parë, gazetarët kanë arritur të depërtojnë në regjistrat turke të viteve 1900 dhe të zbulojnë identitetin e ri të familjes Murra. Në fakt, asnjëherë nuk ka qenë e sigurt se çfarë mbiemri kanë mbajtur ata mbas ikjes nga Konica në drejtim të Stambollit. Më në fund është mësuar se në vitin 1934 me anë të një ligji të posaçëm për ndryshimin e mbiemrave të të gjithë emigrantëve në Turqi, mbiemri i tyre ka ndryshuar nga Murra në Dum. Nevruz Murrës duket se tashmë po i plotësohet një amanet i vjetër i të atit, i cili vdiq me brengën që nuk e takoi kurrë familjen e tij... Megjithwse ka marrë vesh se xhaxhai i tij, Shahini, nuk jeton më, ai është gëzuar me faktin se nipërit janë gjallë dhe shumë shpejt mund t’i takojë ballë për ballë.
Historia
Nevruz Murra është në kërkim të rrënjëve të tij, të një pjesë të familjes, e cila mendohet të ketë ikur në Turqi. Rrethanat se si ka ndodhur ngjarja janë si më poshtëë:
Gjyshi i Nevruzit quhej Ahmet, ndërsa gjyshja Xhano. Mësohet se ata kanë patur tre fëmijë: Hysenin (babain e Nevruzit), Shahinin dhe Muharremin (i cili vdiq i ri).
Babai i Nevruzit, Hyseni, ka lindur në vitin 1881 dhe ka vdekur në vitin 1958. Nga të dhënat që disponon Nevruzi, babai i tij Hyseni ka lindur në Konicë të Janinës, në Greqi. Nuk dihet nëse mbiemri i tyre ka qenë Murro, Muro apo Mura. Hyseni në Greqi ka qenë i martuar dhe për shkak të frikës së një hakmarrjeje detyrohet të lwrë Konicën dhe të arratiset në drejtim të Shqipërisë. Në Greqi ai la mbrapa familjen, prindërit Ahmet e Xhano, vëllezërit Shahin e Muharrem, si dhe gruan shtatzënë. Në kohën kur zhvillohej Lufta e Parë Botërore, ai vendoset fillimisht në veri të vendit e më pas zhvendoset në qytetin e Vlorës, ku jetoi deri në fund të jetës. Në moshën 49 – vjeçare ai martohet me Nurihanë dhe kishte krijuar një biznes të tijin në Skelë të Vlorës. Në vitin 1930 ndodh një ngjarje, e cila do të ndryshonte rrjedhën e historisë së tij. Në atë kohë, në Vlorë kishte mbërritur një person nga Turqia i cili quhej Yzedin. Ai kishte ardhur si turist bashkë me gruan dhe dy vajzat e tij. Me këtë rast, ai kishte hapur edhe një biznes të vogël në Vlorë, një punishte artizanale për riparimin e orëve në një ambient që e kishte marrë me qira. Në fakt, Hyseni e kishte njohur që në fillim Yzedinin. Ai kishte qenë një i afërm i tij në Konicë. Hyseni gjen një mënyrë shumë origjinale për t’iu prezantuar kushëririt të largët, i cili nuk e mbante mend Hysenin. Një ditë shkon në dyqanin e tij me pretekstin për t’i rregulluar një orë të vjetër. Yzedini e kishte njohur menjëherë orën dhe e kishte pyetur se nga e kishte marrë. Hyseni i ishte përgjigjur se atë orë e kishte ruajtur që nga Konica. Brenda pak minutash, dy kushërinjtë janë njohur dhe përqafuar. Mes përmallimit, Hyseni e kishte pyetur Yzedinin se ku kishte përfunduar familja e tij. Ai i ishte përgjigjur se të gjithë ishin zhvendosur në Stamboll, përveç të atit qw kishte vdekur rrugës dhe ish-bashkëshortes, e cila ishte ndarë nga jeta në momentin që lindte fëmijën. Por kushëriri i mundësoi Hysenit rilidhjen e kontakteve me të vëllain në Stamboll. Deri në vitin 1939, Hyseni në Vlorë dhe Shahini në Turqi mbanin kontakte të rregullta me anë të letrave. Për hirë të familjes që kishte krijuar, Hyseni nuk kishte pranuar që të shkonte dhe të bashkohej me vëllain në Stamboll. Pushtimi i Shqipërisë nga Italia fashiste në vitin 1939 do të çonte në shkëputjen njëherë e përgjithmonë të lidhjeve mes dy vëllezërve. Ato pak letra me adresa dhe një foto, ku Shahini kishte dalë me të shoqen dhe dy fëmijët, fatkeqësisht u dogjën gjatë luftës. Ardhja në fuqi e sistemit komunist e bëri akoma më të pamundur kërkimin e pjesës tjetër të familjes në Turqi. Përpara se të vdiste, Hysen Murro la amanet që të gjenin vëllain dhe nipërit pasi ishin gjaku i tyre...
Megjithwse ka kaluar më shumë se një shekull, amaneti i babait të tyre i ka mbajtur gjallë fëmijët dhe duket se shumë shpejt do të vihet në vend falë kërkimeve në “Njerëz të humbur”.

Gazeta Albania

Largohet me eksodin e vitit ’91 dhe humb pa lënë asnjë shenjë

Ai iku në një kohë të vështirë, pa e ditur se ku po shkonte dhe se çfarë e priste. Mes largimit masiv të shumë shqiptarëve në vitet ‘90 ishte edhe djali nga Vora, Ramazan Subashi. Megjithëse e ardhmja e tij ishte e errët, ai vendosi të marrë rrugën për një jetë më të mirë. Por asnjëherë nuk u mor vesh nëse ai arriti të shijonte sadopak atë ëndërr që e kishte menduar për vite e vite…Pas 17 vitesh, ai rezulton i humbur dhe në skajet e dhimbjes së thellë familja Subashi tregon detajet e ikjes dhe të zhdukjes së djalit të tyre
Historia
Në datën 6 mars të vitit 1991, Ramazani i kishte kërkuar babait pasaportën dhe librezën ushtarake. Fadili, i ati i Ramazanit, e kishte kuptuar qëllimin e djalit për t’u larguar jashtë shtetit dhe, duke qenë se akoma ekzistonte frika e arrestimit nga sistemi i atëhershëm, refuzoi t’ia jepte. Por Ramazani i ishte shprehur se këto dokumente ia kërkonin në punë dhe kështu kishte arritur t’ia merrte. Kishte marrë rrugën për në punë dhe pasi kishte ndarë gazetat e mëngjesit ishte drejtuar për në Durrës. Po në atë mëngjes të 6 marsit, ai kishte hipur në tragetin e parë që shkonte drejt Italisë bashkë me shumë klandestinë të tjerë. Pas një udhëtimi të frikshëm ku jeta nuk ishte aspak e sigurt, fatmirësisht ai mbërrin në Itali dhe vendoset në Firence. Aty Ramazani bashkohet me katër persona të tjerë nga vendlindja e tij. Për disa muaj ai do të qëndronte në një qendër spitalore, e cila ishte kthyer përkohësisht në azil emigrantësh. Dashurinë dhe kujdesin për familjen vazhdoi ta tregonte me anë të telefonatave përreth 3 muaj në vazhdim dhe me anë të një letre, e cila ruhet me shumë fanatizëm nga familja e tij. Në muajin qershor të vitit 1991, ai largohet drejt shtetit të Zvicrës nga ku nuk kontaktoi më kurrë me familjen. Katër personat që e shoqëruan drejt Zvicrës ishin Genc Kokalari (shok klase), Gac Ndreka (kunati i Gencit), Stiljano Abazi dhe Gëzim Medili, këta të fundit nga Vora. Familja ka tentuar shpesh herë të kontaktojë me këta persona, por Genc Kokalari dhe Gac Ndreka jetojnë në Kanada dhe nuk kanë pohuar asgjë për Ramazanin. Shokut tjetër, Gëzim Medilit, pasi u kthye nga Gjermania iu përkeqësua shëndeti dhe as ai nuk tha gjë. Ndërsa shoqëruesi tjetër, Stiljano Meta, jeton në Itali dhe nuk ka pranuar asnjëherë të flasë rreth fatit të Ramazan Subashit. Një person nga Marikaj ka dalë vite më vonë dhe ka pohuar se pasi kishin shkuar në Zvicër, Ramazani kishte dashur të rikthehej sërish në Itali. Shokët e tij i kishte kapur policia, ndërsa me Ramazanin nuk dihet se çfarë ndodhi. Endjet nëpër zyrat shtetërore i lodhën familjarët e Subashit, të cilët porsa panë emisionin “Njerëz të humbur” menduan të provonin edhe këtë shans të fundit për të kërkuar djalin e tyre.
Trajtimi në studio
Qarjet dhe lutjet e nënës plakë me shami të bardhë prekën shumë shqiptarë anembanë botës, të cilët nuk u kursyen të jepnin informacionet e tyre për Ramazanin, por edhe të tregonin gatishmërinë e tyre për të ndihmuar për çdo gjë që t’u jepej mundësia. Gjatë trajtimit në emisionin e Aida Shtinos në “Vizion plus” u hodhën dy pista kryesore për vendndodhjen e Ramazan Subashit. Më të shumtat informacione vinin nga Austria ku njerëz të ndryshëm pohonin ekzistencën e 41-vjeçarit në këtë vend dhe, sipas tyre, ai ishte pajisur me pasaportë dhe ishte i martuar. Por një tjetër pistë e mundshme ishte edhe ajo e Zvicrës nga ku djali thuhet se ka humbur kontaktet. Por të gjitha këto mbeten për t’u verifikuar pasi largimi i tij është prej një kohe të gjatë dhe kërkimet duhet të kenë baza të forta.

Pas gjashtë vitesh, Aida Shtino gjen Dorian Nurçen në Angli

Dorian Nurçe nga Vlora bëhet i gjallë për familjen pas gjashtë vitesh humbjeje të kontaktit. Teksa stafi i “Njerëz të humbur” në “Vizion plus” e kërkonte atë në shtetin hollandez, kërkimet e këtij të fundit gjejnë gjurmë të Dorit në Britaninë e Madhe. Mbrëmjen e së shtunës, prindërit e tij treguan për “Njerëz të humbur” emocionet e telefonatës 5-orëshe të datës 4 mars 2008, të realizuar me djalin e tyre. Por si nisi historia e tij dhe si i humbi kontaktet me familjen? Doriani niset në drejtim të Italisë në muajin nëntor të vitit 1998. Përpara se të largohej, ai u kishte thënë prindërve se udhëtimi do të realizohej me skaf. Ankthi te Skënder dhe Elmaz Nurçe filloi të rritej pasi rruga që mori djali nuk ishte totalisht e sigurt. Pasi mbërrin atje, ai lajmëron familjen e tij për t`u thënë se ndodhej shëndoshë e mirë. Gjatë kësaj kohe, ai ka jetuar në zonën e Narjanos, Romë, tek i vëllai i tij, Adriatiku. Ata punonin të dy bashkë në shtrimin e pllakave dhe kishin kontakte të rregullta me familjen në Shqipëri. Dori kërkonte të largohej në Holandë për një jetë më të mirë. Mirëpo dijeni për këtë gjë kishte vetëm vëllai i tij i madh, ndërsa prindërit nuk dinin gjë. Fillimisht, djali shkon në Angli te një person i quajtur Elidon Merko, i cili banonte aty prej vitesh. Për herë të fundit ai i ka telefonuar familjes duke i thotë se gjendej në sheshin qendror të kryeqytetit hollandez, Amsterdam. Ai kishte zënë shoqëri me dy shokë, njëri nga Tirana dhe tjetri nga Durrësi. Babai e porosit që të mos merrte rrugë të keqe, ndërsa djali i premton se do të fillonte punë në një restorant italian. Më pas, çdo kontakt ndërmjet tyre u ndërpre. Pas denoncimit të rastit në “Njerëz të humbur” filluan kërkimet e para fillimisht në Itali dhe më pas në Hollandë. Informacionet nga shteti hollandez ishin mjaft të vakëta gjë që fokusoi të tërë kursin e kërkimeve të gazetarëve në Angli. Aty vinin shumë fakte rreth jetës së tij, madje reale, që kishin të bënin me javët e fundit të muajit shkurt. Në bisedat e drejtpërdrejta me emigrantë shqiptarë në Britani, Aida Shtino arriti që javën e kaluar të ndryshonte rrjedhën e kërkimeve nga Hollanda në Manchester. Dhe kjo bindje do të shndërrohej shumë shpejt në fakt konkret pasi të hënën në mbrëmje gazetarët arritën të flisnin me Dorianin në Angli. Gëzimi dhe qetësia, të cilat kishin rreth 6 vjet që mungonin në familjen Nurçe në Vlorë, u rikthyen pikërisht të martën e datës 4 mars kur Dori për pesë orë me radhë ka folur dhe është munduar të çmallet me familjen e tij. Dori punonte si badigard në një klub nate në Manchester dhe kishte rreth katër vjet që jetonte aty. Duke lënë mënjanë arsyet, në lidhjen telefonike të ditës së shtunë prindërit e Dorit arritën përpos përshtypjeve të telefonatës së të birit, t`u jepnin të gjithë teleshikuesve mesazhin që të gjithë prindërit të kontaktonin sa më shpejt me fëmijët e tyre.

“Njerëz të humbur” bashkon familjen Murra pas 100 vitesh

Takimi i përmallshëm në Stamboll dhe amaneti i përmbushur i Shahin Murrës

Zanafilla e kësaj historie nisi gati përpara një shekulli, në Konicë të Janinës. Rrethanat e krijuara bënë që Hysen Murra të lërë familjen dhe të zhvendoset drejt Shqipërisë. Për shumë vite, ai rezultonte i humbur për prindërit dhe vëllain e tij Shahin Murro. Fati deshi që rreth viteve ’30, Hyseni të takonte rastësisht një kushëririn e tij në Vlorë dhe ky i fundit do t’i mundësonte korrespondencën me vëllain e tij. Për herë të parë, ai do të mësonte se Shahini dhe të afërmit e tij nuk jetonin më në Konicë por në Stamboll. Shahin Murra ishte martuar me një zonjë turke të quajtur Selime dhe kishte patur tre fëmijë ku mes të cilëve dihej vetëm emri i njërit që quhej Ahmet. Viti 1939 dhe pushtimi i Shqipërisë nga ushtria fashiste do të çonte në shkëputjen e përjetshme të kontakteve mes dy vëllezërve, Shahinit në Turqi dhe Hysenit në Vlorë. Me kalimin e viteve, kurioziteti i bijve të Hysenit u kthye në një amanet nga ana e tij për të kërkuar pjesën tjetër të familjes në Stamboll. Nevruz Murra dhe djali i tij, Nadiri, ishin disa nga pjesëtarët e fisit të mbetur në Shqipëri që hodhën hapin të parët për të gjetur gjakun e tyre. Viti 2008 do të sillte përmbushjen e këtij amaneti...
Udhëtimi drejt Stambollit
Në mëngjesin e 11 marsit 2008, stafi i emisionit “Njerëz të humbur” ndërmori një udhëtim në drejtim të Turqisë. Atje pritej të zhvillohej një takim surprizë që vetëm gazetarët e dinin. Pas dy orë udhëtimi, filloi të dukej Stambolli. Ankthi i Nevruz Murrës që shoqëronte stafin u rrit akoma më shumë. Ndoshta ai mendonte se kush do ta priste apo kë do të gjente nga familja e ndarë para 100 vitesh në Stambollin e 15 milionë banorëve. Ajo çfarë dinte deri në ato momente ishte thjesht sqarimi që “Po shkojmë t’i kërkojmë...”. Bashkëpunëtori i emisionit “Njerëz të humbur” në Turqi, Kadri Limani, kishte bërë një organizim shumë të mirë. “Sonte do të jeni miqtë e mi”, - ishte shprehur ai teksa kishte përgatitur një darkë speciale shqiptare në shtëpinë e tij. Për mëse tre muaj, në bashkëpunim me gazetarët ai kishte arritur të zbulonte një mister një shekullor...
Takimi para Xhamisë Blu
Një çaj tradicional turk, në afërsi të dy xhamive të famshme të Stambollit, Aya Sofia dhe Sulltan Ahmet, e njohur ndryshe si Xhamia Blu, qe pikënisja e ditës së dytë të udhëtimit drejt Turqisë. Disa shaka miqësore e më vonë një intervistë e zhvilluar mes Aida Shtinos dhe Nevruz Murrës. Ky i fundit shprehte habinë e tij për udhëtimin dhe deri diku dyshimin se mbase diçka po përgatitej të ndodhte. Si një formë parapërgatitjeje shpirtërore kanë qenë fotografitë e xhaxhait të tij Shahin Murrës dhe të pjesëtarëve të tjerë të familjes, të cilat Nevruzi po i shikonte për herë të parë në jetën e tij. Ai mësoi se xhaxhai i tij kishte vdekur në moshën 99-vjeçare dhe në momentet e fundit kishte thirrur emrin e vëllait të mbetur në Shqipëri. Pas disa minutash ishte surpriza e madhe, takimi i përmallshëm pas 100 vitesh mes dy familjeve që tashmë janë ribashkuar për të qënë një. Me sy të përlotur e fytyrë të qeshur, Nevruz Murra ka arritur të thotë: “Tani ndihem si Përëndia. Amaneti i babait shkoi në vend”.
Trashëgimtaret e fundit
Rreth viteve 1936, familja Murra kishte ndryshuar mbiemrin në Dum. Kjo kishte qenë një ndër pengesat kryesore për bashkimin e këtij fisi. Shahin Murra mësohet se kishte lënë si pasardhës në Turqi tre fëmijë: Ahmetin dhe dy vajzat, Fatma e Rabie. Në vitin 1998 Ahmet Murra ishte ndarë nga jeta. Të vetmet trashëgimtare ende gjallë kishin mbetur dy motrat e tij mbi 80-vjeçare, të cilat jetonin në Zongulldak. Mbi 400 km larg Stambollit, në pjesën aziatike të Turqisë, ato kishin krijuar familjet e tyre dhe jetonin me nipër e mbesa ditët e fundit të pleqërisë. Çdo orë që kalonte dukej se shkurtonte një periudhë kohore prej 10 vitesh. Emocionet ia linin vendin njëri-tjetrit në mënyrë të vazhduar. Habia dhe mallëngjimi më i madh ka qenë teksa Nevruzi ka arritur të shprehë dashurinë dhe përmallimin për kushërirat në gjuhën shqipe. Megjithëse të lindura në Turqi, dy zonjat e moshuara kishin mundur të ruanin zakonet shqiptare dhe t’i thonë kushëririt të tyre “Mirëseerdhe” në gjuhën amtare. Ato momente të papërsëritshme ishin njëlloj sikur të zbuloje parajsën, brendësinë e shpirtit e ta bëje të prekshme apo të dukshme... Shahin Murra tashmë kishte lënë prapa një familje të madhe, e cila i bashkëngjitet palës tjetër në Vlorë për të patur një identitet të përbashkët: bij të shqipes. Nuk mjaftonin fotot dhe dokumentet e pluhurosura nga koha e gjatë, por të gjithë kishin një merak të përbashkët: të shikonin varrin e Shahinit dhe të përuleshin për një moment në shenjë respekti para vendit ku prehej trupi i tij.
Të lodhur, por tejet të kënaqur, stafi i “Njerëz të humbur” ishte përgatitur tashmë për të udhëtuar drejt Shqipërisë. Por përpara kësaj ishin edhe disa ndalesa të rëndësishme, të cilat i dhanë shpresë vizitës disaditore në Turqi. Vizita e gazetarëve të “Vizion Plus” nuk kishte kaluar pa u vënë re edhe nga persona të rëndësishëm në atë krahinë. Një pritje madhështore nga ana e kryetarit të bashkisë së qytetit Eregli, z. Murat Sesli, do t’i hapte rrugën një bashkëpunimi dhe miqësie mes “Njerëz të humbur” dhe komunitetit të asaj zone. Një nga momentet mbresëlënëse ishte edhe takimi me një shqiptar të hershëm në Stamboll, i mirënjohur si avokat Imer Voshtina. I lindur në Turqi dhe njohës i mbi 8 gjuhëve të huaja, ai pohonte se gjuhën e parë kishte atë të mëmës, atë që kishte arritur ta mësonte gojarisht e më vonë edhe me të shkruar. Mesazhi për të gjithë emigrantët shqiptarë jashtë atdheut nga ana e atij ishte mëse i qartë: “Të mos harroni mëmëdhenë, gjuhën dhe traditat”.
Data 16 mars 2008 do të mbyllte edhe axhendën e udhëtimit drejt Turqisë. Takime të shumta, me njerëz e dashamirës. Ajo që mbeti në mendje dhe i vuri vulën gjithë atyre emocioneve ishin disa kujtime të familjes Murra për Shahinin.
“Pothuajse përditë, Shahin Murra dilte në breg të detit e vështrimi i tij humbiste tej, në Shqipëri...Atje ku jetonte vëllai i tij, Hyseni. Me sy të përlotur e zemër të vrarë, ai kishte të vetmen dëshirë të cilën nuk rreshti së thëni derisa dha shpirt: “O Zot, më bëj zog e më jep krahë të fluturoj e të shkoj përtej, në Shqipërinë time...të përqafoj edhe një here...qoftë edhe një herë të vetme, vëllain tim...”.

“Njerëz të humbur” në gjurmë të Armando Koxhajt në Francë

Familja e dinte të vdekur, por “Njerëz të humbur” gjen gjurmë të tij në Francë. Historia e Armando Koxhajt ka bërë një bujë të jashtëzakonshme natën e së shtunës, pasi për shumë vite familja ka dyshuar se ai nuk mund të ketë qenë më në jetë. Dy fëmijët e tij, Enesi dhe Sindi, të pranishëm ndërmjet dhe pjesëtarëve të tjerë të familjes së Armandos, kanë prekur mijëra teleshikues për të dhënë informacionet e tyre për këtë rast. Por si largohet dhe pse familja i kishte shuar shpresat për ekzistencën e tij në jetë!? Armando është larguar nga shtëpia në datën 25 dhjetor të vitit 1999 në drejtim të Vlorës. Në datën 30 dhjetor të po këtij viti Armando merr në telefon familjen dhe i thotë nënës: ”N.q.s. sot deti do të jetë me dallgë unë do të kthehem në shtëpi, n.q.s. jo do të iki në Itali”. Nëna i lutet që të kthehet në shtëpi dhe i kërkon që t`i thotë arsyet e marrjes së këtij vendimi. Që prej kësaj date familja nuk merr vesh më asgjë për djalin e tyre. Një telefonues ka pohuar se Armando ka kaluar detin me skaf. Më pas ka qëndruar në qytetin e Modenës në Itali dhe më vonë është larguar në drejtim të Francës. Ky djalë e ka njohur shumë mirë, pasi është nga Berati dhe ka qenë një ndër shokët e tij. Nata e së shtunës ka qenë shumë shpresëdhënëse ndaj historisë së Armandos. Të gjitha ishin të fokusuar në Paris, në një zonë afër Konsullatës Shqiptare në këtë qytet. Koordinatat e sakta të dhëna ka bërë që stafi i gazetarëve të Aida Shtinos të orientojnë shumë vullnetarë dhe korrespondentë të “Njerëz të humbur” për të verifikuar këtë pistë. Me gjithë orët e vona të marrjes së këtyre informacioneve, kureshtja dhe gatishmëria e emigrantëve shqiptarë nuk ka munguar duke bërë që këtë javë të vërtetojë njëherë e mirë vendndodhjen aktuale të 33-vjeçarit beratas, Armando Koxhaj.

Merr fund ankthi, Aida Shtino gjen Arben Çelën në Kanada

18 vjet ankth, shpresë dhe lot marrin fund për nënën e babain e Arben Çelës nga Ballshi. Aida Shtino në programin e saj “Njerëz të Humbur” në Vizion Plus gjen Arben Çelën në Toronto të Kanadasë. 35 vjeçari kishte humbur kontaktet me familjen e tij në 31 dhjetor të vitit 2003, por kishte që prej vitit 1991 që familja e tij nuk e kishte parë me sy atë. Mbrëmjen e së shtunës Aida Shtino realizon kontaktin me vëllain e tij ku ky i fundit rrëfen emocionet e telefonatës pas 5 vitesh mungese të Arbenit. Por si nisi rrugëtimin fati i Arbën Çelës dhe si mbërriti kjo histori në redaksinë e “Njerëz të Humbur”. Arbeni largohet nga shtëpia në datën 10 Prill të vitit 1991 në drejtim të Greqisë. Nga ky shtet ai niset me një anije suedeze drejt Anglisë udhëtim i cili zgjati për disa ditë. Pasi mbërrin shëndoshë e mirë në Londër ai nuk kontakton më me familjen e tij përreth 1 vit, por më vonë ai i dërgon asaj një letër. Në Londër Arbeni njihej me mbiemrin Ahmeti. I pakënaqur me jetën që bënte në shtetin anglez, ai vendos të largohet në drejtim të Torontos, në Kanada. Gjatë kësaj kohe ai njihet me një zonjë kanadeze e cila nga ana e saj i premton atij se nëse martohej me të ajo do t`i siguronte atij mundësinë për t`u pajisur me dokumente të rregullta. Por ky nuk do të ishte veçse një premtim dhe asgjë më shumë pasi zonja largohet dhe Arbeni nuk i merr dokumentet. Kontaktet me familjen e tij në Fier vazhdonin, por në dhjetor të vitit 2003 ato ndërpriten. Familjarët e tij duke mos pasur asnjë shpresë trokasin në “Njerëz të Humbur” në Vizion Plus për të gjetur një përgjigje për këtë zhdukje të papritur të djalit. Stafi i gazetarëve dispononte edhe adresën ku kishte jetuar Arbeni, por në sajë të verifikimeve ai nuk rezultonte të jetonte më aty. Kërkimet filluan të bëheshin edhe më të vështira, pasi në telefonatën e fundit Arbeni i kishte thënë vëllait të tij se nuk ishte mirë nga ana shëndetësore dhe se kishte dhimbje të shpeshta kokë. Duke qenë se ky keqësim i shëndetit lidhej detyrimisht me spitalet, “Njerëz të Humbur” filloi të kontrollonte të gjitha spitalet nëse në regjistrat e tyre kishte ekzistuar ndonjë person me të tillë identitet. Ndihmesë të jashtëzakonshme kanë dhënë dhe mediat shqiptare në Kanada të cilat kanë pasqyruar te dhënat dhe foton e djalit si dhe Kryqi i Kuq Kanadez. Rrethi i kërkimeve filloi të ngushtohej së tepërmi duke iu afruar gjithmonë e më shumë gjetjes së Arbenit. E nuk kishte sesi kjo histori të lihej përgjysmë pasi në sajë të kërkimeve intensive u arrit që djali 35-vjeçar të komunikonte me nënën dhe babain e tij. Në ditët e fundit të pleqërisë ata kanë marrin lajmin më të gëzuar për djalin e tyre, një gëzim i njëjtë me atë ditë kur Arbeni ka ardhur në jetë dhe që do të vazhdojë të mbretërojë pas 5 vitesh heshtjeje të tij.

Booooooo sa njerëz te humbur paska ne Shqipërinë tonë te vockel.

Me pëlqen shum shum si emision...
Kenaqem duke qare sa here e ndjek dhe sidomos ku bashkojne robin me robin është fantastike....
Bravo asaj drejtuese