Poemen me poshte e kam shkruajtur une para disa vjetesh. Ka fituar cmim te pare tek nje konkurs poetik me poete te rinj Shqiptare ne Shtetet e Bashkuara te Amerikes qe eshte zhvilluar ne Nju Jork, tek "Kafazi i Arte". Gjithashtu kjo eshte botuar tek revista "Albanian Girl" dhe tek gazeta "Illyria" ketu ne USA. E kam recituar gjithashtu gjate nje spektakli zhvilluar per 28-Nentorin. E kam shkruajtur me mish e shpirt kete. Shpresoj shume qe t'ju pelqeje dhe pres mendimet tuaja.



Atje..., ne Shqiperi!

Ne heshtjen epiriote te nje Rozafe legjende
prapa hapave te gjurrmosur ne reren  qe fsheh thesare piratesh…,
atje mes shume dritave dhe nje anticiteti qendisur me gure,
buze maleve kreshte-larta dhe ujrave te kaltra te Adriatikut,
qendisur me lulekuqe flamuri,
ne zemren e serenatave te dashurise dhe lahutave e valletareve me opinga,
ku nje pije dehese me emrin raki merr origjinen,
fshihet nje alamet bukurie, nje shtet i vogel me shetitje capkene,
nje shtet me njerez te dashur dhe te palodhshem,
me vajza bukuroshe qe kthejne koka dhe thyejne zemra,
me lokale te kendshme dhe pallate ngjyra-ngjyra,
nje shtet i motshem me histori partizanesh dhe heronjsh qe ngriten flamurin,
vendi i Skenderbeut, vendlindja e Nene Terezes dhe zemra e Ballkanit.

Ky vend, ky labirinth, kjo mrekulli e vogel me inteligjence te madhe,
e ku ndodhet ky vend, kjo perle e harruar e botes,
kjo parajse mikroskopike qe shume veta akoma s’e kane ditur?!
…Atje mes dritave rraskapitese te Tiranes qe nuk fle kurre,
me volumin e larte te bareve dhe diskotekave qe pushtohen nga zera te rinjsh
dhe hapa te shkrifet qe vallezojne dhe kenaqen deri ne te gdhire,
mes butikash qe shesin veshje moderne dhe celulare qe bien cdo vaft,
tek monumeti i Skenderbeut dhe shatervani i “Tajvanit”,
ku permes gjithckaje kalon nje lume i gjate dhe i ngushte, "Lana"…
qe nga “Shalomi” deri tek hotel "Sheratoni", i bukur me cdo hap qe ben mes nje qyteti
               qe mirepret cdo turist dhe shtegtar te botes…

Ai vend eshte atje mes majes me te larte te xhamise se Shkodres
me gocat si lule bora dhe valezat e nje liqeni te paster,
me sahatin e lashte te nje kulle dhe rrefimin e Rozafes
qe u kthye ne gur dhe e la bebin jetim…,
atje mes kishave dhe kalldremeve karakteristike te Korces
qe i dha vendit Mesonjtoren e pare, Asdrenin, Cajupin dhe Gramenon,
me cupkat punetore qe qendisin me grep,
djemkat me kitara ne dore qe dikur u kane kenduar ketyre cupkave
serenata dashurie,
me “dashurine qe humbi duke kerkuar” qe kendon Eli Fara,
me thashethemet per te cilat qeshi Aleks Prodani…

Atje ne kavalishencen e njohur te Pogradecit,
ku dallget e Ohrit te cojne ne Maqedoni,
ne Volorekun e vogel ku u xhirua “Zonja nga Qyteti” fame-madhe…
Atje ku rruget marrin forma te vecanta, te dredhezuara,
ne Gjirokastren e shtepive te vogla e te vjetra,
rrethuar nga nje kala heroike me nje histori ndershekullore…
Atje ku brezaret e portokalleve aromezojne Rivieren Magjike,
ne ujrat e ftohta dhe gurgulluese te Vlores, ku pertej can Joni i Bukur,
nen kembet e mijera turisteve qe e vizitojne cdo vit
dhe valleve popullore labe te burrave me qeleshe, valleve qe nuk plaken kurre…
Atje ku xhiroja e nates rrethon detin me yje,
nen kembet e hotel “Butrintit” dhe rrenojat skulpturore
te qytezes me te njejtin emer,
qe nga “Kalaja e Lekuresit” deri tek kufiri me Greqine,
ne qytetin me emrin me te bukur: Saranda…

Atje ku ulliri rritet i zi dhe i bukur, i plote dhe rrumbullak,
ne Permetin me kenget popullore qe kendon i gjithe kombi…
Atje ku xhamia dhe kalaja e rinovuar ndertuar me gure
rrethojne qytetin e Metalurgjikut,
lindjen e dites se Veres, cicerimave dhe veroreve kuq-e-bardha,
te embel dhe te shijshme si nje ballakume Elbasani…

Atje ku nje permbi nje ngrihen shtepite si dritare mbi dritare,
ne Beratin e shpellave te fshehura dhe lashtesine historike…
Atje ku Dea ishte princesha e ujrave,
ku pistat ngritur permbi Adriatikun dallge-lehte
festojne sa e sa shume festa, celebrime, ditelindje,
ku plazhi i Durresit pret sa e sa mysafire vere per vere
dhe Tironsit qe braktisin Tiranen cdo fundjave
per te shijuar diellin nen cadrat ngjyra-ngjyra te reres se mendafshte…

Atje ku vellezerit Frasheri thurren vargjet me te bukura,
vjershat e te cileve mesohen akoma nga nxenesit e shkollave,
atje ku burrat pijne raki mani dhe vere merlot rrushi dhe pleqte luajne me tespie,
atje kur mbremja muzgezohet gjithnje nen driten e fuqishme te nje hene,
atje ku yjet vetetijne me shume se ne cdo vend tjeter,
atje ku paradokset dhe miresite jane pjese e se njejtes gjysem rrethi,
atje ku Ismail Kadareja hodhi rrenjet dhe shkruajti vepra pa fund,
atje ku e kishte zanafillen “Gjenerali i Ushtrise se Vdekur”
dhe i famshmi 14-vjec dhenderr nga “Perralle nga e Kaluara”,
atje ku ne “…kafenene e preferuar…” nuk do te me gjesh, me…

Atje ku Ali Pashe Tepelena kishte prejardhjen,
ne ate toke ku ngriti flamurin kunder Turqve, Gjergj Kastrioti,
ne po ate toke kur me 28 Nentor 1912 e valeviti shqiponjen dy-krenare,
                  Ismail Qemali,
ne vendin qe u kendon nuseve te reja me limona,
dhe u’a djeg shamine e beqarise dhendrave,
me vajza qe e luajne belin sikur te ishin te gjitha kercimtare,
me talentet e reja qe s’pushojne kurre,
qe nga Miss Albania e pare Valbona Selimllari,
deri tek e madhja dhe e paarritshmja Vera Grabocka,
me “Makinen e Memorjes” qe nget Ardit Gjebrea,
mes “Bluse” qe prezanton Bledi Strakosha,
qe nga “Ethet e se Premtes” deri nga “12 Vallezime  pa nje te Shtune”,
atje ku bota e spektaklit mplekset me rinine e talentuar,
mes cdo ritmi skenik dhe producenti te shkathet,
ne fjalet e rrjedhshme te Rudina Magjistarit
dhe perrallat qe u tregonte dikur kalamajve, Pavlina Mani,
nga zeri i arte i Tefta Tashkos ne zerin klasik te Inva Mules,
mes emisioneve qe prezantojne te ri mbas te riu,
me “Une Vetem Dua Dua…” qe kendon Grupi Engjejt
tek ti “Shqiperi me Jep Nder” dhe “Fjalet e Qiririt”
qe rrokezuan baballaret e letersise sone te pavdekshme…

Atje ku balta eshte me e embel sesa mjalta
sidomos per ate qe jane emigrante si vetja ime,
atje ku buka shijon me shume se ne cdo vend tjeter,
ne magjine qe te ofron mbremja kaluar ne lokal me nje makiato,
nen zerin si te ngjirur te Aleksander Gjokes
qe kendon per dite te gjata dimri dhe mungesa dashurie…
dhe me melankoline qe u lene 20 e ca vjecareve
kenget e dashurise qe kendonte Redon Makashi
kur ishim ende ne bankat e gjimnazit…

Atje ku do te kthehem nje dite me mallin e madh qe kam
dhe kur te arrij ne Rinas do perkulem e do puth token
dhe me krenari do te pronesoj shtetesine time,
do te them qe jam Shqiptare, e kuqe dhe e zeze si flamuri…
Atje ku do te botoj libra me poezi perseri
dhe mes cdo vargu timin do te lexoni shpirtin tim te lire,
atje ku do te lundrojne perseri te tjera “Vela te Anijes sime”,
vagje te lira  si deshmoret qe rane per fitoren tone,
per 29 Nentorin, per Gjergj Fishten, per Atdheun…

Atje ku do te me shijoje filxhani i salepit tek “Fame” plot me veshtrime njerezish,
atje ku  do te  bej llogje me shoqerine tek “Trendafili i Bardhe”,
ku do te harroj streset teksa lexoj historite e “Palomes”,
ku do t’ u marr arome luleve qe rriten akoma oborrit ku jam rritur,
ku do te mburrem per qejfin qe behet badjava
(…mjafton te kesh shoqeri te mire),
ku do te me bjere celulari me zile te njepasnjeshme pa pushim
               dhe une s’do ta ngrej…
atje ku  ndonje cun do te me hedhe ndonje fjale rruges
teksa ec permes trafikut te makinave qe rrembehen…


Atje ku une s’di si ta shpjegoj bukurine e yjeve,
as thellesine e deteve, as lashtesine e gureve,
atje ku ndonjehere gjerat nuk ndryshojne
dhe njerezit mbeten po njesoj, te njejtat tradita dhe zakone,
por prape se prape agimet rriten dhe dielli cel gjithmone ndryshe…
Atje ku ja vlen te sakrifikosh shpirtin tend prej artisti,
per ate vend qe do te dedikojme sa e sa poezi,
sa e sa kenge me patriotizem do te kendojme
dhe do te botojme libra, do te ndertojme me teper pallate, kulture e histori!

Atje ku vajzat dalin nuset fustan-bardha me te bukurat ne bote,
atje ku djemte jane me xhentilet dhe me karismatiket ne bote,
atje ku themi “Miredita” dhe “Lamtumire”,
ku fjalet “Une dhe Ti” marrin me shume kuptim…
Atje ku me ka dale shpirti dhe me nxirret sadopak malli,
atje ne perlen e bukur, te bardhe, te lemuar te Evropes,
atje ku udheton per dite truri im, atje ku ndodhet zemra ime
edhe ne keto caste,
atje ku te gjeta edhe ty qe te dhashe zemren,
ne Tiranen me qerpike moderne dhe buze-fresket,
atje ku do te vazhdoj gjithmone te flas Shqipen e bukur,
atje ku humori i "Portokallise" na ben te presim te Henen e nje jave te re,
atje ku do te hedhim themelet e nje rinie edhe me te bukur, me inteligjente,
si pemet e nje kopeshti te bekuar e te lulezuar,
atje ku Timo Flloko do te vazhdoje te shkruaje vargje abstrakte me teper kuptim,
atje ku uji nga burimet e Tepelenes do te me shijoje deri ne palce,
atje ku cdo yll ka drite te paperseritshme,
atje dhe vetem atje ne Shqiperi!!!


Kjo ishte.  Ju Pelqeu?!

Ishte vertet shume shume e bukur,,dhe une kam qare kur e kam lexuar sepse perjetova menjehere ate mallin e madh(edhe pse skam shume 2 muaj qe kam ikur me duket 1 shekull qe jam larg sepse u mesova te rrija shpesh ne Shqiperi)...

Urime Eleganca !

Korces Sime


Atje ne Korcen time
…dhe gjethet zune te bien prape
pa zhurme e fjale te kota,
me siguri nenokja ime
nuk del me shpesh tek porta.

Ja, dimri sikur ka trokitur
ne portat e qytetit,
ne odat e shtepise ndihet
kollitja e tim eti.

Po llozin portes s'ia vene kurre,
me ankth mua me presin
dhe grinden neteve pagjume,
me friken se mos vdesin.

Mos shkojne ashtu krejt fillikat,
pa pare nje drite te dashur,
me zemer te tkurrur nga vetmia,
me shpirt e buze te plasur.

Nga xhami shndrit kalldremi i vjeter
si copeza kristali,
i thyer dhimbshem nje nate vere
nga duf i ndonje malli...

Dhe mollet zhveshur lakuriq
po dridhen ne oborr,
Te vetmit shoke, te vetmit miq
per pleqte e mi te gjore...

Ditar, gazeta, lajme dite,
plot thashetheme fisi,
shkembejne nen ze me njeri tjetrin
prane sobes me dru lisi…

Dhe une ketu si frut i kalbur
shtyj ditet me pertim,
e fryre me ujera dhimbje e malli
nga oqeani im...

E nese prape nje dite do vij
ku shpirti im ma do
A thua, do me njihni ju...,
A thua do t'ju njoh...!?

Elegance, jo vetem me pelqeu shume poezia jote per Atdheun, po edhe mu m´u mblodhen lotet ne sy dhe ...nejse...duhet te punoj edhe pak qe te heq mendjen nga malli se me dogji...

te perqafoj nga larg!
te lumte pena;-)))

Emira

Ja edhe nje tjeter. Kete sapo e shkruajta, sonte ne mesnaten e 30 Gushtit 2007.


Nje Dite…

Nje dite nisa te numeroj yjet
ndoshta ato do te me afronin me shume me Shqiperine,
ndjehesha e vetme ne nje bote te huaj
ku flisja Anglisht dhe rrethohesha me Forde dhe Foristrada…
Me kishte marre malli per yjet Shqiptare,
valle ne c’forme do te ishte hena sonte?!
Ne c’fare ane kishte perenduar dielli?!
Sa te qeta apo te marra do i kishte dallget deti Jon?!

Pse kjo destinia ime me solli ketu?!
Edhe sa do te me duhej te prisja?!
Ne keto caste me zemer isha aty
ne pisten me marramendese te Tirones
      duke kercyer sikur te mos kishte te neserme…
ne dore duke pire nje Martini te bardhe,
fytyra me shnderriste nga nje buzeqeshje ngazellyese,
rrethuar me shoke e shoqe qe i dua e me duan shume,
takat e mia pushtonin rrymen e muzikes,
fustani me valevitej si nje umbrelle e vogel,
lumturia me gulconte nga shpirti,
isha atje ku gjumi me zinte rehat, naten…
      ne qytetin qe dashuroj pa skaj, pa fund…

Nje moment ne kohe, nje moment i bukur,
nje moment i skalitur ne trurin tim,
nje aventure e vogel drejt vendit tim
qe emrin ma therriste me lezet,
pa ja humbur kuptimin, intonacionin apo theksin…
Nje moment shume larg nga vendi ku qendroja,
gjithsesi real edhe pse nje enderr,
DJ tani kishte filluar te bente play kengen “Macarena”
dhe vera rridhte buzeve tona
pasi kishim cukitur gotat dhe kishim bere “Gezuar!”
ahhh sa me fat ishim qe jetonim ne nje bote te tille,
ku qejfi dhe gezimi ishin mbret nate per nate,
larg mosperfilljes, burokracise dhe larg te shkretit kurbet,
rrethuar me engjej mbrojtes qe vezullonin prapa perdeve…

Nje dite nisa tu rrefeja prejardhjen time
atyre qe me degjonin, atyre qe kishin interes,
dhe per cdo histori heroike qe tregoja,
per cdo trimeri te Skenderbeut qe thosha me krenari,
per cdo here qe permendja shqiponjen dy-krenare
…nje lot rreshqiste faqeve, i bute, i nxehte, i dlire…
Me mungonte vendi im, me mungonte cdo qytet,
me mungonin serenatat, spektaklet, emisionet e lajmeve,
me mungonin lule-surratkat e sa e sa lendinave,
me mungonin monumentet e heronjve,
me mungonin kalate, keshtjellat, urrat, mallet me kreshta,
me mungonin ballakumet e Elbasanit, petullat e Korces,
me mungonin portokallet e Vlores, suxhuket e Tiranes,
me mungonin llokumet me arra dhe bakllavate me shurup…

Me mungonte nje fjale e embel nga shoqja e ngushte,
teksa pinim kafen bashke ne lokalin e preferuar,
me mungonte xhiroja plot lezet e mbremjes
dhe butikat e mbushura cep me cep,
me mungonte qejfi me te cilin provoja nje placke te re
dhe dyqanet e kepuceve qe gjithmone ma benin me sy…
Me mungonte veshtrimi i tij si njehere e nje kohe kur u dashuruam,
me mungonte zelli me te cilin me mbante prane
ne qytetin e tij te lindjes, qytetin e tij te zemres…
Me mungonte edhe hena cfaredo forme te kishte,
si shkelqimi i saj i argjendte ne bote kurre s’do te gjeje…

Kur do ta shikoj serish Alketen duke transmetuar nje spektakel?!
Kur do ta degjoj perseri zerin e ngjirur te Aleksandrit?!
Kur do te shkrihem gazit me nje vidjo te re nga BBF?!
Kur do te shikoj ne TV se ke do te zgjedhin Mister dhe Miss?!
Kur do te ha perseri picen “4 Stinet” per te cilen “Era” mbante fame?!
Kur do ta shikoj perseri “Tajvanin” nen dritat ngjyra-ngjyra te shatervanit?!
Kur do te kem kenaqesi te cmallem me vendin e bekuar
ku ti dhe une vume kurore, beme nje dasme, u martuam?!
Kur do te ribej nje muaj mjalti te dyte
ne Adriatikun qe shkumon bardhosh nga Durresi deri ne Itali?!
Kur do te porosis nje kafe makiato te gjate
e te me shijoje me shume se kafja ketu?!

Pyetje, pyetje dhe dy fije lot…
do te me duhet te vuaj edhe pak
se mallin s’e ha dot me dhembe…
Por nje dite do te kthehem atje ku me zemer jam tani,
nje dite do te kercej si e marre ne ate piste vallezimi
ku mes te tjerave luhet edhe Muzika Shqip…
Nje dite do t’i vezhgoj e numeroj yjet
e s’do te me behet vone nese naten e kaloj jashte,
me zell do e shijoj cdo sekonde, se ai eshte vendi im…!



JU PELQEU?!

Te Faleminderit e Dashur. Ehuuuuu s'eshte hera e pare dhe as e fundit qe me nostalgji, stil dhe me natyren qe e karakterizon penen time - i shkruaj poezi Atdheut tim, Natyres sone, Qytetit tim, Vendeve dhe Qyteteve te Bukura. Madje, poezite e mia kane disa kategori (per ato qe shkruaj me shpesh) dhe per kete teme, kam nje kategori me vete te poezive.

Nderkohe, une mezi pres te lexoj vargjet e tua se jam e bindur qe do te me pelqejne, kur te kesh kohe - dihet.

Korce! Po të Therras...

Një nate serenatash ne Korce,
nën tinguj kitare mbledhur prane një vatre,
çupat u sherbejne burrave raki mani
dhe ata pijne te kënaqur teksa hane një pace...

Permbi qytet shumë yje shuhen dhe ndizen,
është një nate e fresket Shtatori,
xhirot e Parkut Rinia janë rralluar pak, zogjte kanë ikur,
edhe për pak do vijë dimri i bardhi...

Për pak edhe do të bjere debora e pare
dhe plakat do të fillojnë te ankohen nga nervi shiatik,
mengjeseve do të pijme një çaj te nxehte, çaj mali,
do të na ngrohe buzët e do të na shijoje shumë...

Rruget dhe kalldremet do të shtrohen me qilim te bardhe,
do të ndërtojmë një Babagjysh Debore me sy qymyri,
fëmijët do të rreshqasin pjerrtasi sikur te bëjnë ski,
te gezuar e te ftohur njekohesisht me fytyra te kuqe si karrota...

Shallet dhe palltot s'do të na mbajnë dot ngrohte,
qielli i bukur bardhosh do të hakmerret deri ne Mars,
e pastaj do të vijë dita e Veres me kulace, zjarre e verore,
qe do t'ja lere vendin Pashkes se Madhe
me njerëz qe do mbushin kishat naten qe do perplasin vezet e kuqe...

...Ehhh Korça ime, sa shumë kujtime kam nga ty,
çdo stine tek ti është e veçantë,
ky Shtator tek unë është gri dhe me shi,
si te jetë moti valle aty, si te jenë njerëzitë, rrugët, shtepite, malet?!

Do te me presësh deri motin tjetër?!
Do te ndezesh një qiri për mua ne kishe?!
Do te kendosh një serenate për zemren time?!
Do te ma falesh një yll nga qielli yt?!

Do te me perkedhelesh me mencurine tënde?!
Do te me dërgosh një bilete avioni qe të vij e te çmallem?!
Do te me presësh ne rrugicat me guricka te pastra e te lara?!
Do te me cosh ne një Buzuk ku te kendoj e te vallezoj pa mbarim?!

Korça ime e motcme, e bukura Korce zonjë-madhe,
Korça ime nikoqire, e pastër dhe pak fjale-shumë,
Korça ime e vjetër, me shumë kulturë dhe intelekt,
Korça ime kampione heronjsh, siç po të therras - po me thërret...

Shkruajtur direkt këtu në forum, sot me 12 Shtator 2007, rreth orës 6.20 PM (ora lokale, këtu.)

SHABAN cakolli

poezi

BOTA E MASKAVE
Është bërë bota
si laraska
krijon fytyra
me dy maska
një dje
tjetër sot
nesër duket
si robot.