Muzika jonë popullore është e lashtë sa dhe vete jeta.
Ajo paraqitet mjaft e larmishme ne baze te rrethanave te jetës, kushteve historike dhe shoqërore te fiseve dhe te viseve tona. Maredheniet me popujt e tjerë e kanë pasuruar me tepër këtë folklor.
Kenget popullore nuk kanë lindur ne ere. Ato kanë lulezuar sipas etapave te zhvillimit shoqeror, ekonomik duke pasqyruar aspektet e shumeaneshme te jetës se popullit dhe ne veçanti te shtresave të ndryshme te saj, si blegtorine, bujqesine, zejtarine, ritualet e ndryshme te pranveres, te festave te motmotit etj.
Kenget popullore ndahen ne dy blloqe te mëdha qe janë këngët lirike dhe epike.
Tek këngët lirike hyjne këngët e djepit, këngët e dashurisë, këngët e dasmes, ritualet, këngët e kurbetit, këngët e nizameve (djem qe shkojnë ushtare ne Turqi), vajet dhe këngët e punës, kurse ne epike hyjne këngët historike, legjendat, baladat dhe këngët e kreshnikeve. Kenget qe kendohen ne krahinat ne veri te Shkumbinit quhen kenge homofonike ndërsa këngët e kenduara ne krahinat poshteShkumbinit quhen kenge polifonike.
Çdo krahine ka këngën e vet karakteristike. Çdo fshat ka karakteristikat e veta ne melodi.
Ashtu si kenga popullore edhe vallja popullore është e larmishme. Po kështu dhe instrumentat popullore te cilat kanë mberritur deri sot si çiftelia, lahuta etj.
Një nga vallet me te lashta është "Skifteri dhe Pellumbesha" e cila shoqërohet vetëm me ritmin e 2 guralecave (Mirdite) apo Vallja e Shpatave e Malesise se Shkodrës.