Të instalojmë GNOME nga CVS me ndihmën e Jhbuild


Projekti GNOME afron dy gjëra: Ambientin desktop GNOME, një desktop tërheqës dhe të lehtë për përdoruesit, dhe piataformën e zhvillimit GNOME, një koleksion të pasur instrumentësh, librerish dhe komponentësh për të zhvilluar programe të fuqishëm dhe kompleksë, që integrohet me pjesën tjetër të desktop. Gjithashtu GNOME është ambienti i vetëm i punës që, në momentin e shkrimit të këtij udhëzuesi, është përshtatur krejtësisht në shqip.

JHbuild nuk është gjë tjetër veç një instrumenti që u jep mundësinë zhvilluesve të testojnë versionin në CVS të GNOME (pra versionin që pasqyron ndryshimet në kohë reale).

Në vazhdim do të shohim se si të shfrytëzojmë fuqinë e Jhbuild për të instaluar/rifreskuar versionin më të fundit të GNOME.

Shpërndarja GNU/Linux e përdorur është Debian, në versionin Unstable. Megjithatë, Jhbuild mund të përdoret pa problem në shpërndarje të ndryshme Linux apo piataforma të tjera (sigurisht, jo Windows).

Dedikim
Ky udhëzues i shkurtër i kushtohet grupit të punës për përshtatjen në shqip të ambientit të punës GNOME, si dhe të gjithë zhvilluesve apo përdoruesve të thjeshtë që dëshirojnë të provojnë versionet beta (në zhvillim) të GNOME.

  Shënim
Ky është një udhëzues Jozyrtar dhe Praktik për zhvilluesit dhe testuesit e GNOME nën Debian GNU/Linux (unstable).

Konfigurimet që do të afrohen në vazhdim janë provuar shpeshherë dhe kanë dhënë rezultate të kënaqshme për arritjen e qëllimit (instalimi rezultues është plotësisht i përdorshëm).

Komandat e ndryshme duhen zbatuar gjithmonë në një terminal.

Për të zvogëluar mundësitë e gabimeve në shkrim mund të kopjoni dhe ngjisni në terminal komandat apo konfigurimet e dhëna.

"apt-get" kërkon që ju të keni një lidhje të vazhdueshme në internet për të instaluar / rifreskuar / shkarkuar programet.

"jhbuild" gjithashtu kërkon një lidhje të qëndrueshme internet.
 

Kushdo mund të kontribojë në korrigjimin/përmirësimin e këtij udhëzuesi.

Le të fillojmë
Me qëllim që jhbuild të funksionojë me korrektësi shpërndarja jonë në përdorim duhet të jetë sa më e përditësuar.

Përgatisim shpërndarjen
Kryejmë rifreskimin:

apt-get update
apt-get upgrade
Instalojmë disa paketa shtesë, që i nevoiten ambientit:

apt-get install build-essential docbook docbook-utils docbook-xsl \
docbook2x doxygen bison flex libpopt-dev cvs
Nëse lind nevoja e instalimit të pakove të tjera shtesë, mjafton të bllokoni proçesin e jhbuild dhe të instaloni gjithmonë me # apt-get pakon e kërkuar (zakonisht versionet "-dev").

Shkarkojmë dhe instalojmë jhbuild
Për lehtësi dhe, për të mos krijuar probleme me ambientet e përdoruesve ekzistues, unë krijoj një përdorues të ri; pra japim komandën:

adduser gnome212
Krijojmë kartelën e instalimit
  Unë po përdor /opt , të cilit i kam dedikuar një particion të veçantë të bollshëm.

mkdir -p /opt/app/gnome2
Krijojmë kartelën e punës
Marrim të drejtat e përdoruesit të sapokrijuar gnome212

su - gnome212
mkdir ~/cvs
Marrin jhbuild nga CVS
Futemi tek CVS e GNOME:

cvs -d :pserver:anonymous@anoncvs.gnome.org:/cvs/gnome login

nuk ka nevojë për fjalëkalim -- thjesht shtyp [Enter]
Shkarkojmë modulin jhbuild:

cvs -z3 -d :pserver:anonymous@anoncvs.gnome.org:/cvs/gnome checkout
jhbuild
Kryejmë instalimin
Instalojmë modulin e saposhkarkuar:

cd jhbuild
make && make install
Konfigurojmë Jhbuild
Për këtë qëllim do të marrim shembullin e gatshëm që gjendet tek kartela e jhbuild sample.jhbuildrc

cp sample.jhbuildrc ~/.jhbuildrc
E ndryshojmë sipas nevojave tona:

vim ~/.jhbuildrc
Nëse keni ndjekur pozicionet që kam dhënë deri tani, mund të përdorni konfigurimin që po jap në vazhdim si shembull:

Example: Konfigurimi i .jhbuildrc
# -*- mode: python -*-

# information about cvs server
#cvsroots['gnome.org'] = ':ext:jamesh@cvs.gnome.org:/cvs/gnome'
#cvsroots['cairo.freedesktop.o rg'] = ':ext:james@cvs.freedesktop.org:/cvs/cairo'

# modules to build (deps are also built)
moduleset = 'gnome-2.12'
modules = ['glitz', 'pango', 'gtk+', 'dbus', 'meta-gnome-desktop', 'meta-gnome-devel-tools' ]

skip = [ 'mozilla' ]

# the prefix to install things to (user must have write access)
prefix = '/opt/app/gnome2'

# where the sources are checked out to
checkoutroot = '/home/gnome212/cvs'
bindir = '/home/gnome212/bin'
# where to put downloaded tarballs.
tarballdir = os.path.join(checkoutroot, 'pkgs')

# the Netscape Security Service directory
nssdir = '/include/mozilla-1.7.10/nss'

# the Netscape Portable Runtime directory
nsprdir = '/include/mozilla-1.7.10/nspr'

# arguments to pass to autogen script
autogenargs='--enable-maintainer-mode --disable-static --disable-gtk-doc'

#os.environ['INSTALL'] = os.path.expanduser('~/bin/install-check')

#branches['libglade'] = 'libglade-gobject-support-branch'
module_autogenargs['gnome-vfs'] = autogenargs + ' --enable-hal'
module_autogenargs['gimp'] = autogenargs + ' --disable-print --enable-python'
module_autogenargs['planner'] = autogenargs + ' --enable-database'

module_autogenargs['evolution-data-server'] = autogenargs \
        + ' --enable-nss=yes --with-nss-includes=' + prefix + nssdir \
        + ' --with-nspr-includes=' + prefix + nsprdir

module_autogenargs['evolution'] = autogenargs \
        + ' --enable-nss=yes --with-nss-includes=' + prefix + nssdir \
        + ' --with-nspr-includes=' + prefix + nsprdir \
        + ' --enable-exchange=no --disable-exchange'

module_autogenargs['dbus'] = autogenargs + ' --enable-glib --enable-python --enable-checks --enable-docs'

#module_autogenargs['howl'] = autogenargs.replace('--disable-static', '')
module_autogenargs['totem'] = autogenargs + ' --disable-gstreamer'

# set CFLAGS:
os.environ['CFLAGS'] = '-g -O2'
os.environ['INSTALL'] = os.path.join(bindir, 'install-check')
os.environ['ACLOCAL_FLAGS'] = "-I /usr/share/aclocal -I " + prefix + "/share/aclocal"
os.environ['PKG_CONFIG'] = prefix + "/bin/pkg-config"
os.environ['PKG_CONFIG_PATH'] = prefix + "/lib/pkgconfig:/usr/lib/pkgconfig"
os.environ['LD_LIBRARY_PATH'] = prefix + "/lib:/lib:/usr/local/lib:/usr/lib:/usr/share/lib"
addpath('XDG_DATA_DIRS', '/usr/share')
  Kujdes konfigurimin e nss, nspr: mund të ndryshojë në varësi të versionit të mozilla.

Krijojmë file e përgjithshëm të konfigurimit:

cd ~
grep -i 'prefix' ~/.jhbuildrc > jhbuild.conf
Fillojmë "ndërtimin" e GNOME
Kush ka durim të rrijë afër ekranit, të përgatisë një sasi të mjaftueshme kafeje, të tjerët, të japin komandat në vazhdim e të dalin të marrin ajër të pastër

cd ~/bin
./jhbuild bootstrap
./jhbuild sanitycheck
./jhbuild build
  Nëse komanda e dytë e mësipërme ju jep probleme, rikontrolloni me kujdes file e konfigurimit të jhbuild

  Nëse Jhbuild ndesh në ndonjë problem, ju jep mundësinë të hapni një konsolë për të korrigjuar/sistemuar çfarë nuk shkon.

Mbasi gjithçka të ketë përfunduar, jemi gati për të kaluar në fazën tjetër: futja në ambientin e ri të sapo krijuar.

Krijimi i seancës së re GNOME
Veprimet në vazhdim kërkojnë të drejtat e root

Kthehemi në root
su root
Krijojmë një file të ri seance:

vi /usr/bin/jhbuild-session
me përmbajtje si në vazhdim

#!/bin/sh
exec /home/gnome212/bin/jhbuild --file=/home/gnome212/jhbuild.conf run
gnome-session
Bëjmë të ekzekutueshëm file e sapokrijuar:

chmod a+x /usr/bin/jhbuild-session
Krijojmë file jhbuild.desktop:

vim /usr/share/xsessions/jhbuild.desktop
me përmbajtjen si në vazhdim:

[Desktop Entry]
Encoding=UTF-8
Name=GNOME me Jhbuild
Comment=Kjo seancë do t'ju lidhë në GNOME CVS
Exec=/usr/bin/jhbuild-session
Icon=
Type=Application
Sigurohemi që edhe ky file të jetë i ekzekutueshëm:

chmod a+x /usr/share/xsessions/jhbuild.desktop
Futja në seancën e re të GNOME
Tashmë mund të futemi tek seanca e re e GNOME thjesht duke zgjedhur GNOME me Jhbuild nga menuja e seancave të GDM. Sigurisht, për t'u futur duhet të përdorim përdoruesin e ri gnome212.

  Mund të futemi në seancën e re pa u shkëputur nga seanca aktuale e punës: mjafton të klikojmë tek menuja qendrore e GNOME Programe —> Vegla Sistemi —> Login i ri

Q-MAIL. Serveri ynë i postës.

Një nga problemet e para të përdoruesve linux është përdorimi dhe kontrolli i postës elektronike. Aq më i komplikuar bëhet ky problem për përdoruesit që nuk kanë një lidhje fikse në internet. Problemi kryesor qëndron në vënien në rrjesht të të gjithë postës që duhet të dërgojmë dhe, sa po të aktivohet lidhja me internetin, ta dërgojmë me anë të SMTP server të provedier-it tonë. Gati të gjitha shpërndarjet linux përdorin si MTA( Mail Transfer Agent) Sendmail. Asgjë kundër Sendmail, por për pordoruesit fillestarë të linux, konfigurimi dhe përdorimi është një problem jo i vogël. Procedura është e gjatë dhe në dokumentet që e shoqërojnë jo gjithçka shpjegohet hollësisht. Sendmail në përgjithësi e kryhen funksionin në mënyrë të shkëlqyer , por përsa i takon lidhjeve dial-up ekzistojnë programe që ja kalojnë në thjeshtësi përdorimi dhe siguri.

Në rastin tonë do të marrim në shqyrtim qmail, që për mendimin tim është një nga zgjedhjet më të mira që mund të bëni ( Sot po përdoret gjithnjë e më tepër për shkak të thjeshtësisë, efikasitetit dhe siguresës-1000$ për atë që arrin ti gjejë një "vrimë" ).

Atëhere le të fillojmë.

Hapi i parë është shkarkimi i paketit qmail nga adresa:

http://pobox.com/~djb/qmail.html

Për përdoruesit që kanë lidhje dial-up shërbejnë dhe dy programet që vijojnë:

Serialmail: http://pobox.com/~djb/serialmail.html

Tcpserver dhe tcpclient: http://pobox.com/~djb/ucspi-tcp.html

Instalimi.

Supozojmë që dëshirojmë të instalojmë paketin qmail në /var/qmail dhe që do të përdorim emrat e zakonshëm për përdoruesit dhe grupet me të cilët do të punojë qmail. Veprojmë në këtë menyrë:

Hapim paketin në një dir të përkohëshme (/tmp):

tar xvfz qmail-1.03.tar.gz

Krijojmë dir ku do të instalojmë qmail:

mkdir /var/qmail

Shtojmë përdoruesit dhe grupet për qmail:

groupadd nofiles

useradd –g nofiles –d /var/qmail/alias

alias

useradd –g nofiles –d /var/qmail qmaild

useradd –g nofiles –d /var/qmail qmaill

useradd –g nofiles –d /var/qmail qmailp

groupadd qmail

useradd –g qmail –d /var/qmail qmaild

useradd –g qmail –d /var/qmail qmaill

useradd –g qmail –d /var/qmail qmailp

Kompilojmë programet:

make setup check

I tregojmë qmail-it se në cilin host ndodhet:

./config-fast hostname.tld

(kush ka një hostname dinamik këshilloj të përdorë si hostname atë që duket në /etc/hosts)

Krijojmë disa alias të thjeshtë për postën dhe rregullojmë të drejtat:

cd ~alias

touch .qmail-postmaster

touch .qmail-mailer-daemon

touch .qmail-root

chmod 644 ~alias/.qmail*

Kopjojmë njërin nga scriptet e gatshëm për të bërë të mundur nisjen e qmail në boot, p.sh.:

cp /var/qmail/boot/home

/var/qmail/rc

Bëjmë të mundur nisjen e script në fazën e boot duke shtuar diçka të ngjashme me :

/var/qmail/rc &

për njërin nga scriptet që ndodhen në /etc/rc.d/

Në këtë pikë duhet të vendosim se në çfarë formati duhet t'a shpëtojmë postën. Zgjidhja për shumicën e MTA qëndron në krijimin e një file me emër të njëjtë me username për çdo kuti poste ekzistuese dhe ti mbajmë këto file në dir /var/spool/mail . Sapo në kutinë tonë të postës arrin një mesazh i ri thjesh i shtohet të vjetrit ekzistues duke e ndarë me një CR. Në server-et e mëdhenj kjo zgjidhje nuk është efikase dhe është e pasigurtë.

Qmail përdor një rrugë të dytë: shpëton postën e çdo përdoruesi në dir e tij home me emrin ./Mailbox . Zgjidhet kështu problemi i ekzistencës së një dir /var/spool/mail me përmasa tepër të mëdha, por jo problemi i korruptimit të Mailbox në rastin e një crash të sistemit. Në qoftëse do të ndodhte një gjë e tillë gjatë shkrimit në disk të një mesazhi të ri, mesazhi mund të ndërpritet në mes të një rrjeshti dhe mund të konsiderohet gabimisht nga klienti i leximit të postës elektronike si pjesa fillestare e mesazhit që vijon.

Për të shmangur këto probleme është krijuar formati Maildir. Duke përdorur Maildir çdo mesazh shpëtohet në një file të veçantë dhe shkrimi kryhet duke kaluar ndërmjet një dir të përkohshme. Në këtë menyrë, n.q.s. sistemi shkon në crash, mesazhi i korruptuar, duke qenë i veçuar, mund të ripërtërihet pa problem. Maildir është një standart që kalon provën e krash dhe është një zgjedhje e detyrueshme në qoftë se posta duhet shpëtuar në një dir të montuar NFS që, siç dihet, është pak e qëndrueshme.

Me Maildir zgjidhet gjithashtu problemi i hyrjes së njëkohshme në kutinë e postës së dy programeve të ndryshëm.

Në bazë të formatit të zgjedhur bëhet dhe nisja e qmail (me parametra të ndryshëm):

Formati Mailbox:

Duhet të shkruajmë në file /var/qmail/rc , duke e ndryshuar në këtë menyrë:

#!/bin/sh

exec env –

PATH="/var/qmail/bin:$PATH"

qmail-start './Mailbox'splogger

qmail

Këshillohet krijimi i një file

~/.qmail

për çdo përdorues, në të cilin i tregohet qmail si duhet të sillet me postën që i arrin:

su lor –c "echo ./Mailbox >

~lor/.qmail

Me qenë se klientët e postës zakonisht vazhdojnë ta kërkojnë postën në /var/spool/mail mund të jetë i nevojshëm krijim i një symlink që synon Mailbox-in përkatës për çdo file. P.sh.:

ln –s ~lor/Mailbox

/var/spool/mail/lor

Pjesa më e madhe e klientëve të postës e kërkon Mailbox-in nga ku do të lexojë mesazhet në PATH e caktuar nga variabli i ambientit MAIL. Prandaj mund të jetë e mjaftueshme të shtojmë diçka të tipit:

export MAIL=./Mailbox

në file /etc/profile, kështu që çdo përdorues që hyn në server e gjen këtë variabël të impostuar në mënyrë korrekte.

Formati Maildir.

Është i nevojshme shkrimi i file /var/qmail/rc , në këtë menyrë:

#!/bin/sh

exec env –

PATH="/var/qmail/bin:$PATH"

qmail-start './Maildir/'splogger

qmail


Për çdo përdorues (në shembullin tonë lor) duhet të ndjekim komandat:

su lor –c "maildirmake

~lor/Maildir"

su lor –c "echo ./Maildir/ >

~lor/.qmail"

Përpara se të vazhdojmë më tej, në qoftë se jeni duke përdorur akoma sandmail, duhet ta hiqni.

Gjëja e parë është gjetja e script që lëshon sendmail gjatë fazës së boot. Si zakonisht do të jetë një nga file që ndodhen në /etc/rc.d. Rrjeshti që duhet të komentojmë është:

/usr/sbin/sendmail –bd –q15m

Proçeset relativë sendmail duhet të killohen(në qoftëse jeni duke marrë postën mesazhi humbet). Kontrolloni që nuk keni postë në pritje në /var/spool/mqueue . Prishni binaret e sendmail dhe hiqni setuid bit nga sendmail. Futuni në dir ku keni binaret e sendmail dhe jepni komandat:

chmod 0 sendmail

mv sendmail sendmail.bak

Për t'i dhënë mundësinë programeve që përdornin sendmail të mos e kuptojnë mungesën e tij dhe të vazhdojnë të punojnë si zakonisht duhet të krijojmë një symlink (duke supozuar që sendmail i juaj ishte installuar në /usr/sbin/ )

ln –s /var/qmail/bin/sendmail

/usr/sbin/sendmail

Në këtë rast /var/qmail/bin/sendmail nuk është gjë tjetër se një wrapper për sendmal që do të kujdeset t'i kalojë postën qmail-inject

Në këtë pikë mund të vendosim se ta nisim qmail-smtpd nga inetd apo në menyrë standalone.

Në qoftë se parashikoni të keni trafik (të madh) është e këshillueshëm mënyra standalone, duke përdorur programin tcpserver, që na jep edhe mundësinë e "loggimit" të lidhjeve me server-in tuaj. Prandaj duhet të instalojmë edhe paketin ucspi-tcp:

tar xvfz ucspi-tcp-x.xx.tar.gz

cd ucspi-tcp-x.xx/

make

make setup check

më pas:

grep –i qmaild /etc/passwd

qmaild:x:1005:103::/var/qmail:

grep –i nofile /etc/group

nofiles:x:103:

Në rastin tim uid i përdoruesit qmaild është 1005 dhe gid i përdoruesit nofile është 103.

Tani duhet të veprojmë në menyrë të tillë që qmail-smtpd të lëshohet në çdo boot. Duhet të shtojmë në njërin nga script që ndodhen në /etc/rc.d rrjeshtin e mëposhtëëm:

tcpserver –u 1005 –g 103 0 smtp

/var/qmail/bin/qmail-smtpd &

(Ndryshoni 1005 e 103 me uid dhe gid që keni gjetur me komandat e mësipërme)

Në qoftë se doni të loggoni lidhjet që kryhen në smtpd, ndryshoheni rrjeshtin në këtë menyrë:

tcpserver –u 1005 –g 103 0 smtp

/var/qmail/bin/qmail-smtpd 2>&1

| /var/qmail/bin/splogger smtpd 3 &

Përndryshe për ta lëshuar nga inetd mjafton të shtoni rrjeshtin e mëposhtëëm në /etc/inetd.conf :

smtp stream tcp nowait qmail

/var/qmail/bin/tcp-env tcp-env

/var/qmail/bin/qmail-smtpd

Kjo ishte e gjitha!....

Harrova ) Për të nisur qmail mjafton të bëni një reboot, ose më thjesht dërgojini një HUP drejt inetd dhe lëshoni qmail-start në mënyrën e mëposhtme:

killall –HUP inetd

/var/qmail/rc &

P.S.

Paketi qmail është shkruar nga D.J. Bernstein. Siti zyrtar është:

http://pobox.com/~djb/qmail.html

Si të krijojmë një minishpërndarje Linux në rast emergjence
Mund të ndodhë që për arsye të ndryshme, si për shembull një kernel i ri apo dëmtimi i një disku, të mos arrijmë të nisim dot në menyrë korrekte sitemin tonë Linux.

Për të rivënë në funksion sistemin përdorim, zakonisht, CD e boot të shpërndarjes në përdorim, si p.sh. Slakware apoo Debian, por shpesh këto CD nuk përmbajnë aplikativët me të cilët jemi mësuar të punojmë. Ky është motivi kryesor për të cilin është mirë të kesh në dispozicin një sistem Linux minimum të paisur me të gjithë ato programe që ndihmojnë në ndreqjen e sistemit tonë.

Ekzistojnë script që automatizojnë pjesën më të madhe të punës, si p.sh.:

· Bootkit – ftp://sunsite.unc.edu/pub/Linux/system/Recovery/

· CatRescue – ftp://gd.cs.csufresno.edu/pub/sun4bin/src/

· Search and Rescue – ftp://ftp.icce.tug.nl/pub/unix/

Të gjithë pakot e përmendura më sipër mund t'i gjeni edhe tek http://freshmeat.net duke bërë një kërkim të vogël.

Në qoftë se dëshironi të keni kontrollin total zgjidhja është të krijojmë vetë disketat e boot.

Një sistem Linux minimum (apo minishpërndarje Linux) duhet të përmbajë një kernel dhe një BootManager (p.sh. Lilo) për të nisur në menyrë korrekte sistemin, dhe një filesystem minimum, por të paisur me të gjithë funksionet në menyrë që t'i japë mundësi përdoruesit të punojë. Një minishpërndarje e tillë mund të qëndrojë:

1. në një disketë (floppy), që do të përmbajë instruksionet për të nisur sistemin dhe një filesystem minimum. Një disketë e tillë quhet Boot/Root;

2. në dy disketa, ku e para (e quajtur Boot) do të përmbajë vetëm instruksionet për të kryer boot, dhe e dyta (e quajtur Root) do të ketë vetëm një filesystem minimum;

3. në një CD, që natyrisht do të përmbajë si instruksionet për kryerjen e boot ashtu dhe filesystem e root.

Zgjidhja e parë prezanton avantazhin e mos qënies së nevojshme të ndërrimit të disketës në nisje, por hapsira do të rezultojë sigurisht e pamjaftueshme për të shtuar të gjithë programet e nevojshëm; zgjidhja e fundit ka avantazhin e zvogëlimit në minimum të kohëzgjatjes së fazës së nisjes, por nga ana tjetër ka svantazhin e madh të pamundësisë së kryerjes së provave të shumta. Prandaj këtu do të studiojmë zgjidhjen e dytë, duke i shtuar po të ketë nevojë një disketë të tretë minishpërndarjes sonë (të quajtur Utility) me programe suplementarë.

Disketa e Boot

Procesi i boot fillon me leximin dhe ekzekutimin e kodit që fillon në sektorin 0, cilindri 0 të dispozitivit të zgjedhur për kryerjen e boot. Në këtë rast ky kod mund të jetë vetë kerneli i kopjuar si më poshtëë në diskun floppy të futur në lexuesin e parë:
shembull# cp /boot/vmlinuz /dev/fd0

Në këtë menyrë kemi kopjuar kernel-in, që ndodhet në directory /boot, me anë të 'raw device'direkt në floppy. Një menyrë tjetër për të bërë një floppy boot-abël është përdorimi i një boot loader (p.sh. Lilo). Gati të gjithë sistemet Linux përdorin Lilo për të nisur sistemin nga disku fiks, por gati të gjithë shpërndarjet përdorin SysLinux, sepse ky i fundit mundëson një kontroll shumë më të thjeshtë të imagjinatave të kompresuara: po të përdorej një filesystem i kopjuar thjesht në disketën e root hapësira e afruar nga një floppy i thjeshtë nuk do të mjaftinte për të kopjuar të gjithë programet; zgjidhja afrohet nga komprimi i filesystem të root në një disketë në menyrë që në nisje ky të lexohet dhe të riformohet në një disk RAM të krijuar posaçërisht.

Gjëja e parë që duhet bërë është kompilimi i një kernel në menyrë të tillë që të jetë sa më i vogël, meqenëse duhet të kopjohet në një disketë: po të jetë e mundur lini jashtë suportin për rrjetet dhe pjesën multimediale; gjithashtu është mirë të evitoni të përdorni modulë, me përjashtim të rastit kur nuk jeni të shtërnguar t'i përdorni. Lista e mëposhtme sjell konfigurimin e kernel të përdorur si shembull:

CONFIG_X86=y

CONFIG_ISA=y

CONFIG_UID16=y

CONFIG_MODULES=y

CONFIG_KMOD=y

CONFIG_M386=y

CONFIG_X86_L1_CACHE _SHIFT=4

CONFIG_NOHIGHMEM=y

CONFIG_MTRR=y

CONFIG_X86_UP_IOAPI C=y

CONFIG_X86_IO_APIC=y

CONFIG_X86_LOCAL_AP IC=y

CONFIG_NET=y

CONFIG_PCI=y

CONFIG_PCI_GOANY=y

CONFIG_PCI_BIOS=y

CONFIG_PCI_DIRECT=y

CONFIG_PCI_NAMES=y

CONFIG_HOTPLUG=y

CONFIG_SYSVIPC=y

CONFIG_BSD_PROCESS_ ACCT=y

CONFIG_SYSCTL=y

CONFIG_KCORE_ELF=y

CONFIG_BINFMT_AOUT=y

CONFIG_BINFMT_ELF=y

CONFIG_BINFMT_MISC=y

CONFIG_PNP=y

CONFIG_BLK_DEV_FD=y

CONFIG_BLK_DEV_LOOP=y

CONFIG_BLK_DEV_RAM=y

CONFIG_BLK_DEV_RAM_ SIZE=16384

CONFIG_BLK_DEV_INIT RD=y

CONFIG_UNIX=y

CONFIG_IDE=y

CONFIG_BLK_DEV_IDE=y

CONFIG_BLK_DEV_IDED ISK=y

CONFIG_BLK_DEV_IDEC D=y

CONFIG_BLK_DEV_CMD6 40=y

CONFIG_BLK_DEV_CMD6 40_ENHANCED=y

CONFIG_BLK_DEV_RZ10 00=y

CONFIG_BLK_DEV_IDEP CI=y

CONFIG_BLK_DEV_IDED MA_PCI=y

CONFIG_BLK_DEV_IDED MA=y

CONFIG_IDE_CHIPSETS=y

CONFIG_BLK_DEV_IDE_ MODES=y

CONFIG_VT=y

CONFIG_VT_CONSOLE=y

CONFIG_UNIX98_PTYS=y

CONFIG_UNIX98_PTY_C OUNT=256

CONFIG_MOUSE=y

CONFIG_PSMOUSE=y

CONFIG_RTC=y

CONFIG_AUTOFS4_FS=y

CONFIG_FAT_FS=y

CONFIG_MSDOS_FS=y

CONFIG_VFAT_FS=y

CONFIG_ISO9660_FS=y

CONFIG_MINIX_FS=y

CONFIG_PROC_FS=y

CONFIG_DEVPTS_FS=y

CONFIG_EXT2_FS=y

CONFIG_MSDOS_PARTIT ION=y

CONFIG_NLS=y

CONFIG_NLS_DEFAULT="cp437"

CONFIG_NLS_CODEPAGE _437=y

CONFIG_NLS_CODEPAGE _850=y

CONFIG_NLS_ISO8859_ 1=y

CONFIG_NLS_ISO8859_ 15=y

CONFIG_VGA_CONSOLE=y

CONFIG_VIDEO_SELECT=y

Tani duhet të formatojmë siç duhet një disketë:

superformat /dev/fd0 hd

dhe ta bëjmë boot-abël:

syslinux –s /dev/fd0

duhet t'a montojmë këtë disketë dhe të kopjojmë kernel-in:

mount /dev/fd0 /floppy

cp /usr/src/linux/arch/i386/boot/bzImage /floppy/vmlinuz

dhe të konfigurojmë siç duhet kernel-in:

rdev –R /floppy/vmlinuz 1

rdev –r /floppy/vmlinuz 0

rdev –v /floppy/vmlinuz –1

rdev /floppy/vmlinuz /dev/ram0

rdev është një utility për të ndryshuar 'në fluturim'disa parametra të kernel. Sipas rradhës kemi vendosur filesystem root vetëm në lexim, fiksuar në 0 madhësinë e diskut RAM, vendosur modalitetin video normale, dhe së fundi kemi ndryshuar filesystem di root që nuk do të jetë më disku fiks por një disk RAM.

Hapi i mëtejshëm është konfigurimi i SysLinux siç duhet. File i konfigurimit duhet të gjendet në root të disketës (pra në shembullin tonë në /floppy) dhe duhet të quhet syslinux.cfg:

DEFAULT vmlinuz

APPEND vga=normal noinitrd load_ramdisk=1 prompt_ramdisk=1 ramdisk_size=16384 root=/dev/fd0 disksize=1.44

TIMEOUT 0

DISPLAY boot.txt

PROMPT 1

F1 f1.txt

F2 f2.txt

Variabili DEFAULT specifikon emrin (dhe pozicionin eventual) të kernel që do të ngarkohet, APPEND lejon të specifikojmë disa mundësi: në veçanti load_ramdisk, prompt_ramdisk dhe ramdisk_size japin mundësinë të specifikojmë që kernel dhe particioni root do të ngarkohen në një disk RAM të madhësisë së specifikuar, dhe pasi të jetë ngarkuar kernel-i do të kërkohet një disketë e dytë (root=/dev/fd0) që përmban filesystem root që do të ngarkohet në kujtesë.

DISPLAY lejon specifikimin e një file me një mesazh përshëndetje, dhe F1 e F2 specifikojnë dy file të tjerë që do të hapen kur të shtypen pulsantët përkatës.

SysLinux lejon të specifikojmë konfigurime të mëtejshme, por për shpjegime dhe informacione është mirë të konsultoni file e tekstit syslinux.doc të përfshirë në pakon e SysLinux.

Kështu disketa e Boot u kompletua, më poshtëë lista e files që ndodhen në të:

-rwxr-xr-x 1 root root 647 Jan 22 10:45 boot.txt

-rwxr-xr-x 1 root root 405 Jan 22 10:47 f1.txt

-rwxr-xr-x 1 root root 325 Jan 22 10:50 f2.txt

-rwxr-xr-x 1 root root 9608 Jan 22 15:03 kernel.cfg

-r-xr-xr-x 1 root root 5860 Jan 22 14:58 ldlinux.sys

-rwxr-xr-x 1 root root 347 Jan 22 15:21 syslinux.cfg

-rwxr-xr-x 1 root root 537855 Jan 22 15:32 vmlinuz

Mbasi mbaron me ngarkimin e kernel sistemi monton filesystem kryesor në vetëm lexim dhe i kalon komandën init-it që kujdeset të kompletojë konfigurimin e sistemit: init monton filesystem virtuale /proc, rimonton filesystem kryesor me hyrje në lexim dhe shkrim, dhe konfiguron konsolet në dispozicion duke i kaluar kontrollin login-it për të autentikuar përdoruesit që duan të kenë një shell.
Edhe pse BusyBox vinte në dispozicion init, vendosëm të preferojmë programin origjinal, sepse gjatë fazës së boot ndeshëm me disa probleme. Shell i përdorur nga sistema është sh, që është një lidhje simbolike me shell-in e preferuar, në shembull Bash.

/dev

Directory /dev duhet të përmbajë të gjithë device që i nevoiten sistemit, në menyrë të veçantë nevoiten: ram0 (d.m.th. filesystem i root), tty? (konsole e sistemit) dhe konsole (që identifikon konsolën e parë të lirë, zakonisht tty1), core, kmem dhe null (për funksionimin korrekt të sistemit), si dhe disqet, floppy, cdrom dhe njësi me shirit mbi të cilët duam të punojmë.

crw--w--w- 1 root tty 5, 1 Jan 23 16:47 konsole

lrwxrwxrwx 1 root root 11 Jan 15 22:13 core -> /proc/kcore

brw-rw---- 1 root root 2, 0 Gu 5 2000 fd0

brw-rw---- 1 root root 3, 1 Gu 5 2000 hda1

brw-rw---- 1 root root 3, 2 Gu 5 2000 hda2

brw-rw---- 1 root root 3, 3 Gu 5 2000 hda3

brw-rw---- 1 root root 3, 4 Gu 5 2000 hda4

brw-rw---- 1 root root 3, 5 Gu 5 2000 hda5

brw-rw---- 1 root root 3, 6 Gu 5 2000 hda6

brw-rw---- 1 root disk 3, 65 Jan 25 22:18 hdb1

brw-rw---- 1 root disk 3, 66 Jan 25 22:18 hdb2

brw-rw---- 1 root disk 3, 67 Jan 25 22:18 hdb3

brw-rw---- 1 root disk 3, 68 Jan 25 22:18 hdb4

brw-rw---- 1 root disk 3, 69 Jan 25 22:18 hdb5

brw-rw---- 1 root disk 3, 70 Jan 25 22:18 hdb6

brw-rw---- 1 root disk 22, 1 Jan 25 22:18 hdc1

brw-rw---- 1 root disk 22, 2 Jan 25 22:18 hdc2

brw-rw---- 1 root disk 22, 3 Jan 25 22:18 hdc3

brw-rw---- 1 root disk 22, 4 Jan 25 22:18 hdc4

brw-rw---- 1 root disk 22, 5 Jan 25 22:18 hdc5

brw-rw---- 1 root disk 22, 6 Jan 25 22:18 hdc6

brw-rw---- 1 root disk 22, 65 Jan 25 22:19 hdd1

brw-rw---- 1 root disk 22, 66 Jan 25 22:19 hdd2

brw-rw---- 1 root disk 22, 67 Jan 25 22:19 hdd3

brw-rw---- 1 root disk 22, 68 Jan 25 22:19 hdd4

brw-rw---- 1 root disk 22, 69 Jan 25 22:19 hdd5

brw-rw---- 1 root disk 22, 70 Jan 25 22:19 hdd6

crw-r----- 1 root root 1, 2 Gu 5 2000 kmem

srw-rw-rw- 1 root root 0 Jan 25 00:54 log

crw-rw-rw- 1 root root 1, 3 Gu 5 2000 null

brw-rw---- 1 root root 1, 0 Gu 5 2000 ram0

crw------- 1 root root 4, 1 Jan 15 22:13 tty1

crw-rw-rw- 1 root tty 4, 10 Jan 29 12:43 tty10

crw-rw-rw- 1 root tty 4, 11 Jan 29 12:43 tty11

crw-rw-rw- 1 root tty 4, 12 Jan 29 12:43 tty12

crw------- 1 root root 4, 2 Jan 15 22:11 tty2

crw--w--w- 1 root root 4, 3 Jan 22 23:07 tty3

crw--w--w- 1 root root 4, 4 Jan 22 23:15 tty4

crw--w--w- 1 root root 4, 5 Jan 25 23:22 tty5

crw--w--w- 1 root root 4, 6 Jan 29 12:43 tty6

crw-rw-rw- 1 root root 4, 7 Jan 29 12:43 tty7

crw-rw-rw- 1 root tty 4, 8 Jan 29 12:43 tty8

crw-rw-rw- 1 root tty 4, 9 Jan 29 12:43 tty9

Files device duhet të kopjohen me:

cp –dpR /dev/file /mnt/file

ose mund të konfigurohen me mknod, duke ndjekur dokumetet që shoqërojnë kernel.

/etc

Në /etc arkivohen të gjithë files e konfigurimit të sistema, në veçanti:

-rw-r--r-- 1 root root 180 Jan 25 01:07 fstab

-rw-r--r-- 1 root root 13 Jan 25 23:17 group

-rw-r--r-- 1 root root 186 Jan 25 23:16 inittab

-rw-r--r-- 1 root root 31 Jan 23 16:23 issue

-rw-r--r-- 1 root root 546 Jan 22 23:09 ld.so.cache

-rw-r--r-- 1 root root 4500 Jan 23 19:06 login.defs

-r--r--r-- 1 root root 0 Jan 22 22:43 mtab

-rw-r--r-- 1 root root 149 Jan 23 19:57 pam.conf

-rw-r--r-- 1 root root 27 Jan 25 23:17 passwd

drwxr-xr-x 2 root root 4096 Jan 29 13:31 rc.d

/etc/inittab është file i konfigurimit të init:

id:2:initdefault:

si::sysinit:/etc/rc.d/rcS

st::once:/sbin/setup

1:2345:respawn:/sbin/getty 38400 tty1

2:23:respawn:/sbin/getty 38400 tty2

ca::ctrlaltdel:/sbin/shutdown -n -t5 -a -r now

Fusha e parë identifikon emrin e procesit, e dyta përcakton se mbi kë runlevel të operohet, fusha e tretë dhe e katërt përcaktojnë llojin e procesit. Në shembullin tonë id identifikon runlevel e default, zbatohet script-i i konfigurimit rcS, që gjendet në diretory rc.d, st zbaton një script të setup eventual, i nevojshëm po të duam të automatizojmë disa operacione, 1 dhe 2 inicializon dy konsolet e para dhe ca rifillon sistemin po të shtypim pulsantet Ctrl+Alt+Del.

Sscripti /etc/rc.d/rcS monton të gjithë particionet e përcaktuara në fstab (përfshirë esencialen /proc), pastaj rimonton filesystem / në lexim dhe shkrim, duke vënë në funksionim log e sistemit dhe duke shfaqur në konsolet 3,4 dhe 5 mesazhet e ndryshme:

#!/bin/sh

/bin/mount -av

/bin/mount -o remount,rw /dev/ram0 /

/bin/hostname shtëpi

/sbin/syslogd -K -m 0

/usr/bin/tail -f /var/log/messages > /dev/tty3 &

/bin/dmesg > /dev/tty4 &

/usr/bin/tail -f /proc/kmsg > /dev/tty5 &

exit 0

File /etc/fstab përcakton particionet dhe pikën e lidhjes me filesystem qendror :

/dev/ram0 / ext2 defaults,noauto 0 0

proc /proc proc defaults 0 0

/dev/fd0 /mnt/floppy auto defaults,user,noauto 0 0

/dev/cdrom /mnt/cdrom iso9660 defaults,ro,user,noauto 0 0

File /etc/issue është një file teksti dhe përmban mesazhin që shfaqet së bashku me login.

File /etc/mtab, i krijuar bosh sepse mirëmbahet automatikisht nga mount, përmban particionet e montuara.

Files /etc/passwd /etc/group /etc/login.defs dhe /etc/pam.conf mirëmbajnë (kontrollojnë) procedurë e login dhe autentikimin relativ. Zakonisht autentikimi në Linux kryhet me anë të PAM (Pluggable Autentication Modules) që janë disa libreri që kontrollojnë procedurën e login duke i rritur në menyrë të ndjeshme sigurinë. Me qenë se jemi duke krijuar një disk për boot, siguria nuk është problemi kryesor, prandaj do të disaktivojmë të gjitha këto opcione. Një alternativë është rikompilimi i login pa suportin PAM.

/etc/passwd përmban emrin e përdoruesit që do të përdoret për login pa password sepse kjo është disaktivuar:

root::0:0:root:/:/bin/bash

/etc/group përmban grupin në të cilin bë pjesë përdoruesi i pëcaktuar në /etc/passwd:

root::0:root

File /etc/pam.conf kontrollon konfigurimin e PAM:

other auth required pam_permit.so

other account required pam_permit.so

other password required pam_permit.so

other session required pam_permit.so

File /etc/login.defs kontrollon opcionet e tjera që nuk mirëmbahen nga PAM:

FAIL_DELAY 3

NOLOGIN_STR NOLOGIN

ENV_HZ HZ=100

ENV_SUPATH PATH=/sbin:/bin:/usr/sbin:/usr/bin

ENV_PATH PATH=/bin:/usr/bin

TTYGROUP tty

TTYPERM 0600

ERASECHAR 0177

KILLCHAR 025

UMASK 022

LOGIN_RETRIES 3

LOGIN_TIMEOUT 60

PASS_MAX_LEN 8

DEFAULT_HOME no

CLOSE_SESSIONS no

/lib

Directory /lib përmban të gjithë libraritë e nevojshme për funksionimin e programeve. Për të parë çfarë librarish duhet të instalojmë shkruajmë:

ldd programi

Output do të na japë të gjithë libreritë e duhura për programin. Në menyrë të veçantë në /lib/security duhet të kopjojmë librerinë pam_permit.so e nevojshme për PAM. Megjithatë ja lista e librerive të nevojshme për shembullin:

-rwxr-xr-x 1 root root 83971 Jan 15 15:42 ld-2.1.3.so

lrwxrwxrwx 1 root root 11 Jan 25 00:38 ld-linux.so.2 -> ld-2.1.3.so

-rwxr-xr-x 1 root root 888596 Jan 15 15:42 libc-2.1.3.so

lrwxrwxrwx 1 root root 13 Jan 25 00:38 libc.so.6 -> libc-2.1.3.so

lrwxrwxrwx 1 root root 17 Jan 25 00:40 libcom_err.so.2 -> libcom_err.so.2.0

-rw-r--r-- 1 root root 5244 Jan 15 15:42 libcom_err.so.2.0

-rw-r--r-- 1 root root 20112 Jan 15 15:42 libcrypt-2.1.3.so

lrwxrwxrwx 1 root root 17 Jan 25 00:46 libcrypt.so.1 -> libcrypt-2.1.3.so

-rw-r--r-- 1 root root 9372 Jan 15 15:42 libdl-2.1.3.so

lrwxrwxrwx 1 root root 14 Jan 25 00:38 libdl.so.2 -> libdl-2.1.3.so

lrwxrwxrwx 1 root root 13 Jan 25 00:41 libe2p.so.2 -> libe2p.so.2.3

-rw-r--r-- 1 root root 12300 Jan 15 15:42 libe2p.so.2.3

lrwxrwxrwx 1 root root 16 Jan 25 00:40 libext2fs.so.2 -> libext2fs.so.2.4

-rw-r--r-- 1 root root 66000 Jan 15 15:42 libext2fs.so.2.4

lrwxrwxrwx 1 root root 17 Jan 25 00:38 libncurses.so.5 -> libncurses.so.5.0

-rw-r--r-- 1 root root 232780 Jan 15 15:42 libncurses.so.5.0

-rw-r--r-- 1 root root 31020 Jan 15 15:42 libnss_files-2.1.3.so

lrwxrwxrwx 1 root root 21 Jan 25 00:48 libnss_files.so.2 -> libnss_files-2.1.3.so

lrwxrwxrwx 1 root root 14 Jan 25 00:39 libpam.so.0 -> libpam.so.0.72

-rw-r--r-- 1 root root 27180 Jan 15 15:42 libpam.so.0.72

lrwxrwxrwx 1 root root 19 Jan 25 00:39 libpam_misc.so.0 -> libpam_misc.so.0.72

-rw-r--r-- 1 root root 6060 Jan 15 15:42 libpam_misc.so.0.72

lrwxrwxrwx 1 root root 14 Jan 25 00:40 libuuid.so.1 -> libuuid.so.1.2

-rw-r--r-- 1 root root 7752 Jan 15 15:42 libuuid.so.1.2

drwxr-xr-x 2 root root 4096 Jan 15 22:58 security

Libraria libnss_files.so.2 nuk rezultonte e nevojshme kur analizuam output e ldd, por rezultoi e domosdoshme për të kompletuar procedurën e login.

/mnt /proc /tmp

Directory /mnt përmban vetëm disa nëndirectory që nevoiten për të pasur hyrje në dispozitivët e tjerë të arkivimit, si floppy, një disk fiks apo një njësi backup.

Directory /proc dhe /tmp krijohen boshe, por janë të nevojshme: e para për kontrollin e proceseve, e dyta për të shpëtuar të dhëna të përkohëshme.

/var

Directory /var përmban dy directory /var/log dhe /var/run: e para përmban një file bosh (messages) ku do të arkivohen mesazhet e sistemit, ndërsa në directory e dytë do të shpëtohen PID e proceseve në ekzekutim.

Root

Për të përgatitur një filesystem root duhet të kemi në dispozicion një suport arkivues të pavarur nga pjesa tjetër e sistemit, si p.sh. një particion të lirë apo një disk fiks të papërdorur. Zgjidhja më e thjeshtë konsiston në përdorimin e një disku RAM.
Me qenëse kemi si qëllim krijimin e një imagjine sa më të vogël që të jetë e mundur, veprimi i parë që duhet të kryejmë është zbrazja e përmbajtjes së kujtesës që do të përdorim për diskun tonë të root:

dd if=/dev/zero of=/dev/ram0 bs=1k count=16384

ku count indikon madhësinë e diskut RAM (në këtë rast 16384, por zakonisht mjafton 4096, d.m.th.4 mega). Përpara se të montojmë diskun duhet të krijojmë një particion:

mke2fs –m 0 /dev/ram0

mount /dev/ram0 /mnt

Tani disku është gati për tu mbushur me një bashkësi minimum files dhe directory për funksionimin korrekt; një filesystem Linux përmban zakonisht direcory që vijojnë:

drwxr-xr-x 2 root root 4096 Jan 23 16:39 bin

drwxr-xr-x 2 root root 20480 Jan 29 12:43 dev

drwxr-xr-x 3 root root 4096 Jan 23 20:25 etc

drwxr-xr-x 3 root root 4096 Jan 25 00:48 lib

drwxr-xr-x 5 root root 4096 Jan 22 17:53 mnt

drwxr-xr-x 2 root root 4096 Jan 15 22:12 proc

drwxr-xr-x 2 root root 4096 Jan 25 23:17 sbin

drwxrwxrwx 2 root root 4096 Jan 22 14:21 tmp

drwxr-xr-x 4 root root 4096 Jan 29 12:44 usr

drwxr-xr-x 4 root root 4096 Jan 29 13:48 var

/bin /sbin /usr/bin /usr/sbin

Këto directory përmbajnë të gjithë të zbatueshmet e sistemit: në veçanti /sbin dhe /usr/sbin përmbajnë programet e zbatueshëm përgjithësisht vetëm nga përdoruesi root.

Ekzistojnë disa utility që përmbledhin në vetvete shumë nga programet që duhet të kopjojmë. Këtu do të përdorim BusyBox, që jep funksionin për programet e mëposhtëëm:

<komanda BusyBox>

Pra mund të krijojmë link simbolikë me BusyBox për çdo funksion të vetë BusyBox, duke arritur të kursejmë një hapsirë të madhe:

ln –s /bin/busybox emrilink

/bin

-rwxr-xr-x 1 root root 461400 Jan 15 22:36 bash

-rwxr-xr-x 1 root root 118204 Jan 22 12:09 busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:17 cat -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:18 chgrp -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:17 chmod -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:18 chown -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:20 cp -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:20 date -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:21 dd -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:21 df -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:21 dmesg -> busybox

-rwxr-xr-x 1 root root 7148 Jan 15 15:42 echo

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:32 false -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:23 grep -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:34 gunzip -> busybox

-rwxr-xr-x 1 root root 10296 Jan 15 15:42 hostname

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:24 kill -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:25 ln -> busybox

-rwsr-xr-x 1 root root 36188 Jan 15 22:36 login

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:26 ls -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:26 mkdir -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:27 mknod -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:27 mktemp -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:27 more -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 15:57 mount -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:20 mv -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:28 ping -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:28 p.s. -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:28 pwd -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:29 rm -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:29 rmdir -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 4 Jan 23 16:39 sh -> bash

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:29 sleep -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:29 sync -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:32 tar -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:32 true -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:38 tty -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:38 umount -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:38 uname -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:38 uptime -> busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 7 Jan 22 16:39 zcat -> busybox

/sbin

-rwxr-xr-x 1 root root 75696 Shk 21 2000 e2fsck

-rwxr-xr-x 1 root root 87068 Jan 15 15:42 fdisk

-rwxr-xr-x 1 root root 13724 Jan 15 22:35 getty

-rwxr-xr-x 1 root root 27856 Jan 15 15:42 init

-rwxr-xr-x 1 root root 19536 Shk 21 2000 mke2fs

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:55 mkswap -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:55 reboot -> /bin/busybox

-rwxr-xr-x 1 root root 18 Jan 26 00:44 setup

-rwxr-xr-x 1 root root 14900 Jan 15 15:42 shutdown

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:55 swapoff -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:55 swapon -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:55 syslogd -> /bin/busybox

/usr/bin

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:56 chvt -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:47 clear -> /bin/busybox

-rwxr-xr-x 1 root root 11916 Jan 15 15:42 cut

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:56 du -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:56 find -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:56 head -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:56 id -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:56 killall -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:57 logger -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:57 logname -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:57 tail -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:57 touch -> /bin/busybox

/usr/sbin

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:56 chroot -> /bin/busybox

lrwxrwxrwx 1 root root 12 Jan 22 17:56 fbset -> /bin/busybox

Hapi i mëtejshëm është komprimimi i pasqyrës së diskut të sapo krijuar dhe kopjimi në disketë:
umount /mnt

dd if=/dev/ram0 bs=1k | gzip –v9 > root.gz

cp root.gz /dev/fd0

Nuk na ngelet tjetër veç rinisjes së sistemit dhe të provojmë disketat e sapokrijuara.


Files e shembullit janë krijuar duke përdorur shpërndarjen Debian 2.1 me kernel 2.4.0, duke u mbështetur tek How-To që ndodhen në http://www.pluto.linux.it/ në lidhje me boot dhe nga vetë disketat e nisjes së Debian. Kjo do të thotë që duke përdorur shpërndarje të ndryshme, programe dhe librari të versioneve të ndryshme mund të verifikohen gabime të ndryshme. Për të zgjidhur një pjesë të këtyre gabimeve pa qenë e nevojshme të rinisni sistemin këshillohet të përdorni:

chroot /mnt

ku /mnt është pika e lidhjes së /dev/ram0. Në këtë menyrë ndryshohet filesystem i root e nevojshme për të testuar p.sh. koerencën midis librarive dhe programeve. Ana negative qëndron në atë që kështu nuk mund të verifikohen gabimet e mundëshme që vijnë përpara fazës së login (p.sh. init).

Një gabim tjetër i zakonshëm është pamundësia e ekzekutimit të disa programeve (p.sh. shutdown): kjo ndodh sepse programet e tillë thërrasin programe të tjera. Për të zgjidhur këtë problem mund të përdoret:

strings emriprogramit

dhe të studiohet output për të kuptuar kush e bllokon ekzekutimin e atij programi.

Utility
Një disketë shtesë mund të hyjë në punë për të pasur programe apo modulë shtesë, që, p.sh., mundësojnë rekuperimin e një backup nga kaseta. Po të vendosni të përdorni modulët këta duhet të ndodhen në directory /lib/versione-kernel dhe duhet edhe të instaloni mod-utils.

Një nga piataformat më të përhapura për krijimin e faqeve dinamike në web është padyshim ajo që parashikon bashkëekzistimin në ambientin Linux të Web Server Apache me interfaqen Php, të kompiluar nga ana e saj me suportin për të paktën një DBMS , në rastin tonë Mysql.

Në këtë udhëzues të shkurtër do të shohim hapat e nevojshëm për krijimin e një ambienti të tillë, duke në pas një instalimin e komponentëve që e përbëjnë.



-- HAPI 1: INSTALIMI I MYSQL --

Si gjë e parë duhet të kemi një kopje të shpërndarjes si burues të produktit , duke e shkarkuar nga siti zyrtar www.mysql.com; për momentin versioni më i freskët është versioni 3.23.36. Lidhuni në sistem si përdorues "root" dhe shkarkoni file nën një directory të