Në Bagdad u ngrenë kurthe vdekjeprurëse, në Izrael është më keq se të jesh islamik.

"Mëkatarëve" u është bërë ekzistenca e jetës e pamundur

"Nëse dalim nga shtëpia na vrasin"
Sa herë që dikush troket në portë,
Nayz, Hasani dhe Xhafari shohin në sy
njëri-tjetrin, ndërsa mendja u shkon
gjithmonë për keq. Tashmë, prej gjashtë
muajsh jetojnë së bashku në një shtëpi
në Wisam, në një lagje të Bagdadit, edhe
pse nuk arrijnë ta quajnë jetë atë që
bëjnë. Qëndrojnë të fshehur. Ditët i
kalojnë duke u sorollatur nëpër dy
dhomat e shtëpisë dhe sigurisht duke
pritur që diçka të ndodhë: fundin e luftës
apo ardhjen e shpëtimtarit që t‘i nxjerrë
nga kjo gjendje, sepse vetëm duke menduar
kështu arrijnë të shohin një dritë
për të ardhmen. Kanë frikë të dalin, ndërsa
për të punuar as që bëhet fjalë. Argëtimi
i vetëm i tyre është interneti, por duke
parë edhe spiunët e shumtë që
qarkullojnë nëpër faqet ku ata çatojnë
gjithmonë, kanë frikë edhe prej tij. Nyaz,
një vajzë 28 vjeçe, deri pak kohë më parë
punonte si dentiste. Familja e saj kishte
sakrifikuar shumë që ajo t‘i përfundonte
shkëlqyer studimet, duke shpresuar
njëkohësisht që të arrinte të kishte një
karrierë brilante. Hasani, 34 vjeç, është
aktor, ka studiuar në Akademinë e Arteve
në Bagdad dhe ëndërronte të luante në
teatrot e gjithë botës. Xhafar sapo ka
mbushur të 17-at dhe nuk e ka shumë të
qartë se çfarë do të presë nga jeta, por di
që ajo që ka arritur deri tani nuk është
shumë. Të tre fshehin një sekret, që një
ditë mund t‘i vrasë: janë homoseksualë.
Nyaz mezi flet, është e tmerruar nga
ideja që dikush mund ta zbulojë lidhjen
e saj me një grua, sepse mjafton vetëm
një dyshim i vogël për t‘u dënuar me vdekje.
Tani nuk po e takon më shoqen e saj.
Është shumë e rrezikshme, është
kërcënuar disa herë, ndërsa milicitë e
Mahdi-t, ushtria e Moqtada al Sadr, shiitit
radikal, e kishin urdhëruar të martohej
me një mullah të vjetër. Por vetëm
mendimi e bën që të ndihet keq.
"Kur laj pjatat mendoj shpesh se sa e
thjeshtë është të marrësh një thikë dhe
të presësh venat. A nuk është kjo ajo që
duan të gjithë? Për ata, për atë që është
bërë vendi im sot, unë jam një monstër,
një njeri që nuk duhet të jetojë, një grua
pa besim, pa moral, pa të drejta. Që unë
jam një mjeke dhe një njeri i mirë kjo nuk
ka fare rëndësi", thotë Nayaz duke fshirë
lotët. Hasani i mban dorën, sepse ai e di
se çdo të thotë të humbasësh një person
që do, sepse shoku i tij u rrëmbye sapo
doli nga palestra. Ka parë me sytë e tij
milicinë e Mahdi-t që e morën, ndërsa
vetë për tre orë qëndroi i fshehur në një
cep, duke shpresuar që të mos e shihnin.
Disa ditë më vonë, trupi i të dashurit u
gjet në morg, ishte lidhur, torturuar dhe
prerë me thika. Në xhep, një letër në të
cilën ishte shkruar "jam gej". "Vëllait tim,
miqve, duke marrë parasysh kaosin ku
jetojmë, u kishin thënë se mund të më
kishin vrarë pa e marrë vesh njeri dhe në
këtë mënyrë do t‘i kishin kthyer kështu
edhe nderin familjes". Xhafarit i
pëlqente t‘i mbante flokët e gjatë, të vishte
veshje pak transparente, por një ditë,
në një postbllok policia e ndaloi. "Më nxorën
jashtë makine, më rrahën dhe më
përdhunuan me një kopaçe. Shpresoja
vetëm që të mos vdisja. U ndjeva kaq i
fyer". I braktisur në mes të rrugës, i gjakosur
dhe plagosur, askush nuk u kujdes
për të. Komuniteti gej, ashtu si gjithë
pakicat e tjera në Irak, janë nën
shënjestrën e integralistëve.
Ayatollah Ali- al Sistani, autoriteti më
i madh shiit, pikë referimi për amerikanët
dhe anglezët për stabilitetin e vendit, në
tetor të vitit 2005 nxori një Fatwa, ku
thoshte se homoseksualët duheshin
vrarë. Protestat e shumta anembanë globit
e detyruan që ta hiqte botimin nga interneti,
por ushtria e Mahdit
dhe ajo e Badr që drejton
"Sciri", partia më e rëndësishme
shiite, e kishin gjetur
letrën. Homoseksualët nuk i
besojnë policisë, madje
shpesh edhe familjes, të
tronditura nga turpi i një
fëmijë "ndryshe". Organizatat
humanitare tregojnë për
një rritje të kurtheve të policisë
kundrejt homoseksualëve.
Madje, sipas një
raporti të OKB-së, flitet për
gjykata fetare që dënojnë
me vdekje personat gej.
"Askush nuk merret me
këta njerëz, shpjegon Wissam,
40 vjeç, që drejton shtëpinë
ku janë strehuar
Nyaz, Hasani e Xhafari.
Shumë duan një pasaportë
për t‘u larguar, por në tregun
e zi kushton rreth 15 mijë
dollarë. Qeveria nuk merret
me këtë punë, për ta dhuna
është vetëm ndërfetare".
Wijdan Michael, ministri
për të Drejtat Njerëzore, tregon
se nuk ka pasur asnjë
denoncim. "Kam frikë se OKB-ja po heton
mbi këtë problem dhe të gjithë irakianët
do të sulmohen jo sepse janë gej, por
për përkatësinë e tyre sektare". Nga ana
tjetër, Wissam përgjigjet: "Për fat të keq
nuk është kështu, sulmet nuk janë
vetëm fetare, por edhe kundrejt grave që
nuk vendosin shami, atyre që duan të
punojnë, kundër atyre që veshin pantallona
të shkurtra apo duan sportin, kundrejt
çdokujt që nuk i nënshtrohet
radikalizmit islamik". Shokët e Wissamit
e pranojë një gjë të tillë. "Kur erdhën
amerikanët isha i lumtur, thotë Hassan.
Sadami nuk më pëlqente, por me të toleroheshim,
mund të kishim një jetë sociale,
por ekzistonin lokale për ne, mjafton
që të ishim të rezervuar. Për fat të keq,
Amerika nuk arrin akoma të kuptojë se
ç‘po bën këtu. I kanë lënë ekstremistët
fetarë të ngjiten në pushtet. Sigurisht
tani jemi të lirë, të lirë për të jetuar fshehurazi,
për të ikur jashtë, për të shpëtuar,
ose të lirë për të vdekur për krimin e të
qenit gej".
Në Izrael
Por, mënyrat e trajtimit të komuniteteve
të tilla në shumë vende të
Lindjes së Mesme janë të ndryshme. Për
shembull, në Jerusalem është më mirë të
jesh islamik se sa homoseksual. Le të tregojmë
edhe një copëz nga jeta e tyre aty.
Selia qendrore e shoqatës së homoseksualëve
në "Open House" në
rrugën numër 7 të lagjes Ben Yehuda,
pesë minuta në këmbë nga qyteti i
vjetër, është një apartament i vjetër me
pak kate. Në katin e parë, një orë e madhe
me yllin e Davidit, duket se do të ndalë
kohën ose do të fillojë të numërojë kohën
mbrapsht; në katin e dytë, ushtarakët e
"Israeli Committee Against House Demolitions",
ndërsa në katin e fundit, flamujt
shumëngjyrësh, gej, lezbike dhe
trans. Në tokën e shenjtë nuk është dëgjuar
kurrë për një marrëveshje mes
rabinëve, imamëve dhe kardinalëve kristianë,
si ai i krijuar në qershor kundër
paradës gej në Jerusalem. Peticione, shtëpi
të djegura, dëme që kapnin shifrën
100 mijë dollarë dhe një atentat kundër
"Open House". 7 ditë "luftime", që arritën
kulmin me arrestimin e një 35-vjeçari ultraortodoks,
i cili dëshironte të ngjitej në
majë të një xhamie, për t‘u kthyer në islamik,
"kufiri i fundit kundër shthurjes".
Miti që e konsideron San Franciskon e
Lindjes së Mesme është një minierë ari
për ministrin e Turizmit, i cili i vlerëson së
tepërmi 20 mijë vizitorët "e këtij lloji" çdo
vit.
"Jemi një vend i përparuar për sa u
përket të drejtave të gejve, por të ‘rënduar‘
nga një moral fetar i rëndë", shpjegon
Michal Hamel, drejtor i Aguda-s,
shoqata më e vjetër e homoseksualëve
me seli në Tel Aviv. "Nga kultura jemi
përëndimorë, ndërsa gjeografikisht në
Lindjen e Mesme, ne u japim liri aq sa
duan çifteve të tilla", tregon ai. Në qytet
ndodhen me qindra lokale, ku çdo të
shtunë performon "Dana international",
këngëtarja trans, që në vitin 1998 ia
dedikoi fitoren në Eurovizion vendit të
saj, duke skandalizuar njëherazi sinagogat,
xhamitë dhe kishat, ndërsa, nga
ana tjetër, Jerusalemi është edhe vendi
ku lideri i së djathtës fetare, Nissim
Ze‘ev, përkrah "qendrat e rehabilitimit
për të kuruar sodominë". Pavarësisht se
rabinët e reformuar sapo kanë publikuar
në Nju-Jork edicionin e dytë të
rregullave tamuldike për gejit, në Jerusalem
ekzistojnë shumë qendra që kujtojnë
se "ligji hebrenj e ndalon homoseksualitetin".
"Nuk ekzistojnë paragjykime, gej dhe
lezbike mund të jenë të pranishëm në çdo
fushë të jetës", thotë Shaba, një ish-ushtarak
24 vjeç, i cili i ka lyer qerpikët me
rimel. Gjykata e Lartë e dënoi komandantin
që e kishte përkrahur, sepse aty
uniforma është e shenjtë. Në të vërtetë,
73 për qind e izraelitëve janë gati ta pranojnë
një fëmijë homoseksual, pavarësisht
vështirësive. Këtë janë gati ta pranojnë
edhe familjet më të mira, si ajo e
Olmert, e frekuentuar nga e fejuara e
vajzës së Kryeministrit, Dana. "Jemi një
popull emigrantësh, nuk kemi frikë nga
diferencat", thotë Matt Lebov, hebre me
origjinë amerikane, që së bashku me një
shokun e tij, John Leonard, ka krijuar sajtin
mideastpiece.com, ku mund të takohen
virtualisht gejit izraelitë e palestinezë
dhe ku aktualisht janë regjistruar më
shumë se 100 mijë njerëz, edhe pse faqja
e internetit ka vetëm dy muaj që është
vënë në përdorim.
Yussef nuk e beson, "do të ishte shumë
e vështirë që t‘ia prezantoj shokun tim,
Amir, prindërve". 29 vjeç, me profesion
arkitekt, arabo-izraelit dhe mysliman,
është një veteran i "Carpe diem", një nga
klubet gej më popullore dhe më të
frekuentuara në Tel Aviv. Megjithatë, homoseksualiteti,
femëror apo mashkullor
qoftë, ngelet një krim që ndëshkohet me
vdekje. Avokatët e Aguadas po ndjekin
më shumë se 25 raste djemsh palestinezë
të arratisur për dashuri. E vetmja
mundësi është që të priten si refugjatë
politikë në Izrael. Jusufi fshihet si Amiri,
"mëkatari" i dënuar nga familja
ortodokse hebrenje. Kur prezantohen në
"Open House", drejtohen në katin e dytë.
Është më e lehtë t‘i mendosh ushtarakë
kundër pushtimit se sa të dashuruar.

G.Shqip

e jo vetëm në Bagdat, por në të gjith vendet arabe... imagjino në Iran dënohesh me vdekje nëse 3 dëshmitrë akuzojn dikë për homo apo lezbike






këtu gabon ky gazetari... sepse t'jesh arab dhe homoseksual ke më shum shance t'marësh leje qëndrimi në Izrael... se një arab që tenton t'jetoj aty për punë.