Pas gotjeve terroriste te Hamas me "kasam: ushtria e lavdishme izraelite po u kunderpergjigjet me nje operacion te shkappes se gjere per te shkaterruar keto berthama gjaksore qe mbajne nen terrorr popullsine izraelite.

Urimi Makabër...



Nga Redi Shehu
       

http://www.gazetastart.com/?faqe=analiste_details&lajmid=4688

Më kanë bërë përshtypje disa foto të një grupi vajzash të vogla izraelite të cilat shkruanin mbi predhat e ushtrisë së tyre, përshëndetjet e veta për fëmijët palestinezë dhe arabë në përgjithësi.

Kemi parë e lexuar pothuaj për të gjitha llojet e luftrave, por ky konflikt mëse 60 vjeçar ne mës palestinezëve autoktonë dhe kolonizatorëve hebrenj, karakaterizohet nga një konfliktualitet gjenetik.

Vajzat e vogla izraelite të cilat shkruanin urimet e tyre mbi predha, rriten si bartëse të një epidemie diskriminimi dhe nënçmimi ndaj një popullsie tjetër e cila merr përmasa tragjike kur ky brez merr pushtetin.

Për analogji mund të mendojmë se edhe udhëheqësit izraelitë ndër dekada, kur ishin fëmijë, shkruanin urimet e tyre për bashkëmoshatarët arabë ndoshta mbi tanket apo helmetat e atëhershme sioniste. Më tragjik mund të jetë fakti se brezi i parë i fëmijëve të pushtuesve sionistë të Palestinës më 1948-tën, të kenë pasur gjasa që t’i shkruanin urimet e tyre mbi predha ende pa dalë mirë nga kampet naziste të përqëndrimit në mbarim të Luftës së Dytë Botërore.

Një brez i rritur dhe familjarizuar me shkeljen, përdhunimin, gjakosjen e tjetrit. Një edukatë morale gjoja patriotike që u mëtohet fëmijëve për të garantuar një vazhdimësi ndër breza të kasaphanës. Një brez që rritet duke nënçmuar Barbie-n dhe adhuruar predhat.

 


Nga ana tjetër, po aq përshtypje më bëri një foto e katër vajzave të vogla palestineze, të cilat qëndronin të ulura në gjunj duke vështruar të katërtën, shoqen e tyre të lodrave e cila qe shtrirë e pajetë para tyre.

Shprehja e fytyrës së vocrrakeve për “habi” kishte tjetër domethënie krahasuar me vajzat izraelite që shkruanin plot gaz e hare predhat mizore nën blicin e ushtarëve të kënaqur hebrenj.

Keto vocrrake-viktima përfaqësojnë një brez që rritet e familjarizohet me vdekjen cila tek ata transformohet në të kundërtën e saj, në një lindje mbi të gjitha shpirtërore.

Sa do të dëshiroja që vocrraket e të dy palëve të takoheshin dhe të shikonin njëra-tjetrën në sy. Që palestinezet e vogla t’i tregonin se sa mirë e bukur kishte mbërritur mesazhi i tyre dhe sa shpejt ai ia kishte shkatërruar ëndrrat. Do të doja të takoheshin që vajzat izraelite të shikonin të shtrirë vocrraken palestineze, mbështjellë me flamurin kombëtar, dhe të kuptonin përtej librave të shkollës, çdo të thotë të jesh heroinë që fëmijë.

Këto foto janë përgjigje për gjithë ata të cilët duan ta konsiderojnë konfliktin një shans të mirë për të bërë karrierë diplomatike, janë përgjigje edhe për ata të cilët mendojnë se konflikti është thjesht dominim territoresh.

Kënaqësia me të cilën vajzat izraelite firmosin urimet e tyre mbi predhat, të lë të kuptosh se ata janë të sigurta se po bëjnë gjënë e duhur. Një luftë që fillon që në fëmijëri dhe kjo jo me pushkë uji por me predha reale të kalibrit të rëndë. Edhe ata pilotë apo komandantë që bombardojnë Gazën sot, kanë qenë fëmijë dikur dhe masakrimi i civilëve, bombardimi i shkollave, spitaleve nuk është gjë tjetër veçse materializimi makabër i një ëndrre apo urimi të fëmijërisë.

Tek sheh këta fëmijë në pozicione të ndryshme, njëri dërgues i urimit dhe tjetri marrës i tij, shpresa për paqe dhe pushim të konfliktit bëhet gjithnjë dhe më e zbehtë. Ky nuk është një konflikt fotosh as edhe funeralesh, këto të fundit janë vetëm pasoja. Konflikti mund të fillojë të zgjidhet kur vogëlushet izraelite ta mësojnë se pse bashkëmoshataret e tyre arabe enden këmbëzbathura kampeve të refugjatëve në Jordani e gjetkë. Kur të mësojnë se vendi përditshëm ku ata luajnë, është ish-shtëpia e një palestinezeje të vogël që sot për kukulla ka djegoret e predhave, për nënë komshien e babë Hamasin, për shkollë një gropë krateri dhe për shtëpi qiellin e hapur.

Sot urimi i vocrrakeve palestineze për ato izraelite, është vetëm një kërkesë e thjeshtë: “ ju lutem mos na dërgoni më urime”. Ato as nuk po kërkojnë që tua kthejnë prindërit, as vendin e lodrave, as shkollën apo kopshtet, sot, ata thjesht i kërkojnë që të mund të jetojnë....
 

Mua me vjen keq per veten time qe po te kthej pergjigje ty sepse te tille buracakesh qe ironizojne me gjakun e njome e te pakten 200 femijeve palestinez dhe 700 te tjereve meriton me shume se injorim, po une te kujtoj ate qe lutje te cilen sot me shume se kurre po e perserisin me shume se 1 000 000 000 muslimane ane mbane botes dhe ajo eshte: O Zot lartesoje Islamin dhe muslimanet ku do qe jane, O Zot shkateroi dhe poshteroi te gjithe ata qe e luftojne Islamin dhe muslimanet, ate qe ata e bjene ne tokat muslimane, ne familjet muslimane, ne nderin e tyre, ne trupat e tyre, o Zot mos na e merr shpirtin gjer sa  ato i shohin ne tokat e tyre, ne familjet e tyre, ne trupat e tyre.

Kane ardhur kohera kur njeriu aspak nuk dallohet nga kafsha.
Kjo sepse kenaqemi me mjerimin e tjereve ne vend qe te themi se dhuna dhe lufta jane gjera qe duhet te zhduken nga mesi jone!
Ne vend qe te shprehim nje keqardhje per viktimat, te ndjejme nje dhembje per femijet, behemi indiferent, madje pergezojme krime te tilla duke thur lavdata.

Kane ardhur kohera kur njeriu eshte shurdh dhe i verber ndaj asaj qe ndodh ne bote, ndoshta se na kane mbuluar miresite e kesaj jete harrojme te tjeret te cilet jetojne ne mjerim. Ndoshta se kur jemi ne shtepi kemi prane perqafimet e femijeve tane te cilet lozin larg atyre te keqijave me te cilet konfrontohemi nepermes mediave. Apo ndoshta thjeshte se shpirti na eshte shenderuar ne gurre, nuk i len asgje pershtypje, gjaku, vdekja, gjymtyre te shperndara, imazhe qe jane normalitet per njerez zemerlige dhe shpirtvdekur!

Tek sa e shkruaj kete mesazh lexova lajmet e fundit ne nje faqe boshnjake. Nje 4 vjecare pasi eshte lenduar nga granatimet ia kishin leshuar qente ta coptojne, e derisa qent e coptonin dhe ajo qante, familja mundoheshte ta shpetoj ndersa ushtaret izraelit i kan mbajt nen nishan. Kan vrare edhe vellane dhe kusheriun e saj gjate perpjekjeve ta shpetojne voglushen.
Kete e ben ushtria e "lavdishme" Izraelite!





Ose pas vrasjes, reklamohen, fotografohen me viktimat sikur te ishin trofeje! Kete pisllek e beri dikur ushtria Serbe ne Kosove, dhe ja sot e ben ajo Izraelite!





Ketu nuk bejme me fjale per lufte mes dy ushtrive, eshte nje spastrim etnik, duan ta zhdukin nje popull te tere nga faqja e dheut! Eshte kunder konventave nderkombetare ta ndalin punen dhe levizjen e lire te Kryqit te kuq dhe organizatave humanitare!
Eshte kunder cdogje qe quhet humane te vrasish femije...

http://www.youtube.com/watch?v=LWXyb2YxiVI

http://www.youtube.com/watch?v=V2jQE6vM3M8

http://www.youtube.com/watch?v=vYKmA_o4lAE

Fatmiresisht ka akoma njerez qe dine ta bejne dallimin mes te mires dhe te keqes, pa dallim kombesie, besimi, race. Ata njerez i kemi pare te protestojne rrugeve te botes dhe ti thone STOP DHUNES! Por kemi edhe te tille qe kendojne kenge ne varrimin e tjereve, derisa tjeret qajne ata qeshen dhe derisa tjeret vuajne ata kenaqen!

Lufta do te ndalet kur edhe kasam-hedhesi i fundit do te perfundoje ne burg apo nen dhe.

Izraelitet po e vertetojne pohimin e shume psikologeve ku thuhet: Nje femije qe rrehet nga prinderit, do te rrahe femijet e vete ne te ardhmen.

Nje gje eshte me se e sigurte Nuk ka fitimtare ne lufte, ndersa te pafajshmit jane ata qe gjithmone vuajne me se shumti.

Ekstremizmat nuk jane te mira ne cdo ane qofshin. Mua me vjen shume keq per viktimat e pafajshme, por ka n je ndryshim te madh kur nje i pafajshem behet viktime me paramendim dhe me nje qellim te caktuar per te krijuar viktima te pafajshme, dhe kur nje viktime e pafajshme behet e tille si pasoje e nje operacioni masiv qe nuk ka per objektiv ata, por dicka tjeter, ne kete rast terroristet.