Unë do i kisha lshu ne penzion qe te gjithë politikajt e vjetër, mjafte me, nuk kan dituri te mjaftushme qe tiu përgjigjen rinise se ketije shekulli.

O wallter,po shumë lehtë e kam unë këtu ulur mbi kompjuter, veç syt mu verbuan....

Data


Datat e tyre shtyhen. Mbi të gjitha, datat e tyre duan ta maskojnë mosndryshimin dhe ta hedhin në plan të tretë rëndësinë e përmbajtjes. Datat e tyre ta kallin datën. 
 


Për gjashtë vjet e gjysmë në Kosovë s’kishte afate pothuajse për asgjë, e lëre më për pavarësinë e Kosovës. Natyrisht, nëse e përjashtojmë atë premtimin për pavarësinë e vitit që vjen. Megjithëkëtë, gjatë vitit 2006, nisi të flitej më intensivisht për afate kohore të pavarësisë, ndonëse ato vetëm sa shënonin momentet kur premtimeve u skadonte afati. Nuk kishim afate për vite me radhë dhe tash së fundi fituam afate mujore që përherë shtyheshin. Megjithëse afatet nuk respektoheshin, kjo e afirmonte afatin si të tillë. Shkelja e afatit të caktuar dhe shpërfillja e tij si kategori nuk janë e njëjta gjë. Kësisoj, edhe politika zyrtare ia bashkangjiti situatës dimensionin kohor. Kjo s’do të thotë që ndodheshim në status quo dhe vetëm tash filluam të lëvizim. Negociatat me Serbinë sigurisht që po e largonin Kosovën nga pavarësia. Dhe, kjo duhej kompensuar disi. Përveç përmendjes së fjalës pavarësi filluan të zënë në gojë edhe data të caktuara në mënyrë që qytetarët të mos zgjoheshin nga gjumi përkundër pasojave në rritje të mungesës së mirëqenies dhe perspektivës. Siç e dimë, në vend të viteve tash flitet për muajt, për muajin e afatit, për afatin që matet me muajin. Mirëpo, pa dyshim se ka edhe një qëllim tjetër këtu. Flitet më shpesh për afate ashtu që rreth përmbajtjes të flitet sa më rrallë. Duan që vëmendja të jetë e përqendruar te datat atëherë kur do të bëhet publike se statusi nuk është pavarësia e shumëpritur. Diskutohet për muajin e pavarëisë për të mos u diskutuar për përmbajtjen e saj, që në fakt i korrespondon varësisë së mëtutjeshme të Kosovës. Pasi që mendohej se statusi është pavarësia, njerëzit në Kosovë u patën zhgënjyer shumë para dy muajve atëherë kur u shty statusi. Po ta dinin se për çfarë statusi bëhet fjalë, po ata njerëz vetë do ta kërkonin shtyerjen e tij. Atëbotë krejt çfarë kishin të thonin negociatorët kosovar ishte që duhet ta ruajmë qetësinë. Kjo vazhdon të jetë edhe sot e kësaj ditë kërkesa kryesore e politikanëve drejtuar qytetarëve të Kosovës ndërkohë që asgjë sikur kjo kërkesë nuk zbulon se ata mendojnë vetëm për veten e tyre. Situata ekzistuese që i avanson dhe pasuron, e në të cilën UNMIK-u dhe IPVQ-të janë shndërruar në paravane të njëra-tjetrës përkundruall popullit, sigurisht se atyre iu konvenon pa masë. Prandaj, nuk është e rastësishme që UNMIK-u assesi të shkojë nga Kosova dhe tash kur thotë se do të shkojë, në fakt, do të pasohet nga një mision tjetër ndërkombëtar pak a shumë i njëjtë.  Për afate flitet mu tash pikërisht meqë asgjë s’do të ndryshojë. Për afatin – i cili shtyhet atëherë kur e japin – flasin jo vetëm me qëllim që ta shmangin vëmendjen nga përmbajtja e ‘statusit të ardhshëm’, por njëkohësisht edhe për të krijuar iluzionin se do të ketë ndryshime. Theksimi i datës nënkupton se pas asaj date do të ketë njëfarë ndryshimi cilësor. Por jo edhe në Kosovë ku vlen e kundërta: data përmendet për të besuar se do të ketë ndryshime të cilat në të vërtetë nuk do të ngjajnë. UNMIK-u po përgatitet të zëvendësohet me Misionin e ardhshëm Civil Ndërkombëtar (ICM) në mënyrë që çdo gjë të vazhdojë kështu siç është tani. Mund të thuhet që UNMIK-u, në fakt, nuk po shkon fare pikërisht meqë po vjen ICM-ja. Zvogëlimi i administratës do të bëhet vetëm dhe vetëm për ta rritur efikasitetin e pushtetit të huaj e kurrësesi për t’ia dhënë atë popullatës vendase. ICM-ja do të ketë 71 udhëheqës administrativ të cilët do ta vazhdojnë sundimin neokolonialist në Kosovë. Policia, gjyqësia, ekonomia dhe mbrojtja do të jenë kompetenca të tyre. Ata do ta kenë fjalën e fundit për gjithçka dhe decentralizimin për prioritet. Që kjo të mos jetë shok për shqiptarët e Kosovës i cili do t’i trondiste e revoltonte ata, duan që dalngadalë ta bëjnë publik kompromisin e ngërthyer te propozimi i Ahtisaarit dhe asisoj ta evitojnë kryengritjen e popullit. Ndërkohë, inkurajohen njerëzit zyrtar e jozyrtar të cilat nëpër mediumet kosovare rrëfehen e rrëfejnë se si neve ndërkombëtarët na u dashkan këtu edhe më tutje. Natyrisht që të sundojnë në vendin tonë, meqë ende s’qenkemi të gatshëm për liri! Politikanët e Kosovës i fillojnë dhe përfundojnë deklaratat e tyre duke pohuar partneritetin me UNMIK-un. Një gjë e tillë është e pamundur. Thjesht, partneriteti i sundimtarit me të sunduarin është i mundur vetëm atëherë kur i sunduari është idiot ose mazohist. Mbase edhe politikanët kosovar do të mund të ndaheshin në këto dy kategori. Sido që të jetë, ata modelohen nga lart pa bërë rezistencë; ata janë në funksion të plotë edhe të manipulimit me datat. E, siç e kemi parë aq shumë herë deri më tani saqë nuk i numërojmë dot më, datat e tyre shtyhen. Mbi të gjitha, datat e tyre duan ta maskojnë mosndryshimin dhe ta hedhin në plan të tretë rëndësinë e përmbajtjes. Datat e tyre ta kallin datën. 
 


Prishtinë, 10 janar 2007

Albin Kurti

Jo Bekim, tani sa e hapa, punon, krejt ne rregull, por ndoshta ke ngarkes te madhe...

Ju përshëndes perzemersishte,

kreksi

Petrit Kola,
Kemi folur edhe me pare për "vetevendosje" ku kemi kritiku disa pika te pa kuptushme, sidomos sjellja e tyre ndaje Unmik-ut.
veçe arsyes politike, unë nuk e kuptoje këtë gjeste te vendosjes qe te sillet ashtu ndaje tyre kur secili e din se sa jemi munduar qe ti sjellim trupat e koalicionit  ne Kosovë kurse  tani iu themi; largohuni !