Llojet e mëkateve

Mëkatin e trashëguar ("rrjedhshëm", "origjinal", "burimor") – të trashëguar prej të parëve, që nga Adami dhe Eva, e deri te prindërit tanë; dhe mëkatin personal – që e kemi bërë vetë.

(Mëkati i trashëguar falet vetëm në pagëzim, kurse mëkati personal në pagëzim dhe në rrëfim.)

Mëkate personale mund t’i bëjmë – me mendime, me fjalë, me vepra dhe me lëshime detyrash.

Mëkatet mund të jenë të mëdha, apo të vogla (të rënda, apo të lehta).

Mëkati i madh (i rëndë) e ndërpret lidhjen tonë miqësore me Zotin, kurse mëkati i vogël nuk e këput lidhjen me Zotin, por e dobëson dhe na e zvogëlon hirin shenjtërues.

Kushtet që diçka të mund të llogaritet si mëkat i madh (apo "mortar", mëkat "për vdekje" – dmth. për vdekje shpirtërore), për të cilin njeriu meriton dënimin e amshuar në ferr, janë këto:

a) që të jetë fjala për punë të madhe;
b) që mëkatari të jetë plotësisht i vetëdijshëm se bën mëkat të madh;
c) që mëkatari me vullnet plotësisht të lirë vendoset për mëkat.

Të gjitha mëkatet na falen në Sakramentin e Pagëzimit.

Për të shlyer mëkatin e madh, të bërë pas pagëzimit, është i domosdoshëm sakramenti i Rrëfimit, kurse mëkatet e vogla falen edhe në bazë të veprave të mira, pendesave dhe sakrificave.

Kushti për faljen e çfarëdo mëkati është pendimi i sinqertë dhe besimi se Zoti është Atë i mirë dhe i mëshirshëm, i gatshëm të na i falë fajet tona.