Mrekullitë e Jezusit


Këtu do përshkruajme të gjitha mrekullitë ë Jezusit gjatë veprimtarise te tij publike (sipas Beslidhjes së Re). Jezusi bëri shumë mrekulli. Çdo gjë që bëri Jezusi ishte e pasuruar me hirë dhe me dije në sherbim të popullit, kështu që njerëzit thoshin të mrekulluar "gjithçka e bëri mirë" (Mt 7, 37).

Mrekullitë janë ngjarje të jashtezakonshme, të cilat besimtarët i kuptojnë porsi shenjë veprimtarie të përsosur hyjnore. Kur është fjala për mrekulli "qëllimi" primar nuk është te tregohet fuqia e Hyjit, por qe Hyji deshiron t'i shpetojë të gjithë njerëzit. Mrekullitë janë shenja te kësaj natyre.

Mrekullia nuk është ngjarje për vete, me qëllim në vete dhe për vete, por është pjesë e planit shperblyes të Hyjit. Prandaj mrekullite hyjnë në planin shperblyes të Hyjit dhe i sherbejnë zbulimit dhe zbatimit te këtij plani.

Me mrekulli bëhet e ditur se me Jezusin dhe veprat e tij, arriti Mbretëria e Hyjit, por edhe shihet se çfare natyre ka Mbreteria Hyjnore. Aty ku arriti dhe vuri themelet Mbreteria Hyjnore, njeriu u shëndosh ne terësi (në trup dhe në shpirt).

Autori i çdo mrekulli është Hyji. Hyji bën mrekulli nepër te derguarin e tij, Birin e tij Jezu Krishtin. Mrekullia është fjale zbulese e Hyjit, vetëm se është shfaqur në vepër.

Predikimi i Lajmit të Mirë ose te Gezuar (i Mbreterisë së Hyjit), shkon së bashku me mrekullitë: "Dhe i ra kryq e terthor Galilese duke predikuar nepër sinagogat e tyre dhe duke debuar djajte" (Mk 1, 39).

Mrekullitë janë të pandara me personin e Jezusit Mesi, Shelbues, Dergues i Hyjit. Mrekullitë që bëri Jezusi janë fakte se Ati e dergoi (Gjn 10, 36). Mrekullitë janë udhë deri te feja në Jezusin, porsi Bir i Hyjit (Gjn 10, 31), si p.sh.. sherimi i te paralizuarit tregon se Jezusi ka pushtet te falë mëkatet (Mt 9, 6); kur ecën mbi ujë, tregohet se është Biri i Hyjit (Mt 14, 33). Në pyetje të kundërshtareve që t'iu tregoi haptaz a është ai Mesia, Jezusi ju thotë: "Veprat që unë i bëj neë ëmër të Atit tim, bëjnë dëshmi për mua!" (Gjn 10, 24-29).

Jezusi fuqinë hyjnore të tij, në asnjë vend nuk e shfaq pa nevojë. Kështu që as nuk bën mrekulli aty ku nuk është e nevojshme ose nuk kërkohet. Mrekullitë tregojnë dhe thirrin. Për të ndodhur mrekullia, është e nevojshme feja e atijë që kërkon ndihmën - mrekullinë e Tij.

Mrekullitë për Gjonin


Per autorin e Ungjillit te katert, mrekullitë jane dicka tjeter. Jezusi në ketë ungjill thirret në vepra te tij (Gjn 5, 36). Me ketë do të thotë se mrekullitë jane pjese e pushtetit qe Hyji i dha Jezusit (Gjn 5, 17; 14, 10) dhe vazhdimi i veprës Hyjnore.

Perderisa Sinoptiket, simbolika e mrekullive është sekondare, per shkrimtarin e Ungjillit te katerte ishte primare. Per në mrekullitë paraqesin te verteten shpirterore. Mrekullia ku Jezusi te vdekurve iu kthen jetën (Gjn 4, 50) është simbol i jetës në shpirt (Gjn 5, 21-24).

Falja e mëkateve është simbol i persosmërisë së Jezusit në dashuri dhe falje. Derisa ndalja e katastrofave natyrore, jane simbole te Hyjnisë së Jezusit.

Në Beselidhjen e Re kemi shumë mrekulli që bëri Jezusi. Ne Ungjij takojme tre lloj mrekullish:

1) Mrekullitë e sherimeve dhe të dëbimeve te djajeve
2) Mrekullitë mbi natyren
3) Mrekullitë e kthimit të jetës së të vdekurëve

Jezusi bëri më shumë mrekulli sesa gjejmë të shkruara në Ungjij, por autorët e librave te shenjtë përshkruan ato mrekulli të cilat menduan se i perkasin temës dhe lexuesve.

Jezusi ishte Hyj ne fjale dhe vepra.

Shërimi i të gërbulurit
(Mt 8, 1-4)


Kur Jezusi zbriti nga mali, iu vu pas një turmë e madhe populli. Dhe ja, një i gërbulur iu afrua, ra përmbys para tij e i tha: “O Zot, nëse ti do, mund të më shërosh.”
Atëherë Jezusi e shtriu dorën, e preku dhe i tha: “Dua, shërohu!” Dhe përnjëherë u shërua gërbula e tij. Jezusi i tha: “Ruaju se i tregon kujt! Por shko, paraqitu te prifti e kushtoje flinë që ka urdhëruar Moisiu, t’u vlejë atyre për dëshmi.”

Shërimi i të paralizuarit
(Mt 9, 1-7)

Jezusi hipi në barkë, kaloi në anën tjetër dhe shkoi në qytetin e vet. Dhe ja, ia sollën para një të paralizuar, të shtrirë në vig. Jezusi, kur e pa fenë e tyre, i tha të paralizuarit: “Guxim, biro! Të janë falur mëkatet!”

Dhe ja, disa prej skribëve menduan me vete:
“Ky po blasfemon!”

Jezusi, duke i ditur mendimet e tyre, tha:
“Pse mendoni keq në zemrat tuaja? Çka është më lehtë të thuhet: ‘Të janë falur mëkatet’ apo të thuhet: ‘Ngrihu e ec!?’ ‘Por që ta dini se Biri i njeriut ka pushtet të falë mëkatet mbi tokë i tha atëherë të paralizuarit Çohu në këmbë, merre vigun tënd dhe shko në shtëpinë tënde!”

I paralizuari u ngrit e shkoi në shtëpi të vet.
Kur pa turma, e kapi frika e i dha lavd Hyjit që u dha njerëzve pushtet kaq të madh.

Stuhia e fashitur
(Mt 8, 23-27)

Si hyri në barkë, pas tij u nisën edhe nxënësit e tij. Dhe ja, në det u çua një stuhi e madhe aq sa valët po e mbulonin barkën; e ai flinte.

Atëherë nxënësit iu afruan, e zgjuan dhe i thanë:
“Ndore tënde, o Zot, se u mbytëm!”
“Pse po frikësoheni, o fepakët?” ‑ u tha dhe atëherë u ngrit, u urdhëroi erërave dhe detit e u bë qetësi e madhe. Njerëzit të habitur thoshin: “Kush është ky që po i nënshtrohen erërat dhe deti?”

Jezusi ushqen pesë mijë vetë(Mt 14, 15-21)


Në mbrëmje iu afruan nxënësit e thanë: "Vendi është i shkretë dhe u bë vonë; lëri njerëzit të shkojnë në fshatra e të blejnë ushqim."

Jezusi u përgjigj: "Nuk është nevoja të shkojnë: jepuni ju të hanë!"
Ata iu përgjigjën: "S’kemi këtu veçse pesë bukë e dy peshq."
Jezusi vijoi: "M’i sillni këtu!"
Pastaj i dha urdhër popullit të ulet në bar.
I mori pesë bukët e dy peshqit, i çoi sytë kah qielli, i bekoi, i ndau dhe ua dha nxënësve, kurse nxënësit turmës.
Të gjithë hëngrën e u nginë. I mblodhën tepricat: dymbëdhjetë shporta plot me copa. E ata që hëngrën, pa i numëruar gratë e fëmijët, ishin rreth pesë mijë meshkuj.

Shërimi i të paralizuarit
(Gjn 5, 1-9)


Pas disa kohësh ishte festa e judenjve dhe Jezusi u ngjit në Jerusalem. Në Jerusalem, te Dera e deleve, është një ndërtesë banje, që hebraisht quhet Betsata. Ajo ka pesë treme. Nën to rrinin të shtrirë shumë të sëmurë të verbër, të çalë dhe të marrë gjymtyrësh. Aty ishte një njeri që ishte i sëmurë prej tridhjetë e tetë vjet. Jezusi, kur e pa ashtu të shtrirë e kur e mori vesh se është për një kohë të gjatë në atë gjendje, i tha:
"A dëshiron të shërohesh?"
"Zotëri - iu përgjigj i sëmuri - nuk kam njeri që, kur të tundet uji, të më shtjerë në banjë e, derisa unë ulem, një tjetër zbret para meje."
"Çohu i tha Jezusi merre shtrojën tënde dhe ec!"
Ai njeri u shëndosh përnjëherë, mori shtrojën e vet dhe ecte.
Ajo ditë ishte e shtunë...

Sherimi i njeriut që kishte djallin në trup
(Mk 1, 23‑26)


Pikërisht atëherë ishte në sinagogën e tyre një njeri i pushtuar prej shpirtit të ndytë dhe bërtiti: "Çka ke me ne, o Jezu Nazareni? A erdhe të na shfarosësh?
Unë e di kush je: Shenjti i Hyjit!"
Jezusi iu kërcënua:
"Hesht dhe dil prej tij!"
Shpirti i ndytë, si e përplasi pa mëshirë dhe si lëshoi një britmë të madhe, doli prej tij.