Kur isha e vockel,pyesja veten shpesh se c'do të behesha kur te
rritesha....Imagjin oja me te mirat e mundshme mes punës dhe familjes.
Një familje e tera për mua (oh sa qejf...me dukeshin bebet kukulla atë
moshe),për tu perkujdesur,për te mbrojtur,për te rritur...Rrjedha e jetës se deritanishme ama,s'ka marrë udhën qe deshiroja atëherë,dhe kështu,sot ia ribej vetes këtë pyetje,duke kuptuar se sa  tmerresisht e ndryshme është përgjigjja.

Sot do të doja,dhe nuk është një moment,është një siguri e skajshme,te isha
ASGJEJA,HICI.
Do doja te isha mosqenie dhe kurrë mungese,të mos më duhej te ekzistoja,te
mos më duhej te mendoja,të mos më duhej te zgjidhja,të mos më duhej te
vuaja.Hici s'ka asgjë,s'ndien gjë,atij s'mund ti kerkosh,asgjë s'mund te
pretendosh nga Hici.......Është bosh, i paforme, pa aromat qe te fiksohen ne
tru, i papajisur me shpirt, Hici as trup,duar dhe floke për te perkedhelur
nuk ka,nuk ka buzeqeshje për te skalitur ne kujtese dhe fytyra për të mos
harruar.

Sa shumë me e lehtë është të jesh HIC,për te tërë,dhe të mos marrësh tjetër
ne konsideratë,përveç Asgjese.
C'më duhet te jem femër,këtu,tani,te jem e të mos kuptoj persene,të mos dua
te mbaj peshën,te pranoj rolin.
C'me sherben te ndiej mendimet qe me shpeshtillen ne tru,kaq te komplikuar e
te frikshem,kaq sfilites.... C'vlerë ka të jesh një botë me vete për t'u zhbiriluar, kur  përreth,anash,brenda e jashtë,është ajo asgjeja e padepertueshme dhe therese  qe kërkonë te te nxjerre jashtë loje?

Do te doja të mos isha GJE, te isha ASGJE, te isha e papashme,e padukshme,
të mos më duhej te ndihesha e perdorur dhe te më vinte për te vjelle nga
vetvetja, të mos kisha asgje__per të mos e pyetur veten kurrë se kujt mund
t'ia ofroj..

Nuk ka me vlerë te jem,s'ka me vlerë tashmë,ndaj do doja te isha e
shurdher,e verber,e palevizshme.
Një qenie qe për inertesi shkon para,e s'kupton se ku...

Për mua kjo me shumë i ngjan një dëshirë për t'u larguar nga bota dhe realiteti i saj, për t'u shkeputur dhe për te qenë ne një dimension ku jemi vetëm ne dhe askush, madje ku nuk jemi as ne.

KJO ESHTE E TILLE MAX
DHE PO FLISJA THJESHT PER VETEN...JO PER TE TJERET......

unë jam një person,tek pulle,dhe me mendimet e mia,unë nuk cenoj te zgjedh e te izoloj askënd tjetër (as veten madje). Dhe s'kam pse rri me frikë e me stres,nëse dikush nga te izoluarit (qe s'ekzistojne) shkojnë ne botën e madhe.............. .dhe mua stresi dhe problemet,më vjen pikërisht nga kjo botë e madhe...te cilën here e pranoj dhe here jo....edhe pse do të doja shumë ta pranoja......

Bebilogel Përshëndetje!
Kjo qe thua ti i ndodh shumë njerëzve,dhe është me se e vërtetë.
Na ndodh shpeshherë qe te duam te zhdukemi nga kjo botë, te urrejme c'do gjë qe na rrethon,madje ndonjëherë te urrejme veten pse kemi ardhur ne këtë botë,por ja qe zoti na ka dhënë jetën,kështu qe duhet ta jetojme deri në fund... kur te na e marri prap ai qe na e dha.Këto janë "ligjet" e jetës me te cilat c'do njeri ecën përpara.

nuk e di pse ndonjëherë e asocioj gjendjen time shpirtrore dhe psikologjike me ciklet e biznesit, çdo gjë është normale madje edhe këto lart e poshte janë bërë si routine ne jetën e njeriut edhe pse ne thelb ndryshojnë..., përsa i përket hicit mendoj se te gjithë e perjetojne sipas mënyrës se tyre, dëshira për rebelim, për reformim, për consesus me veten dhe jo me botën,,, megjithatë sado te ndihet ndikimi për ndryshim çdo gjë ngelet statike, normalisht edhe HicI.

urime për shkrimin po je lodhur shumë se u lodha dh eune duke e lexuar,
po ta marrim drejt fare ti atë hicin brenda teje, e ke qe e ke e s'ke ca ti besh, po hiq mendjen nga hici se nuk fiton gjë. shiko bëj ndonjë gjë e mendo për ndogje gjë qe nuk është hiç. unë për vete jam rehat as më ka vajtur mendja ndonjë here te hici, ty se ca te ka gjetur me te. mos ke ndonjë kunje? lere fare degjo mua merru me ndonjë gjë tjetër mos u lodh kot. sidoqoftë gjërat janë me te thjeshta se ci ke thënë ti. duhet të mendosh më pak për këto gjëra, realiteti është ai qe na intereson ajo qe jetojme prekin dhe shijojme. bye

pse valle c'jemi përveçse te vdekur persegjalli.....ne dimë qe do vdesim...por s'dimë pse duhet....
fundja pse duhet te vinim...kur dihet qe do ikim....
dhe hici.....miku im i kobshem dhe lumturues njekohesisht,unë dua te mbetet me mua...për te kuptuar ekzistencën e qenies sime,te hicte apo jo,c'rëndësi ka...përderisa me bën te mendoj për te,do të thotë qe ia vlen të mendosh......
dhe njerëzitë janë të huaj për njeri - tjetrin....
le të vazhdojnë te mbeten te tillë....është shumë mirë...s'ka me mirë.......
keq është kur dhunshem duan te te afrohen...me cdolloj formë miqesie dhe armiqesie....te nderhyjne brenda teje...te mundohen te thyejne atë qe me aq mund mezi po e ndertoj...Vetmine time te brishte...te paskajte e frushullitese....qe vezullon kendshem ne skutat me te erreta te shpirtit tim...aty ku unë s'dua te fus askënd...as vetveten e logjikshme,ndaluesen e shtazerise qe me buron nga poret,dhe me bën te ndihem ne një gjendje surreale......
sërish përtej xhamit...shoh dhe veten time...atje poshte te përzier me zukamen zhurmemadhe,dhe me dhimbset...me dhimset VETJA....më vjen ndoshta turp për te,por janë procese biologjike...te pashpjegueshme..dhe te domosdoshme për qenien ndaj dhe unë s'mund t'i shmangem.......

"""ne jemi kështu siç jemi dhe kështu siç jemi duhet te vazhdojme për me tej mendoj..""""
Pa na e shpjego pak Marioni,se si jemi neve...sepse pikërisht kjo çështje me mundon...
Dhe duhet te vazhdojme me tej...me tej ku???ne degradimin e asaj qe jemi,valle????Sepse ne përsosje arrihet vetëm duke vrarë mendjen mbi c'jemi...dhe c'mund te bëjmë për të mos qenë me siç jemi...apo jo???