Me bëhet qejfi Satana qe po të shoh ne te tjera livadhe, por po verej qe je po njësoj.

Gjithsesi tek ajo fjali qe ke cituar me lart, unë verej një teori mjaft te dobët qe e ka hedhur disi me tepër Ogyst Konti, dhe qe mund te quhet ndryshe edhe teoria e evolucionit te feve. Por qe ne fakt është nga pikëpamjet më pak shkencore qe mund te bëhet.

E si mund te mendoje ndryshe një ateist?!  :???

Atman, pa logos nuk mund të jesh, as nuk mund të kesh. Pa patur njohurite e duhura nuk mund të jesh besimtar, nuk mund të kesh besimin brenda.

Mos valle mendon se kur dashuron njeriu nuk llogjikon apo mendon se format e dashurisë janë jo llogjike gjithmonë... :???

.

Mendoja por dhe besoja se ATA njerëz qe besojnë tek ZOTI por dhe e duan atë e dinë se ku është, e dinë dhe besojnë ne ekzistencën e tij. Pra nuk ka nevojë për përdorimin e një llogjike.
Pastaj, një sekonde, përsëri nuk mu përgjigje pyetjes time.... :???, është vetëm kjo dashuri për ty qe nuk është një formë llogjike apo mendon se dhe ndjenjat e tjera dashurore te shfaqura ne qenien njerëzore udhehiqen jo nga llogjika....????

Më fal po këto qe sapo the ti 'nirloo' me duken pak kontradiktore  :???
Tani së pari na thua qe qenke i bindur se njeriu nuk lind me besimin tek ZOTI por e fiton gjatë jetës. Ne rregull me këtë ide. Me mbrapa na thua qe mendon se njeriu nuk mund te zgjedhi, te besoj apo jo .por qenka një gjë qe te ngulitet ne tru.
Nuk shikon kontradikte ne këto mendime .??? Njëherë thua qe njeriu e ka ne dorë te zgjedh një besim te tillë e here tjetër na thua qe nuk e ka këtë zgjidhje se i është imponuar (nga ata përreth, siç thua ti). Tani cila qëndron, njera apo tjetra ?  :???

Është e vërtetë posi qe kjo ndjenjë deri diku te imponohet nga prindërit apo dhe shoqerise rreth e qark teje por ama secili bën një zgjedhje për këtë. ATA ose zgjedhin te besojnë ne një ZOT ose zgjedhin të mos besojnë. Përsa i përket procesit se kur ndodh e kur shuhet ky besim, ajo mendoj se është vetjake e mund të ndodh ne çdo kohe ai njeri vendos të mos besoj me. Por nuk jam me mendimin se njeriut i qenka ngulitur ne tru te besoj tek ZOTI    Pse mo â€Ëœfëmijë’ janë e gjithë njerezia , qe iu ngulitet një gjë ne kokë (p.sh te kenë një akullore e medoemos duhet ta kenë se përndryshe bëhet nami)?

Njeriu ka shansin ose te drejtën qe te zgjedh e te besoj ne atë qe deshiron, beson por dhe mbron (përfshirë kety dhe ZOTIN).
Besimi, dëshira dhe ndjenja për te besuar ne ZOTIN, nuk është pare si një obligim apo respekt i kryer ndaj TIJ. Për mua shihet thjesht si një ndjenjë e lindur dhe e kultivuar tek çdo individ gjatë procesit te formimit të tyre.

 

Ok 'nirloo' për ty nuk ekziston një kontradikte për mua mendoj se po!!!! Megjithatë nuk dua te argumentoj për gjëra qe me duken jo te rëndësishme ne këtë teme.
E lexova shumë mirë shembullin qe me dhe dhe jam dakord me atë shembull (deri diku), por pse nuk shikon dhe atë anën tjetër kur jo medoemos je i bombarduar dhe nuk ke njeri rreth e qark për te bindur ty për ku e për çfarë të besosh .????
Pastaj, kush tha qe â€Å“kur vjen momenti qe ai është koshient për veten e tij ai nuk është me i lirë te zgjedhi sepse tashmë ai është i bindur për atë qe "mendon" ??? Pse nuk mendon qe një njeri 'i aftë por dhe i lirë' ne atë qe do të mendoj por dhe besoj mundet dhe te kthej poshte apo refuzoj këto teorira apo ide dhe kur është rritur me to (ose bombarduar me to)? Pse pak ide te kanë ushqyer ty e mua prindërit kur kemi qenë te vegjel qe jo gjithmonë kanë qenë dhe janë te praktikueshme për jetën aktuale qe jetojme ? Mos valle, duhet besuar çdo gjeje qe na thuhet e ushqehet kur jemi te vegjel ?? Fakti qe ishim te vegjel, e jo te formuar me besime, ide, mendime apo dhe me një personalitet vetjak nenkupton se ne procesin e rritjes por dhe formimit te njeriut, njeriu ne atë faze fillon te gjykoj por dhe analizoj çfarë i është thënë e dhënë për te besuar deri atëherë ne jetë. Është ai qe vendos (po e perserise dhe një here) ne këtë process mbijetimi, për fatin e tij, besimin e tij, qëllimin e tij ne këtë jetë.
YOU CAN CHOOSE WHO YOU ARE AND WHAT YOU WANT TO BECOME.

E vërteta ime është ndoshta e çuditshme për ty, por me thënë te drejtën nuk u rrita por njekohesisht nuk arrita te  bombardohesha nga njerëz (p.sh prinder) qe ishin te â€Ëœflakte’ (n.q.s mund ta quaj kështu?) apo te bindur për ekzistencën e ZOTIT. Kjo ndjenjë e besim i imi, ne vetvete lindi me vonë duke u rritur e formuar personalitetin tim. Arrita te bind vetveten pa qenë e nevojshme për te tjerët për te influencuar mendimet e mia apo krijimin tim si person.

Po e theksoj dhe një here:- "Njeriu ka shansin ose te drejtën qe te zgjedh e te besoj ne atë qe deshiron, beson por dhe mbron (përfshirë kety dhe ZOTIN)".
Besimi, dëshira dhe ndjenja për te besuar ne ZOTIN, nuk është pare si një obligim apo respekt i kryer ndaj TIJ. Për mua shihet thjesht si një ndjenjë e lindur dhe e kultivuar tek çdo individ gjatë procesit te formimit të tyre.
Dhe pyetjes tënde â€Å“atëherë a mund te vendosesh ti ne këtë moment qe të mos besosh”??? Po mendoj se po. Kam unë ne dorë vendosjen e besimit dhe te mosbesimit tek ZOTI ne çdo çast apo moment. Fakti qe nuk u rrita nga njerëz qe ma imponuan me force këtë ndjenjë tregon se kam fuqine te filloj te besoj e të mos besoj ne diçka qoftë dhe ZOTI.
Jam dhe gjithmonë mbeshtes mendimin qe si qenie njerëzore qe jemi, jemi ne ata qe vendosim për c’ka duhet besuar e sesa e sesi duhet besuar ne çdo gjë qe ekziston ne këtë jetë. Sigurisht qe imponimet e shumë forcave (qofshin ato njerëzore, apo mekanike) janë te pranishme ne jetën njerëzore dhe bëjnë te veten, por një njeri â€Ëœi fortë dhe i lirë’ ne mendje, ne zemër, ne atë qe beson dhe mbron është me i bindur se një person qe është i rritur me imponimin e ndjenjave dhe te besimeve qofshin ato fetare e jofetare.

â€Å“Përse duhet tu besoj gjerave qe thonë kishat apo xhamitë”??? Kush tha qe duhet të besosh se çfarë thonë kishat, xhamitë apo tempujt e budismit etj ?? N.q.s bindesh qe nuk janë te praktikueshme e te vërteta, mos beso. E përmenda dhe me sipër, njeriu zgjedh te besoj ne atë çfarë kërkon por dhe deshiron.

Ndërsa përsa i përket fatit apo mosfatit qe kishim ne komunizem me pasjen e një feje, ai është mendimi yt dhe nuk me mbetet gjë tjetër por vetëm ta respektoj. Por nuk mendon pak se po bie përsëri ne kontradikte ..? E vetmja gjë qe te mungonte ne komunizem e nuk tu dha lirisht ishte ajo e lirisë dhe e besimit ne atë qe mendoje por dhe doje te shprehje .???? Mosbesimi ne çfarëdo lloj feje, ty ne atë kohe, te është imponuar (ashtu si shumë gjëra te tjera) e nuk ishe ti apo unë qe zgjodhem për të mos besuar.

Së fundi me thënien "është e pamundur të dish diçka dhe te genjesh veten qe nuk e din" perfshin shumë kuptime por dhe nenkuptime ne brendesi. Varet se ku aplikohen apo dhe flitet për atë ndjenjë qe shumë nga ne ndjejme se e dimë/njohim (thjesht mendo këtë, kujton por dhe beson se dashuron dike por me vonë koha tregon se nuk ishte dashuria ajo ndjenjë qe kishe, ishte thjesht â€Ëœattraction’).
Besoje se e dije por ne te vërtetë nuk arrite të kuptosh/percaktosh se ajo ishte me te vërtetë dashuria...

 

Thellohu mirë ne këtë qe kam shkruajtur se nuk është ashtu siç e bërë ti konkluzionin:
â€Å“Përse duhet tu besoj gjerave qe thonë kishat apo xhamitë”??? Kush tha qe duhet të besosh se çfarë thonë kishat, xhamitë apo tempujt e budismit etj ?? N.q.s bindesh qe nuk janë te praktikueshme e te vërteta, mos beso. E përmenda dhe me sipër, njeriu zgjedh te besoj ne atë çfarë kërkon por dhe deshiron.
Qendronte si pyetje nga ty ajo e jo nga unë, dhe sipas mendimit tim te shkruajta jo gjithmonë është e nevojshme të besosh ne kisha apo xhami nëse nuk deshiron (si puna jote ne fjale, nuk beson ne një ZOT, vetkuptohet qe nuk do të besosh dhe ne vendet fetare ku ushtrohet/shtrihet kjo ide). Pra ta kisha fjalën është e drejta jote për te qenë i lirë, për të mos besuar; ndërsa unë njekohesisht te tjerë nuk mund ta imponojme një gjë te tillë tek ty.
Tani përsa i përket rastit vetjak, mendoj se e bëra te qartë dhe me pare qe besoj ne një 'religion' = fe,  ndaj mos ki merak, se nuk është ndonjë besim fetar qe e kam krijuar/shpikur unë personalisht. Çfarë mendon, se jam fëmijë për te menduar kështu budallalliqesh....?

Sa për faktin nëse kam arritur te jetoj komunizmin, te them me plot bindjen qe e kam arritur ta jetoj shumë mirë ashtu si dhe ti. E po të thellohesh pak me shumë duhet ta marrësh vesh se nuk po bën bashkebisedim me një fëmijë apo adoleshente kety.
Ndaj te lutem, tregohu me i matur ne ato qe shpreh, ok?

Përsa i përket paragrafit tënd te fundit mendoj se është harxhim kohe por dhe nervash për mua qe te shpjegoj përsëri çfarë mendoj por dhe sesi ndjehem përsa i përket besimit.
E degjo kety, n.q.s nuk beson te tjerët ne atë qe thonë apo dhe shkruajnë nuk perben ndonjë problem të madh për mua, shih me pranë se i cilit është problemi, i te tjerëve apo i yti...??
Nuk do të besosh....? Ne rregull, zgjidhja jote, çdo gjë nuk mund te jetë e kompromentueshme e bindese ne këtë jetë (te gjithë e dimë këtë, por ndoshta ti nuk ke arritur ta kuptosh/pranosh akoma).