çështja e Hixhabit: Shtypje apo lirim?

Ca flisni kot ca ka thene Albani apo ca s'ka thene? Ja ca ka thene:

Nikabi-Perçeja

Gabimet kryesore të atyre që e bëjnë vaxhib mbulimin e fytyrës

1. Interpretimi i el-Idna në versin e Xhilbabit për të kuptuar "mbulimin e fytyrës".

Keq interpretim është në kundërshtim me themelet e kuptimit të fjalës në arabisht e cila është "për tu afruar" sic është përmendur në fjalorët më autoritativ si el-Mufradat nga një dijetarë i mirë njohur ar-Ragib el-Asbahani. Megjithatë ka fakte të mjaftueshme në interpretimin e komentuesve të mëdhenj të Kur'anit, Ibën Abasi i cili e shpjegoi versi duke thënë: "Ajo duhet të afrojë xhilbabin afër fytyrës së saj pa e mbuluar atë". Duhet të shënohet se asnjë nga transmetimet e përdorura si fakte për ta kundërshtuar këtë interpretim janë të pa sakta.

2. Interpretimi i xhilbabit si "një rrobë e cila mbulon fytyrën"

Si keq interpretimi i parë ky interpretim nuk ka baza gjuhësore. është në kundërshtim me interpretimin e dijetarëve të kaluar dhe të sotëm të cilët e përkufizojnë xhilbabin si një rrobë e cila i shërben grave për të mbuluar fytyrat e tyre (khimar). Madje edhe Shejh Tu-uejxhri vetë e ka transmetuar këtë interpretim nga Ibën Masudi dhe selefi të tjerë. El-Baghaui e ka përmendur atë si interpretimi korrekt në Tefsirin e tij (vol 3 faqe 518) duke thënë: "është një veshje të cilën një grua e përdorë për të veshur vetveten përmbin të brendshmet (dir) dhe Hixhabit (shamisë)" Ibën Hazm gjithashtu ka thënë: "Xhilbabi në gjuhën arabe në të cilën i dërguari i Allahut salallahu alejhis ua selam na ka folur ne për të është se çfarë mbulon tërë trupin dhe jo vetëm një pjesë të tij". (vol 3 faqe 217). El-Kurtubi e ka deklaruar këtë korrekte në tefsirin e tij dhe Ibën Kethiri ka thënë: "është veshje që veshet mbi hixhab (shami)" (vol 3 faqe 518)

3. Thënia që khimari (shamia) mbulon kokën dhe fytyrën

Në të vepruarit kështu "fytyra" ka qënë arbitrarisht e shtuar në kuptimin e saj në mënyrë për të bërë versin "Le lëshojnë shamiat mbi të…” duket si të jetë në favorin e tyre kur në fakt nuk është. Fjala khimar gjuhësisht nënkupton vetëm një mbulesë koke. Kurdo që të përmendet në terma të përgjithshëm kjo është cfarë është patur për qëllim. Për shembull në hadithet mbi fshirjen (mes-h) mbi khimar dhe dëshmia autentike: "Namazi i një vajze e cila e ka arritur pjekurinë nuk do të pranohet pa një khimar". Ky hadith konfirmon pavlefshmërinë e keqinterpretimeve të tyre sepse jo vetëm ekstremistët vetë- shumë më pak dijetarët e përdorin si fakt që mbulimi i fytyrës së një gruaje në namaz është një kusht për vlefshmërinë e saj. Ata vetëm e përdorin atë si fakt për mbulesën e kokës. Më tepër mbi këtë interpretim të tyrin të versit të Kauaid ". . . . . për të hequr pëlhurën e tyre. . . " për të kuptuar "xhilbabin" më pas e konfirmon atë. Ata mbajnë mendimin se është e lejueshme për një grua të vjetër të paraqitet përpara jomahremëve burra me shaminë e saj me fytyrën e ekspozuar. Njëri nga dijetarët e tyre më të nderuar hapur e ka thënë këtë. Për sa i përket Shejh et-Tu-ueixhrit ka bërë me shenjë atë e pa thënë atë aktualisht.

Pas kërkimit të opinioneve të dijetarëve të rinj dhe të vjetër në të gjithë specializimet unë e kam parë se ata unanimisht mbajnë mendimin se khimari është një shami që mbulon kokën. Unë e kam përmendur emrat e më shumë se 20 dijetarëve midis tyre disa nga Imamët e mëdhenj dhe dijetarët e hadithit. Për shembull Ebul Uelid el-Baxhi (474 hixhri) i cili e ka shtuar në këtë shpjegim: "Asgjë nuk duhet të duket përvec rrethit të fytyrës së saj".

4. Thënija e një konsesusi (ixhmaje) mbi fytyrën se është e konsideruar se është avret

Shejh et-Tu-ueixhri ka thënë se dijetarët unanimisht mbajnë mendimin se fytyra e gruas është avret dhe shumë që nuk kanë dije duke përfshirë këtu disa që mbajnë diploma, e kanë ndjekur atë verbërisht. Në fakt është një dëshmi fallse që askush para tij nuk e ka thënë. Librat e dijetarëve hanbelitë nga të cilët ka mësuar, duke mos përmendur të tjerët, përmbajnë fakte të mjaftueshme për fallsitetin e kësaj dëshmie. Unë kam përmendur shumë prej dëshmive të tyre në Er-Radd. Për shembull Ibën Hubajrah el-Hanbeli e ka thënë në librin e tij el-Ifsah që fytyra nuk konsiderohet avret në tre shkollat kryesore të Jurispondencës islame dhe ai ka shtuar: "Shumë dijetarë hanbelitë preferojnë kërë transmetim në librat e tyre si Ibën Kudame dhe të tjerë. Ibën Kudame në el-Mughni e ka shpjeguar arsyen për preferencën e tij duke thënë: "Sepse nevojshmëria kërkon që fytyra të zbulohet nga blerja dhe shitja dhe duart të zbullohen nga marrja dhe dhënia".

Midis dijetarëve hanbelitë është dijetari i madh Ibën Muflih el-Hanbeli rreth të cilit Ibën Kajim el-Xhevzijje ka thënë: "Nuk ka nën kupën e qiellit më të ditur rreth shkollës së Imam Ahmedit sesa Ibën Muflih" Dhe mësuesi i tij, Ibën Tejmijje njëherë i ka thënë atij: "Ti nuk je Ibën Muflih, ti Muflih" (ti nuk je djali i të shpëtuesit por vet shpëtuesi sh.r.)

Juristi me krenari, në mënyrë të pandershme nuk i devijon njerëzit dhe deklaron muslimanët e tjerë si jobesimtarë si et-Tu-ueixhri e ka bërë në faqen 249 të librit të tij duke thënë:

"... Kushdo që lejon gratë për të ekspozuar fytyrat e tyre dhe përdorë faktet e el-Albanit, ka hapur derën me forcë për gratë për publikimin e bukurisë së tyre dhe i jep siguri grave për zbulimin e fytyrave të grave". Dhe në faqen 233 ai ka thënë: "... dhe në mosbesim në versetet e Allahut".

Ata janë fjalët e tij Allahu e udhëzoftë. Çfarë ai ka thënë për Ibën Muflih, en-Nauauin, El-Kadi Ijad dhe të tjerë dijetarë palestinez gjithashtu si maxhoranca e dijetarëve të cilët i kanë ndjekur ata dhe të cilët janë selefët (pararendës) e mi për sa i përket opinionit tim mbi këtë çështje?

5. Marrëveshja e et-Tu-ueixhrit dhe të ekstremistëve me të për të shpjeguar hadithet autentike të cilat kundërshtojnë opinionin e tyre

Et-Tu-ueixhri e bëri këtë me hadithin e Khathamijah. Ata zhvilluan një numër metodash komike për të anulluar aplikimin e tij. Unë i kam refuzuar ata të gjithë në er-Rad dhe njërin prej tyre në Xhilbab el-Marah el-Muslimah. Disa dijetarë të respetuar kanë thënë që hadithi nuk përmban një dëshmi të qartë që fytyra e saj ishte e ekspozuar. Kjo është midis opinioneve shumë të largëta nga e vërteta. Sepse nëse fytyra e saj nuk ishte e ekspozuar ku e mori idenë transmetuesi ose shikuesi se ajo ishte e bukur? Dhe çfarë ishte duke parë el-Fadl në mënyrë të vazhdueshme? E vërteta është që kjo është midis provave më të fuqishme dhe më të saktat që fytyra e gruas nuk është avret. Për kundër kësaj gjendet përsëri një grup i cili insiston që ajo ishte në Ihram ndërsa duke ditur që Ihrami i saj nuk e pengon atë nga të mbajturit e një cope për të mbuluar fytyrën. Et-Tu-uejxhri pranon disa herë që fytyra e saj ishte e zbuluar por ai e fshin implikimin e saj duke thënë: "Nuk ka asnjë fakt në të që ajo vazhdimisht e ka ekspozuar fytyrën e saj!" Ai thotë që era mund ta ketë zbuluar fytyrën e saj dhe në atë çast el-Fadl Ibën Abbasi e ka parë "është e mundshme për një arab të thotë pasi ka lexuar në hadithin e el-Fadl-it filloi ta shikojë ndërsa duke u kthyer drejt saj" dhe në një tjetër transmetim "... kështu ai filloi të shikojë atë dhe bukuria e saj e mahniti". A është kjo një mendjemadhësi me dy brirë? Në herë të tjera Et-Tuejxhri e interpreton atë si el-Fadl duke shikuar gjatësinë dhe trupin e saj.

6. Përdorimi i vazhdueshëm i haditheve jo-autentike dhe transmetime të pabesueshme

Është e obligueshme mbi mua për të përcjellur dëshmitë e Ibën Muflih-ut për lexuesit për shkak të diturisë dhe shumë dobive që përmbahen në to. Duke përfshirë ate se në ato është një konfirmim tjetër i fallsitetit të thënieve të Shejh Et-Tu-uejxhrit dhe mbështetjes për korrektësinë e opinionit tim në çështjen e zbulimit të fytyrës. Ibën Muflih ka dëshmuar si më poshtë në veprën e tij të çmueshme el-Adab esh-Sharijjah e cila është midis referencave të cituara nga Shejh Et-Tu-uejxhri (kjo tregon se ai është në dijeni të saj por me qëllim e ka fshehur këto fakte shumë të rëndësishme nga lexuesi ndërsa tregon për të kundërtën): "është korrekte për të sharë gratë e martuara nëse ato zbulojnë fytyrat e tyre në rrugë"

Pyetja varet nëse është e detyrueshme për gratë të mbulojnë fytyrat e tyre ose nëse është e detyrueshme për burrat të ulin shikimet e tyre nga ajo. Ka dy pozicione mb këtë çështje:

1. Përsa i përket hadithit të Xheririt në të cilin ai ka thënë: "Unë pyeta të dërguarin e Allahut rreth shikimit të vazhdueshëm dhe ai më tha që ti hiqja sytë". El-Kadi Ijad e ka komentuar: "Dijetarët rahimehumullah kanë thënë që ka fakt në këtë hadith që nuk është e detyrueshme për një grua të mbulojë fytyrën e saj në rrugë. Në vend të kësaj është një sunnet i rekomanduar për atë të veprojë kështu dhe është e detyrueshme për burrat të ulin shikimet e tyre nga ajo gjatë gjithë kohës përveç se për një arsye të lejuar me ligj. Shejh Muhjid-din en-Nevevi e ka përmendur atë pa shpjegime të tjera".

2. Pastaj el-Muflih e ka përmendur dëshminë e Ibën Tejmijjes të cilën Tu-uejxhri mbështet në librin e tij (faqe 170) ndërsa duke qenë injorant i xhumhur-it (maxhorancës së dijetarëve). Dëshmi si ato të el-Kadi Ijad dhe pranimi i saj nga en-Nevevi.

Pastaj el-Muflih ka thënë: "Mbi bazat e kësaj a është sharja e lejuar?

Sharja ose fyerja nuk është e lejuar në çështje ku ka ndryshime në mendime në mes të dijetarëve, çështje këto të cilat janë tashmë të përmendura. Për sa i përket opinionit tonë dhe asaj se një grup i dijetarëve Shafiit dhe të tjerëve duke parë një grua të martuar pa dëshirë ose në disa rrethana të caktuara është i lejuar. Si rezultat fyerja nuk duhet të drejtohet atyre".

Kjo përgjigje është në përputhje të plotë me dëshminë e Ahmedit: "Nuk është e drejtë që një jurist të obligojë njerëzit mbi opinionin e tij (medhheb)"

Dhe kjo është e vërteta ishte në anën e tij. Çfarë është për rastin ku për shembull hadithi i Ibën Abbasit rreth ekspozimit të vetëm një syri është zakonisht i përdorur nga ata të cilët insistojnë që gruaja është e obliguar të mbulojë fytyrën e saj për kundër diturisë së tyre për jo-autencitetin e tij. Ndoshta më e rëndësishme nga këto hadithe të pabesueshme të përdorura në mënyrë të vazhdueshme si fakt është njëri në të cilin Pejgamberi salallahu alejhis ua selam ka thënë: "A jeni ju të dyja të verbëra?” Ata verbërisht e ndoqën et-Tu-uejxhrin dhe të tjerët duke thënë që ky transmetim jo-autentik ishte përforcuar nga transmetime të tjera mbështetëse dhe që kjo ishte një fakt për ndalimin e grave nga të shikuarit të meshkujve madje edhe nëse ata janë të verbër. Ata mbajtën këtë qëndrim për kundër faktit që transmetimi është i klasifikuar si jo-autentik nga ekspert tepër të kualifikuar midis dijetarëve të hadithit si Imam Ahmedi, el-Bejhaki dhe Ibën Abdul-Berr. El-Kurtubi na ka transmetuar që hadithi nuk ishte i konsideruar si autentik midis dijetarëve të hadithit. Si rrjedhim shumë dijetarë palestinez të medhhebit hanbeli e kanë gjykuar mbi këto baza. Më tepër mbi këtë mund të themi është ajo çfarë shkenca e hadithit dhe metodologjia e saj kërkojnë siç është e dëshmuar qartë në el-Irva. Megjithatë për kundër të gjithë asaj që tregon të kundërtën Shejh Abdul Kadir el-Sindi ka patur nervat për të shkuar aq larg me Shejh et-Tu-uejxhrin dhe të tjerë të thonë që zingjiri i transmetimit ishte autentik. Duke bërë këtë ai ka zbuluar veten e tij dhe injorancën e tij. Është e pafatshme që ai mbajti një qëndrim të tillë sepse zingjiri i transmetimit përmban një transmetues të panjohur nga i cili vetëm një person e ka transmetuar atë me kundërshtimet e tij për çfarë dijetarët e mëdhenj kanë transmetuar. Për kundër nivelit të Diturisë që ne kemi njohur nga Shejh es-Sindi, ai ka sjellur në mbështetje të kësaj gjërat më të habitshme. Ai kundërshton me mashtrim, ndjekje vërbërore, dije të fshehur dhe duke iu kthyer me shpindë principeve të tij themelore. Midis qëndrimeve të habitshme është injoranca e Shejh es-Sindit që transmetimi kundërshton hadithin e Fatime bint Kejs i cili përmban lejen e pejgamberit për atë të qëndrojë në shtëpi e një shoku të verbër; Ibën Umm el-Maktum të cilin ajo do të ishte e aftë për ta parë. Profeti salallahu alejhis ve selam dha arsyen për atë që mësimi në dëshminë e saj: "Sepse nëse ti heq shaminë ai nuk do të të shohë ty". Në transmetimin e at-Tabaranit nga Fatimah ajo ka thënë: "Ai më ka mësuar të jem në shtëpinë e Ibën Umm el-Maktumit sepse ai nuk mund të më shihte kur unë të hiqja shaminë time".

Ka gjithashtu një numër hadithesh të pabesueshme të grumbulluara nga et-Tu-uejxhri në librin e tij. Unë përmenda dhjetë prej tyre në përgjigjen time dhe midis tyre janë disa tradita të fabrikuara.

7. Klasifikimi i disa haditheve autentike dhe konfrimimi i transmetimeve nga sahabet si jo-autentike

Ekstremistët kanë deklaruar transmetime të mirënjohura si të pabesueshme dhe nga injoranca e përforcimit të transmetimeve. Ata kanë deklaruar disa transmetime si shumë të dobëta si hadithi i Aisha-s për gruan e cila arrin pjekurinë. "Asgjë nuk duhet ti shihet asaj përveç fytyrës së saj dhe duarve". Ata kanë insistuar ta deklarojnë atë si jo-autentik, injoranti midis tyre duke ndjekur verbërisht të tjerët të privuar nga dituria. Në të vepruarit kështu ata bijnë në kontradiktë me ata dijetarë të mëdhenj të hadithit të cilët e kanë përforcuar atë si el-Bejhaki dhe Edh-dhehebi. Shumë prej tyre duke përfshirë disa dijetarë të tashëm kanë injoruar zingjiret e ndryshme të tranmsetimit. Në fakt et-Tu-uejxhri e dëshmuar hapur në faqen 236 të librit të tij që kjo dëshmi ishte vetëm e transmetuar në hadithin e Aisha-s. Madje edhe pse ai e ka parë atë me sytë e tij në faqet 57-9 të librit tim dy zingjire të tjera; njëra prej së cilës është nga Asma bint Umejs dhe tjetra nga Katadah në një format të shkurtër (mursal) me një zingjirë transmetimi autentik. Shumë ndjekës të verbër e ndoqën atë duke përfshirë këtu edhe disa gra autore si në rastin e autores së “Hixhabuki ukhti el-Muslime” (Velin yt, motra ime muslimane) faqeja 33.

Ata gjithashtu pretendojnë të rrinë injorant nga dijetarët e mëdhenj të hadithit dhe të tjerëve të cilët e kanë përforcuar atë si el-Mundhir, Ez-Zejla'i, El-Askalani dhe Esh-Shevkani. Disa prej tyre të cilët promovuan vetveten si midis të mirënjohurve të kësaj shkence të ndershme në ballë të tyre Shejh es-Sindi thotë që disa nga transmetimet janë shumë të dobëta dhe të pabesueshme në mënyrë për t'iu larguar gjykimit të shkencës së hadithit që transmetimet e pabesueshme janë të fuqizuara nga transmetime të njëjta me to. Duke vepruar kështu ata mashtrojnë lexuesit duke menduar që askush nuk i ka gjykuar transmetuesit e dobët si Abdullah Ibën Lai'ah, të besueshëm, dhe ata nuk mund të përdoren si fakte mbështetëse. Duke vepruar kështu ata bien në kontradiktë me metodologjinë e dijetarëve të hadithit duke përdorur fakte mbështetëse. Midis tyre është Imam Ahmedi dhe Ibën Tejmijje rahimahumallah…

Të tjerë faktorë të rëndësishëm mund t'i shtohen të mësipërmes

a) Hadithi është transmetuar prej Katade nga Aisha.

b) Është transmetuar më një zingjir transmetimi tjetër nga Asma.

c) Të gjithë transmetimet e hadithit janë të gjykuara sipas saj.

1. Katade ka dëshmuar në interpretimin e versit e veshjes: "Allahu ka vendosur mbi ta një urdhëresë për të mbuluar qerpikët" Kjo është "dhe jo mbi fytyrat e tyre" siç është dëshmuar nga et-Taberi.

2. Aisha ka thënë përsa i përket gruas në ihram "Ajo mund ta hedhi copën mbi fytyrën e saj nëse ajo dëshiron" Kjo ishte transmetuar nga Bejhaki në një zingjir autentik transmetuesish. Është qartë fakti në dhënien e Aisha-s gruas haxheshë një zgjidhje në hedhjen e mbulesës mbi fytyrë tregon se opinioni i saj ishte se fytyra nuk ishte avret. Ndryshe ajo do ta kishte bërë atë të obligueshme mbi të. Për shkak të pozicionit të tyre shumë autorë ektremist me et-Tu-uejxhrin në krye e fshehin këtë dëshmi të Ummel-Muminin, Aisha-s nga lexuesit e tyre. Autori i Faslul Hitab (Dëshmia definitive) me qëllim e zhdukën këtë porcion të transmetimit të Bejhakit në librin e tij. Kjo është vetëm një numër i njëjtë i akteve të parespektueshme të cilat i kam ekspozuar në librin tim. Fakti mbrojtës është që ky transmetim autentik nga ajo përforcon hadithin e saj nga Pejgamberi salallahu alejhis ua selam. Kjo është midis fakteve që ose ato njerëzit janë të panjohur ose ata vet pretendojnë injorancën ose ate zgjidhjen e ithët për tu gëlltitur.

3. Përsa i përket Asmas është raportuar autetikisht nga Kejs Ibën Abu Hazim që ai e ka parë atë si një grua me lëkurë të bardhë me një tatuazh mbi duart e saja.

d) Transmetimi i Ibën Abasit i përmendur që më parë : "Ajo duhet ta tërheq xhilbabin (veshjen) afër fytyrës së saj pa e vendosur atë mbi fytyrën e saj". Ky interpretim i versit të veshjes "përveç asaj që duket nga ajo" i referohet "Fytyrës dhe duarve" ishte e njëjtë. Ka gjithashtu një transmetim të njëjtë nga Ibën Umari me një efekt të njëjtë.

Në këtë pikë një realitet duhet të shënohet për shkak të mësimave të cilat mund të përfitohet dija të cilën përmban dhe është shërbimi si një kujtues e një thënieje të urtë: “E vërteta nuk është e njohur nga njerëzit, merre vesh të vërtetën dhe ju do ti njihni njerëzit".

Në të njëjtën kohë që Shejh et-Tu-uejxhri insiston duke refuzuar hadithin e Aisha-s dhe faktet mbështetëse e midis tyre transmetimin mursal të Katade-s, ai me dëshirë pranon hadithe jo-autentike nga ajo me mbështetje mursele. Në atë hadith është përmendur ". . . që ajo veshi një nikab (Mbulesë që mbulon fytyrën). . . dhe që ajo ishte e supozuar të jetë përshkruar nga gruaja e pejgamberit Safija dhe gratë ansare si ". . . një xhevahir midis xhevahirash. . . " e cila është e konsideruar nga dijetarët të jetë dëshmi e gabueshme (munkar xhiden). Shejhu debaton në faqen 181 "ka fakte mbështetëse mursale" dhe thotë një nga hadithet mursale të Ata-s duke përmbajtur një gënjeshtarë të ditur në zingjirin e tij të transmetimit.

Njëri duhet reflektojë mbi ndryshimin e madh midis faktit të fabrikuar si mbështetës dhe faktin mbështetës autentik të Katedah-s më pas i mbështetur mbi fakte të tjera pastaj pyet: "Pse et-Tu-uejxhri pranon hadithin e dytë të Aisha-s dhe jo të parin?' Përgjigjja e dukshme është që e pranuara përmban referencën e veshjes së nikabit madje edhe nëse nuk tregon obligim ndërsa të refuzuarën e mohon atë. Kështu për sa i përket kësaj Shejhu nuk e ka bazuar këtë pozicion mbi principet legale islame por mbi diçka të njëjtë me principin e çifutëve: "Qëllimi i justifikon mjetet". Allahu na ndihmoftë.

8. Vendosja e kushteve të pabesueshme

Midis praktikave të disa dijetarëve të vonshëm hanbelit dhe të tjerëve është që në një anë ata bien dakord me ne për lejueshmërinë e grave në të ekspozuarit e fytyrave të tyre sepse ajo ishte pozicioni i imamëve të tyre por në anën tjetër ata bien dakord me ekstremistët në kundërshtim me Imamët e tyre. Ata bëjnë ixhtihad nga pozicionet e imamëve (ndërsa thonë taklid) duke shtuar kushtet që shoqëria të jetë e shpëtuar nga fitna. Kjo i referohet fitna-s së shkaktuar nga gratë për burrat. Atëherë një injorant bashkëkohorë shkoi në ekstrem duke ia atribuar këtë kusht vetë Imamëve të tyre. Midis disa prej tyre që nuk kanë dije doli si rezultat një përfundim i tyre që nuk ka esencialisht ndryshim midis pozicionit të Imamëve dhe ekstremistëve.

Është e dukshme për juristët që ky kusht është i pavlefshëm sepse nënkupton që njerëzit dinë diçka të cilën Zoti nuk e di. Që është se fitna (ngacmimi i femrave) nuk ekzistoi gjatë kohës së Profetit salallahu alejhis ua selam, kështu ne kemi krijuar një gjykim të veçantë i cili nuk ka ekzistuar më parë. Në fakt fitna ekzistoi gjatë kohës së legjislaturës hyjnore dhe historia e Fadl Ibën Abbas me gruan Khathamijah dhe shikimit të vazhdueshëm tek ajo nuk është larg nga memoria e lexuesve.

Është e njohur që kur Allahu e ka mësuar burrat dhe gratë të ulin shikimet e tyre dhe i ka mësuar gratë të mbulohen përballë burrave, Ai e bëri këtë për të bllokuar rrugën drejt prishjes dhe pengimit të joshjes. Për kundër kësaj Ai subhane ua teala nuk ka urdhëruar që ato të mbulojnë fytyrat dhe duart e tyre përballë burrave. Pejgamberi salallahu alejhis ua selam ka theksuar që në historinë e Fadlit duke mos e urdhëruar gratë të mbulojnë fytyra e tyre. Dhe Allahu është i besueshëm kur Ai ka thënë: "Dhe Zoti yt nuk është harrues".

Realiteti është që kushti i mosqënurit fitna nuk ishte përmendur nga dijetarët përsa i përket shikimit të burrit në fytyrën e saj siç është në el-Fikh ala el-Madhahib el-arba'ah faqja 12. Ata kanë thënë: "Që (zbulimi i fytyrës së gruas) është e lejueshme mbi kushtin që nuk ka joshje ose tërheqshmëri" dhe që është e vërtetë përkundër praktikës së ndjekësve të verbër. Ata përfundojnë nga ai që gruaja është e obliguar të mbulojë fytyrën e saj kur në fakt nuk është një rrjedhojë e nevojshme. Ata e dinë që kushti i ruajtjes së tërheqshmërisë gjithashtu i aplikohet grave. Sepse nuk është e lejueshme për ato ti fiksojnë fytyrat e burrave përveç kur është e ruajtur nga tërheqshmëria. Është një rrjedhojë e nevojshme që burrat gjithashtu të mbulojnë fytyrat e tyre nga gratë për të penguar tërheqmërinë si disa fise të quajtura Taureg e bëjnë.

Ata do të kishin një bazë në fikhun e Kur'anit dhe Sunnetit nëse ata kanë thënë që një grua e mbuluar me një xhilbab korrekt e cila frikësohet se disa individ të korruptuar do ta ngacmojnë për shkak të fytyrës së saj të ekspozuar është e obliguar për të mbuluar fytyrën e saj për të penguar dëmin dhe tërheqshmërinë. Në fakt mund të jetë e obligueshme mbi atë të mos largohet nga shtëpia nëse ajo frikësohet që disa autoritete të këqij të mbështetur nga një lider i tyre i cili nuk gjykon sipas asaj që ka zbritur Allahu, siç ekziston në disa vende arabe që deri pak vite më parë do t'ia hiqnin xhilbabin nga koka e saj. Përsa i përket bërjes së këtij obligimi një ligj të detyrueshëm për të gjithë gratë kudo që janë dhe në të gjitha zonat madje edhe nëse nuk ekzistojnë asnjë dëm për gratë e mbuluara, Jo absolutisht jo. Allahu ishte i besueshëm kur tha: "A kishin ata partner të cilët legjisluan për ata në fe cafrë Allahu e nuk e ka lejuar?"

Ka shumë gabime me rëndësi që unë e mendova të nevojshme t'i përmend shkurt për shkak të lidhjeve të forta me përmbajtjen e këtij libri. Unë atëhere e mbyll er-Rad el-Mufhim me një kujtesë që ekstremizmi (el-guluvv) në fe duke e konsideruar që Legjisluesi i Urtë e ka ndaluar nuk do të sjelli asnjë të mirë. Dhe nuk është e mundshme për të prodhuar një gjeneratë të grave të reja që kanë dije fetare dhe e praktikojne në mënyrë moderuese, pa lëshime dhe teprime. Jo si çfarë kam dëgjuar rreth disa grave të reja që i përkasin vendeve arabe kur e dëgjuan dëshminë e profetit salallahu alejhis ua selam: "Gruaja në ihram nuk duhet të veshë nikab e as doreza" ata nuk e pranuan thënien dhe në vend të kësaj thanë "Ne do të veshim nikabet tona dhe dorezat tona". S'ka dyshim kjo ishte një rezultat direkt i pikëpamjeve ekstremiste të cilat kanë dëgjuar përsa i përket obligimit të mbulimit të fytyrës së tyre.

Unë sigurisht nuk mund të imagjinojë që ky tip ekstremizmi dhe kjo është vetëm një shembull nga shumë të cilët unë kam përmendur, dhe se mundet që mundësisht të nxjerrin për ne gra selefe të afta për të vepruar çdo gjë nga jeta shoqërore. E udhëzimi fetar kërkon nga ato një mënyrë të njëjtë si gratë e drejta të selefëve.

Shejh Nasirud-Din Albani

përktheu (Ammar) Ardit Kraja

Shënim i përkthyesit:

Teksti është një përkthim i edituar nga një përfundim i Ar-Radd el-Mufhim nga Nasirud-Din el-Albani i gjetur në faqet 5-20 të hyrjes së librit të tij; Xhilbab el-Mar'ah el-Muslimah, edicioni i tretë, 1996, el-Mektebah el-Islamijah.

Akuzat që Albani ia drejton dijetarëve të tjerë nuk duhet të bëhën material për njerëzit për të akuzuar atë dhe këtë sepse dijetarët kanë një status të veçantë...