Ndodh ndonjëherë ne jetë qe kemi shumë shumë për te thënë, jo vetëm mendja, por edhe zemra na bluan e na punon tërë kohës (si ta thuash), por jo gjithmonë arrijme te shprehemi, jo gjithmonë arrijme të themi atë qe ndiejme, apo ta shfaqim. Për shembull njerëzitë qe i duam shumë, ka raste qe s'ua themi dot këtë. Kur biem ne dashuri, është e vështirë ne fillim t'ja pohojme këtë gjë personit me te cilin kemi rënë ne dashuri, edhe pse e ndiejme me mish e me shpirt dhe e dimë qe kemi rënë ne dashuri. Pse ndodh kjo?!


Pra, pa u zgjatur me tej, pyetja ime është: Pse ndodh me raste qe s'i shprehim dot ndjenjat dhe emocionet tona?! Pse nuk shprehemi dot?! Pse na qepet goja dhe na zihen fjalët, pse bëhemi si shurrdh-memece kur brenda na pervelon trupi nga gjithë ato ndjenja të ndryshme qe kemi?! PSE?! Juve vete pse ju ndodh kjo gjë zakonisht?! Dhe këtë 'fenomen' si do e shpjegonit apo justifikonit ne përgjithësi?!

 ..nuk shprehemi sepse ndoshta kemi dëshirë te mbajmë diçka për veten tonë...ndoshta  pak frikë nga reagimi i tjetrit..

Shumë e dashura Elegance,
Me pëlqen shumë tema qe ke hapur!
Do te përgjigjem shumë shkurt, sepse nuk kam kohe shumë, por ne shprehjen e ndjenjave te mia, ndodh shumë shpesh se nuk mund te gjej fjalët e duhura ne momentin e duhur dhe me ndodh shumë shpesh qe nuk di se çfarë ti them me pare dashurisë sime ne telefon !
Perndryshe, nuk e kam shumë te vështirë te shpreh ndjenjat e mija kur janë gazmore, por nëse gjindem ne një mënyrë, si të thuash, jo gazmore, atëherë nuk mund qe nuk mund te shpreh atë qe dua, sikur diçka me ndalon, sikur kam diçka ne fyt dhe me mblidhet lemsh, zakonisht kështu me ndodh kur jam shumë e lenduar dhe për te frenuar lotet mundohem te gelltitem dhe te them atë qe dua dhe në vend te kësaj del diçka qe nuk me bën mua jo qe jo përshtypje, por as personit qe ia them!
Nuk e di pse ndodh kjo, por ta dish se me ndodh shumë shpesh ne jetë, sidomos më me te afermit e mi, jo me amoren aq shumë, por me familjen time shumë edhe shumë! Me duket se kam frikë qe nuk do të me kuptojnë dhe kjo me mberthen dhe me gozhdon në vend!

Është vështirë te gjesh pergjigjjen e vërtetë dhe adekuate ne kte teme.Meqë kam bërë një çike pervoje,duke pranuar fjalët e Elegance-s për ngecjen, pagadishmerine,paaftesine qe te shprehim lirshem ndjenjat tona ndaj partnerit, do thoja qe ne shumicen e rasteve kjo ndodhë  nga papregaditja psiqike, fizike,morale,materiale kulturore etj.Kur njeriu vet me doren e tij mbjelle një bime ai pret qe ajo bime te rritet dhe te sjelle frytin qe do ta vjele ai pastaj.Ne këtë rast ai është i parapregaditur me rrjedhen e krijimit (te mundshem) te frytit por ke dashurija,ke dashuria është pak me ndryshe...Askush apo pak kush nga ne e mbjelle Dashurine,e rrite dhe e pret qe kur te piqet ta korre apo vjele.Për ne Dashuria vjen ashtu spontanisht,ne një shiqim ne rrugë,ne një takim ne autobus, tren, aeroplan, anije ... shetitje, Kino, sport, Chat, plazh, diskoteke etj ...gjë qe ne tera këto raste,edhepse dashurohemi dhe dashuria jonë, jemi te bindur ne qe është e vërtetë dhe e sigurtë,ndjenja e pasigurise se kështu do e mendoje apo pranoje  edhe partneri te cilit-es ia shprehim na bën të heshim,ne mos jo krejt,shumë gjëra te nevojshme për ta kënaqur vetvehten dhe siguruar partnerin për dashurinë tonë,s`i themi dot! Nga ana tjetër, një pengesë e madhe është edhe  bagazhi i realiteteve te hidhura për dashurite e deshtuara ne çdo hap ne jetën tonë te përditshme nga te tjerët ... Unë p.sh..s`mund ti them asnjëherë(me )ndonjë femre te dua, meqë kjo fjale ke unë është e sterkonsumuar ... Njesoj është edhe poqese mua njera femër me thot  "te  dua" gjë qe unë s`e besoj me këtë as për 1 % pamarre parasysh fare se cila është ajo ... Unë s`jam fajtor për këtë përfundim, fajtore janë femrat qe m`a thanë x,y hera dhe asnjera s`e mbajti fjalën ...

Ja lexojeni një shkrim te një femre drejtuar mua para dy vitesh ...


Unë dhe ti nuk jemi njohur asnjeher me pare për këtë te siguroj dua të jesh I qete ..me kishte rënë rasti te lexoja në forum disa nga shkrimet tua dhe aty mes atyre rreshtave te shkruar unë kisha  gjetur ‘’MBINJERIUN’’por qe gjithsesi ai ishte për mua I panjohur ..me dëshirë verbuese dhe me një kureshtje prej femre pa asnjë qëllim tjetër duke mos gjetur mënyrë tjetër  me te përshtatshme për te te njohur te kam marrë adresen tek profili yt (pa lejen tënde dihet) duke dashur te te njihja..asnjeher  nuk e kisha menduar dhe as qe do ta bëja një gjë te tillë qe ndaj teje te sillesha ne mënyrë te tillë duke u fshehur pas një emri te rrejshem ne mënyrë qe te hakmerresha ..jo ,jo…

  Unë jam një femër jo e re me moshe (2.. vjeq)..jetoj ne Kosovë ne një qytet te bukur por qe mua ma zen frymën sepse këtu me kan marrë gjith atë qe quhet njerëzore duke me shendrruar kështu ne një krijese e cila s'ka qetësi shpirtërore…dhe nuk e besoj se do ta gjej ndonjeher..

 

Kureshtja ime për te te njohur (pa asnjë pretendim qe te bëj shaka apo te jem tjetër nga ajo qe jam ne te vërtetë)ishte e çuditshme…sepse ti edhe me shumë ma shton atë sidomos kur flasim ne msn.ke plotësisht te drejtë të mos jesh I sigurtë sepse as unë sdo te isha e sigurtë nëse dikush do të aterronte ne  qetesine time ashtu sikur unë..por ju siguroj qe unë dhe ti asnjeher me pare deri tani nuk kemi komunikuar dhe as qe njihemi dhe askush nuk më ka drejtuar drejt juve  ,nuk kam me shumë se sa fjalën time ….unë thjesht doja te te njihja ..nëse  nuk me besoni është e drejta juaj te cilën unë nuk kam te drejtë tua mohoj por një gjë dua ta dish…jam para portes sate kam trokitur andaj mos e mbyll deren…

Ska rëndësi nëse nuk mund te hyj ne zemren tënde(sepse ti zemër nuk ke)mua me mjafton te jem tek ti kudo qoftë ne ndonjë qoshe te jetës, mendjes apovendit tënd   apo  aty ku ti do të me vendosesh vete koha do ta tregoje…

Ne  shikim e pare ne pasyre(tek ty ..sepse je pasqyrë)unë pashë se ende me mungon diçka ndoshta ky është guximi te cilin asnjeher nuk arrita ta bëj mik apo ishte ajo tjetra qe unë hetova se nga dëshira për te arritur ne cak sa me shpejt(kam shum pak kohe)unë me në fund më duhet te bindem  se aty ku nuk është bari im unë nuk duhet te  shtrihem as me dëshirën me te vogël…

Mik,mikeshe nëse me lejon te te quaj kështu pasi qe tani as unë sjam me e sigurt ne je femër apo mashkull por qe gjithsesi ne mendjen time je ky i dyti..me fal për këtë qe shkruajta sot …por kam hyrë ne një mal e s'e di sit e gjindem …koha është e pakte për mua (kështu fati e deshti)andaj po vrapoj drejt atyre lartesive net e cilat ne mos më shumë  te marr fryme  për te fundmen here..jam e vetmuar edhe pse kam shumë njerëz qe me rrethojne  unë përsëri ndihem vetëm dhe pa dëshirë e vullnet te cilin të thashë se ma shkelen pameshire..

Të përshëndes kudo qe të jesh edhe pse I vetmuar por një gjë dua te ta them njohja me ty për mua është një zbulim  për shpirtin e trazuar sepse ti me mbeshtolle me atë qe je I veçantë I pakapshem I paperulur dhe gjithqka qe e bëjnë njeriun te jetë “MBINJERI”


Të gjitha këto m`i tha virtualisht,me vonë edhe realisht por...vajti...
Si mundem unë t`ia shprehi ndjenjat e mia te vërteta te dashurisë një femre tjetër kur jo vetëm kjo por dhjetera me kanë "dashur" kështu...Pra,kjo është sipas mendimit tim ajo forca  qe na ndale te shprehemi ashtu siç ndjehemi kur jemi bashke me te dashurin-en:Është Frika,dyshimi,interesi,pengesat fizike...etj...qe na ndalojnë apo veshtiresojne te shprehurit...
Mirë e tha "notorius",Dashuria qe tregohet  me fjale s`është e sigurtë sa ajo qe tregohet pa fjale por me sjellje ne vepër...

Pse s'i shpreshim? Mendoj sepse, ka momente kur nuk jemi te gatshëm apo presim momentin e duhur, ose kemi frikë se s'do dijmë t'i themi mu ashtu si mendojmë e do keqkuptohemi, ose pse nuk dijmë si do reagoje tjetri, e nuk dëshirojmë ta humbim, ose pse e dijmë qe tjetri s'është i gatshme t'i dij këto qe dijmë ne, ose pse presim qe ai tjetri t'i kuptoj nga veprimet qe ne bëjmë.... me shumë thotë vepra se fjala........por mendoj se veprave duhet bashkangjitur edhe fjalët qe te bëhet komplet.

P.S. edhe unë mendoj qe kjo teme ka vendin te Diapazon mendimesh

Mu kujtuar një shprehje derisa lexova këtë teme. Thonin me para pleqet se: "Burri dhe burrnija shihet nga fjala e thënë dhe e mbajtur!" E dini shumë mirë "besa e shqiptarit" cfar vendi kishte tek gjeneratat me te vjetra.
Një person shumë i mencur nga i cili kam mësuar shumë gjëra, i zhgenjyer nga njerzit përreth dhe vete jeta, kësaj thënie i pergjegjeshte çdoherë: "Burri dhe burrnija matet nga VEPRAT sepse FJALET shpesh bëhen pluhur dhe i merr era...!" (Siq e tha edhe Notorius ne një mënyrë te ngjajshme)

Them ka pasur te drejtë, shpesh gjërat qe themi janë tepër pa vlerë ne krahasim me ata qe i shprehim përmes veprave.
Kot ta shprehi dashurinë me fjale nëse nuk jam ne gjendje ta deshmoj me vepra dhe sakrifica.

Albnobody, a e din ajo goca se ekziston Zeri YT dhe se letra e saj është publikuar këtu? Me duket pak pa shije te publikohet një leter aq private ku dikush e ka shpalos shpitin e vete ndaj dikujt dhe kjo te bëhet ne një forum publik... Uroj mos ma marrësh për te keq po ky është mendimi im. Besoj se ajo do të ishte ndje tepër e lenduar sikur ta dinte...

Moshprehja e asaj qfar ndjejme ne momentin e cakutuar mund te luaj rrol vendimtar ne  jetën e një personi.Mund te them se trupi dhe menja ne ato momente jan shum te shperqendruar dhe shum te fokusuar njokohesisht pikërisht ne te njëjtën gjë e qe me pase kalon ne konfuzion.Kjo kuptohet qe ndodh pa vullnetin tonë,prandja këtu ka një gjë shum te sigurt,atë qar perpiqesh ta besh e bën me plot zemër..

Druajtja,kjo ndjenjë besoj se është shkaktarja kryesore qe nuk na lejon te shprehim vërtetë atë çfarë ndjejme. Kush nuk e ke me teprice këtë lloj ndjenjë është tepër i aftë,jo vetëm ne fushën e te shprehurit por edhe me gjerë..Kush mposht druajtjen nuk ka frikë se do të kompromentoj rezulltatin e bisedës me ndonjë çfarëdo gafe madje ndjehet shumë me i sigurit ne vetvehte e patjetër qe flet me një lirshmeri te plotë shpirtërore.
Por jo rrallë druajtja bën qe  te nxitohen frazat e ne shprehem me një fryme tërë atë çfarë duhet të themi, por sesi mund ta kemi thënë, vetëm personi qe kemi përballë e di ..
I druajturi është fatkeq.