Femijeria ime pergjithesisht ka qenë një femijeri e lumtur.  
Kujtoj  me nostalgji lojerat e budalleqet e shumta qe benim me fëmijët e tjerë te lagjes. Nuk kishte ditë qe të mos dilnim paradite - mbasdite ne oborrin e pallatit tonë ku luanim lojra të ndryshme si ato me top volejboll, top e lufte, rezervash e ndonjëherë futboll me çunat e lagjes qe na bënin telef gjithmonë ne gocave. Pastaj janë lojrat e tjera me peta, ngriva - shkriva, tokash (ose botash), loja me shami ose me kukulla. Mbaj mend qe me shoqet rrinim shkalleve te apartamentit duke qepur e shqepur rroba për kukullat tona    Momente gazmore ka plot.. Ndërsa ato te trishtat lidhen me vitin e mbrapshte '97. Nga frika e plumbave qorre u mbyllem nëpër shtëpia, po a rrinim dot brenda ne se??  edhe atëherë e gjenim mënyrën e argetimit, mblidheshim ne shtepite e njera tjetres dhe luanim me kukulla, ose me lojen mos u nxeh (qe tym na dilte nga veshet prej inatit te humbjes )e shumë e shumë te tjera qe nuk mund t' i përmend të gjitha këtu.. Është vërtetë qe nuk kishim PC e internet apo këto lojrat elektronike .. ai qe kishte një video game ishte me i pasuri, por kemi ditur ta shijojme femijerine  .. Ndërsa tani   shoh një tendence te fëmijëve për një sjellje qe nuk pershatet shumë me moshen e tyre, sikur duan t' i kalojne etapat shpejt e mezi presin te rriten.. qe ne kopesht fillojnë me muhabetet " kjo shoqja me pëlqen", "ky po me gjuan etj"  
Eh kalamajte e sotëm..   

E bukur domosdo. Edhe shoqëria në fëmijëri nuk njeh interesin, është e pastër, prandaj shokët e fëmijërisë na mbesin gjatë në mendje.

Si fëmijë fshati jam kujdesur për bagëtinë. Kisha një lope. Mblidheshim në fusha gati  të gjithë që kishim qenë edhe në shkollë bashkë. Luanim, bënim shumë zhurmë, kaxafytetshim, mund të them që ishte një jetë dinamike e llojit të vet.

Flija nëpër fusha (kolibe), ku ruanim bostanin, e ku çdo natë ndiznim zjarre e mblidheshim rreth tij.
Kur jemi te zjarret më kujtohet zjarri I madh që ndiznim në fshat për festën e një majit, ku mblidheshim të gjithë fëmijët e fshatit, ku luanim deri në orët e vona nën dritën e zjarrit, e ku recitonim vjershat që ishin në modë.
Në festën e vitit të ri mblidheshim rrethi I gjerë familjar ku recitonim e këndonim pa fund, ndër to edhe shumë këngë e recitime për Enver Hoxhën të cilin e quanim edhe Skënderbe të ditëve tona, I cili Shqipërinë e kishte bërë superfuqi. Kështu mendonim ne atëherë.

Të shumtën e fëmijërisë time e kam kaluar maleve, fushave, lumenjëve, sigurisht me shumë fëmijë të tjerë.
Edhe sot habitem se si mundnim të ecnim zbathur nëpër këto vende aspak të përshtatshme. Ndoshta këmbët tona ishin bërë si putrat e ariut, që edhe po të shkelnim nëpër xhama s’na gjente gjë.

Nuk kishim nevojë për shumë gjëra, kishim nevojë për një top, për shkopinjë të cilat na I falte natyra e me të cilat luanim disa lojra dhe për fëmijë që ishim mjaft.
Nuk kishim nevojë as për detin(madje nuk e kishim idenë se çfarë ishte,megjithëse e shihnim në hartat e shkollës), as pë bazene. Kishim lumin ku laheshim e bënim të gjitha akrobacitë e mundshme. Si plazh kishim asfaltin aty pranë ku shtriheshim për tu rrezitur.Veturat ishin shumë të rrallla dhe asfaltin më shumë e përdornim ne se ato.

Kur njëherë në vit shkoja në shëtitje me klasën, bleja aq gjëra sa blejnë sot fëmijët e mi për një ditë.
Unë vetëm këtë ditë pija ndonjë lëng e haja ndonjë çokolladë, megjithatë isha i lumtur dhe kurrë nuk e kam ndjerë mungesën e asgjëje.
Kjo mund të ishte shkurtimisht jeta ime në atë botën e vogël por të këndshme.