ZGJEDHJET, OSE SA TE DUA O POPULL


Koha e zgjedhjeve është koha kur politikanët kthehen kah populli, dhe jo vetëm që u kujtohet që populli ekziston por edhe e duan atë. Dhe nga kjo dashuri e madhe burojnë edhe premtimet e mëdha që ata I bëjnë popullit.
Në këtë kohë, edhe deputeti pas një mungese rreth katër vjeqare vjen të çmallet me popullin. Në fakt ai nuk vjen por zbret, sepse edhe atij kështu I duket, sikur nuk vjen por zbret. E sigurisht ,meqë ka munguar gjatë e ka marrë malli dhe ka shumë për të thënë. Ka aq shumë fjalë sa që nuk mund të I përfundoj për një muaj parazgjedhor. Ai do tu tregoj njerëzve sa shumë ka bërë për ta, se ai ishte shkrirë e ishte bërë një me hallet e tyre, dhe tashmë hallet e tyre ishin edhe të tijat, madje më shumë ishin të tijat se sa të tyre. Ai do të ua zgjidhte edhe ato halle për të cilat ata kurrë nuk e kishin vrarë mendjen. Po për këtë I duhet vota e tyre. Prandaj ka marrë mundimin që të vie apo të zbres deri këtu, sigurisht duke pasur në mendje interesin e tyre e jo të vetin.
Në këtë kohë, edhe ata të ekzekutivit dhe ata që mendojnë të bëhen ekzekutiv, vizitojnë vende, vizitojnë fshatra që më parë nuk e kanë ditur që ekzistojnë.dhe ashtu të frymëzuar e të dehur nga fushata, thonë lloj lloj gjërash të mira. Po të dojë populli rrugë, ata rrugë I japin, po të dojë shkollë, shkolla është gati. E një jetë më të mire për të gjithë, të gjithë e kanë në gojë, se të gjithë e duan këtë, dhe këto fjalë shpërndahen edhe pa recetë. Nuk ka nevojë të analizosh asgjë për të premtuar një jetë më të mire për të gjithë sepse edhe pushteti duhet të jetë në funksion të kësaj.  Por si e konceptojnë politikanët tanë fjalën të gjithë, është tjetër qështje. Ata ka mundësi që brenda kësaj fjale të fusin veten, të afërmit dhe miqtë e tyre, ndërsa të tjerët të I lënë jashtë kësaj fjale. Të tjerët nuk janë të gjithë.
Në këtë kohë, siq shtohet dukshëm dashuria e politikanëve për popullin, shtohen edhe akuzat e politikanëve për politikanët, të cilët duke ditur që edhe vetë gënjejnë, akuzojnë të tjerët kur thonë gjëra të ngjajshme.
Dhe kështu vazhdon cirku parazgjedhor deri në ditën kur njerëzit shkojnë të zgjedhin. E pastaj gjithçka sikur harrohet. Politikanët harrojnë premtimet dhe gjithçka kanë thënë gjatë fushatës. Tekefundit harresa është veti njerëzore. Por populli nuk harron megjithëse edhe mund të harroj politikanët që e harrojnë atë. E kjo mbetet të shihet.
Sidoqoftë politikanët janë lodhur gjatë fushatës parazgjedhore dhe kanë nevojë për katër vjet pushim.

ATY KU VENDI I PUNËS FITOHET ME TENDER A ME LIDHJE


Në postën e komunës u shpall konkurs për një vend pune. Në fakt  vendi i punës ishte dhënë me tender joformal para se të shpallej konkursi, por procedura ligjore duhej respektuar, e duke u nisur nga kjo, do të mbusheshin shumë formularë, do të thirreshin njerëzit në intervista, e në fund gjithaçka do të hidhej në shportën administrative të mbeturinave.  Gjithaçka do të bëhej me ligj e pa ligj, gjegjësisht ligji do të shërbente si mburojë e paligjshmërisë. Ofertuesi më i mirë, ai që kishte dhënë para, do ta gëzonte vendin e punës, dhe atë pavarësisht njohurive.
E ky, nuk është një rast, ky është një fenomen. Që të punësohesh në administratën shtetrore duhet të kesh para ose lidhje. Kush nuk i ka këto të mos mbush formularët. Së pari duhet të fitosh para në cilëndo rrugë. Të lejohet edhe të marrësh borxh, me rëndësi është që kur të konkurosh, të kesh çka të ofrosh, se nuk të shikon kush çka ke në kokë por çka ke në gjep, e kjo është edhe më praktike. Ose të kesh lidhje, të lindura a të fituara. Të dish të pozicionohesh e të rreshtohesh në shoqëri. Të dish kush e ka gjithëmonë mirë. E jo vetëm të dish por edhe të punosh për atë që e ka gjithëmonë mirë. E kur të i plotsosh këto kushte trokit në këtë shtet të privatizuar se do të të hapet dera.
E rregullat kanë edhe përjashtime. Nganjëherë punësohen edhe njerëzit që nuk i plotësojnë kushtet praktike të punësimit , por megjithatë avancimi i tyre është një pikëpyetje e madhe, e nëse këta arrijnë të avancohen atëherë është pikëquditëse e madhe dhe ky rast duhet të hetohet.
E duke përdorur kushtet praktike të punësimit janë punësuar shumë njerëz, janë dhënë grada shkencore e administartive, i janë vënë themelet e shtetit, paçka se mbi baltë e me baltë, ky shtet ka themele. Themelet e këtij shteti janë armata e të punësuarve, tek të cilët njohuritë dhe cilësitë njerëzore nuk ishin kërkuar, kështu që edhe mund të mos i kenë.
E pushtetarët tanë nuk e konceptojnë shtetin si diçka që duhet të vazhdoj të funksionojë e të ekzistoj edhe pas tyre e pas nesh. Ata punojnë për vete por jo edhe për fëmjët e tyre, sepse edhe sikur tu lësh fëmijve miliona, mundësia për të i hargjuar ato është e madhe, e gjithashtu edhe pamundësia që shteti të ju ndihmoj do të jetë e madhe, për arsye se një shtet i ndërtuar keq, me themele të vëna keq nuk mund të reagoj ndryshe veqse keq.
Nejse, këto janë gjëra hipotetike, por e tanishmja nuk është hipotetike. Paratë që derdhen dhe lidhjet e degëzuara brenda shretit por jo edhe për interes të shtetit janë të vërteta si buka që e hamë.  Të mos e paragjykojmë tërë administratën shtetrore , por është mëse e sigurt që me mijra vende pune e gradime të çfardollojshme janë bërë me tendere joformale a me lidhje, e të mos flasim pastaj për tenderët që edhe emrin e kanë tender. Se flitet që .....
E çfarë po them dhe unë, se këto gjera i dini dhe ju, se dhe ju flisni gjuhën time. E në mos e paqit parë zjarrin keni parë tymin.

Diçka për partitë e për ne


Partitë tona nuk kanë ndonjë histori te gjatë, megjithatë këto parti(disa prej tyre), kanë shperndarë më shumë libreza  se sa partitë  e vendeve të tjera që kanë traditë qindra vjeqare. Ndoshta këtu etja për libreza partiake ka qenë më e madhe.
Dikur LDK-ja shpërndante libreza sikur letërnjoftime, e regjistronte njerëzit në këtë parti si të ishte regjistrim i popullsisë.Më saktësisht, njerëzit regjistroheshin në LDK. Asokohe ekzistonin edhe parti të tjera, por që nuk kishin as elektoratin e një nëndege të LDK-së, e kushedi në kishin shtypur libreza apo jo.
Më vonë u bë luftë, luftë e vërtet e jo si lufta e LDK-së që i ngjante luftës së njeriut që rri gaditu derisa merr shuplaka fytyrës, dhe u krijuan parti të tjera të cilat gjithashtu nisën të mbledhin elektorat e të shpërndajnë libreza.
Dhe ja, kohëve të fundit, regjistrimi i njerëzve nëpër parti dhe shpërndarja e librezave, janë përsëri në trend.
Para disa ditësh AAK-ja mbajti një tubim me qytetarë në një nga restorantet e komunës, dhe më bëri përshtypje fakti ,që disa të njohur, që unë i dija në LDK, tani organizoheshin, që si dikur Rugovës, tani t’i përgadisin një pritje sa më të mirë Ramushit. Dhe këta nuk ishin LDK-ist të çfardoshëm, këta ishin në gjendje të bënin shumë për LDK-në,  bile po ta donin Kosovën sa e deshën LDK-në, Kosova do të ua shihte hajrin.
Dhe ja tani, me të njëjtin entuziazëm për Ramushin, e të tjerë edhe për Thaqin.
E nuk është e thënë që njeriu të mos e ndërroj partinë, por ta ndërroj për qështje parimore, e te këta, e te njerëz si këta, parimorja nuk ekziston. Këta njerëz nuk dëshirojnë për asnjë çast të rrinë pa parti, ndoshta u duket vetja jetim, ndoshta identifikohen aq shumë me partinë, sa që identiteti i tyre është thjesht partiak e asgjë më shumë. Dhe të mbesin pa parti mund ta konceptojnë si mbetje pa identitet. Megjithatë unë nuk dua të besoj që këta janë kaq të sëmurë, këta e kanë një interes.
Dhe është i kuptueshëm interesi i atij, që për qështje parimore e ndjen veten më mirë brenda një partie, a po edhe i atij që ka një biznes dhe rreshtohet në parti për qështje të tjera, si dhe i atij që don të konkuroj për punë në institucione dhe pasja e një partie në xhep mund t’i ndreq punë kur të paraqitet në ndonjë zyrë, dhe derisa nxjerrë kuletën( për të treguar letërnjoftimin, të mos keqkuptohemi) krejt rastësisht tregon edhe librezën partiake. Por ajo që nuk e kuptoj është se ç’i duhet bujkut rreshtimi në parti. A mos pret ky që partia t’i ndihmoj në prashitjen e arës?. Dhe nëse ka qëllim kontributin ndaj vendit, a mos ky kontribut u dhënka vetëm duke u rreshtuar në një parti?.
E megjithëse bëhet bujë, rreshtimi nëpër parti ka filluar të bie. Njerëzit që kanë interesin e shtetit më shumë se të partisë ,qofshin këta në parti ose jo, kanë filluar të shtohen kundrejt atyre që kanë interesin e partisë. Por ja që këta të partisë  janë më të zëshëm, edhe në votime këta nuk mungojnë, e as zhgënjehen nga partitë.Dhe këta edhe mund të përcaktojnë rezultatin e votimeve, e kjo për faj të atyre që gjejnë njëqind arsye për të mos votuar.

Çështja çame dhe minoriteti grek në Shqipëri


Se kemi një çështje të pazgjidhur me Greqinë, kjo është e qartë, por që edhe ata kanë një qështje të pazgjidhur me ne kjo është e qartë, ose më mirë thënë,duhet ta kemi të qartë.
Çamëria, sikurse viset e tjera shqiptare ,mbeti jashtë shtetit shqiptar për arsye të mosangazhimit tonë të duhur, apo siq themi ne,për arsye që fuqitë e mëdha I lanë padrejtësishtë këtë pjesë Greqisë.
Tani, padrejtësia Shipërisë I erdhi nga ne që nuk punuam sa duhet e si duhet për qështjen tonë , apo nga fuqitë e mëdha  që gjithashtu nuk punuan sa duhet e si duhet për ne e për Shqipërinë ?!.
Megjithatë ajo që dihet është që ne nuk jetojmë në një botë ideale ku qështjet ndërmjet palëve do të zgjidheshin në bazë të parimit të drejtshmërisë. Këtu duhet shumë punë e këmbëngulësi për t’I shkuar deri në fund qështjes.
Këtu drejtësia ndërkombëtare për qështje kontestuese ndërmjet shteteve mund të krahasohet me drejtësinë e odave apo drejtësinë e pleqve, ku si ata të parët e si këta të dytët, meqë nuk kanë një mekanizëm që do të mbronte vendimet, përveq drejtshmërisë kanë parasysh paqen, e në kontestet ndërmjet shteteve edhe interesat e atyre që e pleqërojnë një qështje të caktuar.Pra, kryesore është të arrihet paqja, apo si thotë populli, të flej puna(qështja).
Tani, sikur t’I kthehemi qështjes së parë, e ta krahasojmë qështjen çame me atë të minoritetit grek në Shqipëri, del se qështja e minoritetit grek është më e avancuar. Çështja çame është e reduktuar në një qëshje pronash individuale, pra është qështje thjesht juridike dhe gjyqsore,ndërsa qështja e minoritetit grek është më shumë se kaq, është edhe qështje politike. Rrjedhimisht, çështja çame (meqë nuk trajtohet si një minoritet shqiptar në Greqi)bëhët qështje e shtetit grek, qështje gjykatash, ndërsa minoriteti grek bëhet qështje e shtetit shqiptar dhe e shtetit grek.
Edhe po të krahasohet angazhimi I shtetit shqiptar dhe ai I shtetit grek, për qështjet përkatëse, del se angazhimi I shtetit grek ishte I fuqishëm e I shumëanshëm, ndërsa angazhimi I shtetit shqiptar mund të përmlidhet  tek fjalët e thëna me gjysëm zëri. Pra shteti shqiptar nuk kishte e nuk ka një angazhim të duhur lidhur me qështjen, ose nuk ka angazhim të duhur për asnjërën nga këto qështje.
Minoriteti grek në Shqipëri, I përkrahur fuqishëm nga shteti grek ka arritur mirë të konsolidohet. Në ndihmë të tyre e duke I shërbyer atyre e qështjes greke në Shqipëri, është edhe kisha autoqefale (e pavarur) ortodokse shqiptare e cila që nga viti 1991 edhe udhëhiqet nga peshkopi grek Janullatos, të cilit mediat I referohen me emër, si hirësia e tij Anastasi, si për të lënë përshtypjen që ky është shqiptar. Kisha e pavarur ortodokse shqiptare, të cilën para njëqind vitesh, e në kushte më të vështira e themeloi Fan Noli, tani e sa vite nuk është e pavarur, apo duke u nisur nga udhëheqja e saj mund të thuhet që më shumë se interesat e besimtarëve, mbron interesat e një shteti tjetër në vendin tonë.
Po të shohim pak faqen zyrtare të kishës autoqefale ortodokse shqiptare (www.orthodoxalbania .org), do të shihnim që kjo faqe është e disponueshme përveq shqipes edhe në greqisht dhe anglisht, apo mund të thuhej përveq greqishtes, edhe në shqip dhe anglisht, gjë që është në kundërshtim me pavarësinë (edhe gjuhësore) që ka ky institucion. E sikur kjo faqe të krahasohej me faqet  tjera zyrtare të ortodoksive të tjera, del se vetëm faqja ortodokse shqiptare (përveq asaj greke), ka greqishten brenda. Faqet zyrtare ortodokse, të Rumanisë (www.crestinism-orthodox.ro), e Bullgarisë (http://bulch.tripod.com) , e Rusisë (http://www.russianorthodoxchurch.ws), e Serbisë ( www.serbianorthodox church.com) , e Armenisë (www.armenianorthodo xchurch.com) ... nuk kanë askund gjuhën greke.(per keto me gjeresisht shikoni edhe shkrimin e “bilderberg”, Janullatos dhe politika antishqiptare, tek bashkimi dhe qeshtja shqiptare ne ZY)
Dhe shteti shqiptar nuk bënë ndonjë përpjekje serioze që kishën autoqefale ortodokse shqiptare tua kthej besimtarëve ortodoks shqiptar, atyre të cilëve edhe u takon.
Këtu, nën hundën tonë, e në shtetin tonë punohet për interesa të një shteti tjetër, e shteti ynë sikur nuk ka kohë të merret me këto gjëra.E përpjekjes greke, që madje edhe një sasi shqiptarësh t’I integroj brenda kulturës greke, nuk I përgjigjet aspak shteti shqiptar, edhe pse këto gjëra ndodhin në shtëpinë tonë. Shteti shqiptar I ka lënë një fushë të madhe veprimi minoritetit grek, saqë kjo pikë kancerogjene rrezikon të rritet e të rrezikoj edhe vetë qenjen e këtij shteti, apo të vie puna deri tek amputimi për të shpëtuar tërësinë.
Ky shtet, që nuk mund t’I zgjidh problemet brenda shtëpisë së vet, nuk pritet ta zgjidh as qështjen çame, që tashmë duket vetëm si diçka që I takon historisë.
E kjo ka ardhur si pasojë e mosangazhimit tonë të duhur, si pasojë e asaj që shteti na duhet për t’I zgjidhur problemet personale.Shteti na duhet për të mirën personale e jo për të mirën e përgjithshme e rrjedhimisht edhe personale.
Prandaj në vend që ne të ishim në ofansivë, ne jemi në defansivë. Dhe nuk jemi ne defanzivë vetëm këtu, por edhe në Kosovë, ku serbët që përbëjnë 5 përqind të popullatës kanë të drejta të barabarta me shqiptarët që janë mbi 90 përqind, të drejta që as përafërsisht nuk I kanë shqiptarët e Maqedonisë që janë dikund 30 përqind e popullatës atje.Ne duhet të kujdesemi mirë e seriozisht për qështjet tona, që të mos na vie puna sa të themi që edhe Nishi është I yni e të mos mund të shkojmë as në Mitrovicë.
Prandaj duhet të merremi dhe atë seriozisht  me qështjen e minoritetit grek në Shqipëri, qështje kjo e krijuar artificialisht ,e që dikujt mund t’I duket problem I vogël.Por edhe sikur të jetë kështu, duhet zgjidhur këtë problem të vogël, që të mos bëhet I madh.
E njëkohësisht duhet të merremi edhe me qështjen çame, që gabimet dhe padrejtësitë të ndreqen për aq sa është e mundur.
E dhashtë zoti, që për këtë e qështje të tjera, ta kemi vullnetin dhe angazhimin e duhur.

Demokracia dhe shteti ligjor


Fjalën demokraci filluam ta dëgjojmë gjithnjë e më shpesh në fillim të viteve të nëntdhjeta, atëherë kur në skenën botërore njëri kamp fitoi kundër kampit tjetër. Këtë fjalë e kishim dëgjuar edhe më herët, por në këtë kohë e në vitet në vazhdim kjo fjalë u shumua aq shumë saqë zuri vend në çdo gojë, e sidomos në gojët e politikanëve të cilët këtë fjalë e bënë mbiemër të tyre.
Ç’është e vërteta ata përdorën shumë këtë fjalë sepse kjo do t’u pëlqente miqve, të cilët edhe po ta dëgjonin fjalimin pa përkthim do ta kuptonin që ky flet për demokracinë, si dhe neve që një fjalim pa këtë fjalë do të na dukej I pavlerë.
Edhe sot, megjithëse më pak, nuk bëhet ndonjë tubim politik pa përmendur demokracinë, siq nuk bëhet ndonjë tubim fetar pa përmenur zotin.
Por çka na thotë fjala demokraci, në kuptimin e parë e të fundit, neve që nuk I bëjmë ndonjë analizë fjalëve e që jemi shumica dërmuese e popullsisë. Ne fjalën demokraci(sundim I shumicës) e përceptojmë thjesht si diçka të mirë, si liri në çdo gjë, madje edhe si liri pa rregulla, që është e dëmshme. Kjo fjalë megjithëse e mirë, nuk e nxit njeriun të mësoj diçka më shumë për funksionimin e shoqërisë e të shtetit.
Ndërsa, sikur në vend të kësaj fjale të përdornim fjalën, shtet ligjor, kjo do të thoshte më shumë. Si fjala demokraci edhe kjo fjalë tek njeriu do të zgjonte një interesim për një deshifrim të thjesht. Dhe deshifrimmi që mund t’I bënte njeriu kësaj fjale është veqse deshifrimi I drejt,  që shoqëria funksionon sipas rregullave(ligjeve). Njeriu do të kuptonte që liri apsolute mund të ketë vetëm në xhungël, e kurrë jo në një shoqëri të organizuar. Me fjalën shtet ligjor, njeriu do ta kuptonte që askush nuk është mbi ligjin, dhe do të kishte një rebelim, së paku të brendshëm nëse dikush guxon të dalë mbi të. Përdorimi I kësaj fjale do të nxiste njerëzit të mësojnë gjërat elementare që I përkasin ligjit dhe funksionimit të shtetit.
Dhe ne kemi e do të kemi ligje demokratike apo evropiane, sepse megjithatë ligjet tona janë të importuara nga Evropa.Kështu ka qenë gjithmonë.
Me një fjalë përdorimi I kësaj fjale, në vend të fjalës demokraci nuk do ta dëmtonte aspak demokracinë, përkundrazi do të rriste vetëdijen e njerëzve për nevojën shtetit e të ligjeve. Përdorimi apo edhe ngulitja e kësaj fjale në mendjet e njerëzve, siq është ngulitur fjala demokraci do të nënkuptonte shtetin ligjor mbi të gjithë ne.do të nënkuptonte që askush nuk mund të jetë pronar I shtetit sepse pronarë jemi të gjithë njësoj, dhe se ne u nënshtrohemi ligjeve sepse jemi të vetdijshëm që shoqëria nuk mund të funksionoj pa to.
Demokracia në thelb është mbajtja e zhedhjeve të lira dhe periodike, ku shumica zgjedh njerëzit që do të qeverisin, apo voton kushtetutën si formë të qeverisjes, si themel të ligjshmërisë, e si vënje kufi ligjeve . Dhe kur njerëzit brenda një shteti votojnë kushtetutën, dhe zgjedhin përfaqsuesit e tyre, mund të thuhet që ai shtet është demokratik. Këtu mund të përfundoj tregimi për demokracinë, apo demokracia mund të mbështillet me mijëra fjalë mjegulluese, sa që njeriu të mos dijë çka është thelbësore.
Sot shumica e shteteve të botës janë shtete demokratike, por vetëm për një pakicë mund të thuhet që janë edhe shtete ligjore, ku ligji miratohet për t’u zbatuar dhe me hyrjen në fuqi vlen për të gjithë njësoj.
Përderisa fjala demokraci mund të përdoret edhe si jorgan për paudhësistë, sidomos të pushtetarëve, fjala shtet ligjor nuk mund të përdoret për një gjë të tillë.
Një pushtetar që shkel vazhdimisht ligjin nuk mund të thiret në shtet ligjor, sepse dyfytyrësia e tij do të ishte më e dukshme,por fare lehtë mund të thirret në demokraci, sepse fjala demokraci nuk nxit ndonjë gjykim nga dëgjuesit. Edhe angazhimi I pushtetarit për shtet demokratik është I lehtë, sepse angazhohet për një punë të përfunduar, përderisa angazhimi I tij për shtet ligjor do të thoshte së pari vënjen e tij nën ligjin gjë të cilën pushtetarët rrallë herë janë të gatshëm ta bëjnë, përderisa të mos jenë të detyruar. Angazhimi për shtet ligjior do të thoshte angazhim të përditshëm që shteti të funksionoj në bazë të ligjeve, në bazë të kushtetutës, në bazë të strategjisë për arritjen e qëllimeve të caktura, përderisa angazhimi për shtet demokratik do të thotë angazhim për diçka që funksionon edhe pa angazhimin tënd. Prandaj kemi kaq shumë angazhime për shtet demokratik e kaq pak për shtet ligjor.
Angazhimi për shtet ligjor do të ngërthente edhe angazhimin për demokraci sepse demokracia gjendet në ligje, ndërsa angazhimi për demokraci nuk ngërthen edhe angazhimin për shtet ligjor.
Edhe shteti duhet të funksionoj në bazë të ligjeve, pra shtetit ligjor, e jo në bazë të demokracisë. Ta marrim shembull shtetin tonë që është shtet me sistem parlamentar. Kjo do të thotë që shtylla  ligjvënëse(parlamenti) kontrollon shtyllën e ekzekutivit (qeverinë), ndërsa asnjëra nga këto shtylla nuk kontrollon shtyllën e gjyqsorit, tek I cili mund të ndikohet vetëm me ligje. Tani përshtypja e gabuar tek demokracia mund të na shtyj të mendojmë, që meqë ne e kemi zgjedhur qeveritarin e caktuar ai mund të kontrolloj gjyqsorin, organ që ne s’e kemi zgjedhur drejtperdrejt, apo edhe parlamentin meqë ky qeveritari është më I votuar nga të gjithë ata. Dhe nga tri shtyllat e pushtetit  që duhet të kufizojnë njëra tjetrën, në mendjen tonë krijojmë vetëm një shtyllë që nuk e kufizon askush. Sigurisht që këto janë vetëm perceptime të gabuara që mund t’I kemi në mendjen tonë, por ja që mendja jonë përcakton realitetin, sepse jemi ne që I durojmë apo nuk I durojmë ndërhyrjet e paligjshme, apo jemi ne që durojmë dikë që ta ulë kokën para dikujt, përderisa ne e kemi vënë në atë vend që ta zbatoj ligjin, dhe atë kundrejt të gjithëve. Këto keqkuptime edhe mund të shmangeshin sikur ne të kishim në mendje shtetin ligjor.
Apo të themi që ju doni të qëndisni një fjalim duke filluar me, shteti ynë është shtet demokratik.Atëherë vazhdimi, edhe logjik, do të ishte, respekton të drejtat e njeriut, lirinë e të shprehurit, të drejtën për protesta, e të tjera fjalë për hava, ndërsa po ta filloni fjalimin me, shteti ynë është shtet ligjor, vazhdimi edhe logjik do të ishte, nuk toleron shkeljen e ligjeve,se të gjithë, në mos vullnetarisht do të detyrohen forcërisht të sillen në pajtim me ligjin e me kushtetutën që ne bashkarisht e kemi nxjerrë e të tjera gjëra kuptimplota, që do të ngërthenin edhe gjërat që u thanë tek fjalimi me demokraci. Pra është dallim I madh në qasje.
Sidoqoftë këto janë vetëm terma që nuk duhet të ndikojnë në punën e shtetit por që mund të ndikojnë në mendjet e njerëzve që zgjedhin pushtetarët, ku infiltrohen njerëz të pandershëm, apo bëhen të tillë duke shfrytëzuar durimin e njerëzve, durim që këta e arrijnë edhe duke keqpërdorur termat e caktuara. Ndikojnë në mbjelljen e një mendësie të gabuar, një mendësi ku zgjedhësit të jenë të prirur t’I gjykojnë pushtetarët nga fjalët e jo nga veprat.
Dhe për një shtet që nuk ka ndonjë traditë të gjatë, apo ku ka pasur kalime të shpeshta nga një sistem tek tjetri , do të ishte më I dobishëm përdorimi I fjalës shtet ligjor sesa I fjalës demokraci. Do të ishte më e dobishme që udhëheqësve t’u thuhet, demokracia u arrit, tani punoni për  shtetin ligjor, dhe këtë mbani në gojë e në mendje, e jo demokracinë.
Tekefundit ne duhet të jetojmë çdo ditë me shtetin ligjor e jo me demokracinë.

Agjencionin antikorrupcion duhet ta udhëheq opozita


Agjencioni antikorrupcion I Kosovës është armë në duar të pushtetit për luftimin e korrupcionit.Por meqë pushtetarët janë edhe të dyshuarit kryesor për këtë klimë korruptive, puna e agjencionit për luftimin e korrupcionit, a për uljen e tij në përmasa joshqetësuese,bëhet mision I dështuar qysh në krye.
Në këto kushte agjencioni antikorrupcion bëhet  një ngarkesë e panevojshme për bugjetin si dhe një maskim I luftës kundër korrupcionit. Agjencioni antikorrupcion bëhet agjenci që lufton nëpunësit e vegjël e të mesëm (edhe këta jo të gjithë), duke lënë anash burimin a prodhuesit e korrupcionit, që janë nëpunësit e lartë. E si mund të luftohet korrupcioni, kur ti heq qafe një, ndërsa prodhuesi mund t’i shtoj dhjetë në të njëjtën kohë. Prandaj përderisa agjencioni nuk merret me burimin e korrupcionit, kjo luftë bëhet vetëm luftë për të luftuar e jo edhe luftë për të fituar. Këtu lufta bëhet qëllim I vetvetes.
Të sqarohemi që agjencioni antikorrupcion kontrollohet nga parlamenti, por kjo nuk do të thotë që nuk kontrollohet edhe nga qeveria, sidomos në kushtet tona, ku edhe hierarkia e klaneve lë në hije hierarkinë shtetrore.
Prandaj duke ditur, që ligjet duhet të hartohen duke marrë për bazë gjendjen në të cilën ndodhemi, duke marrë për bazë qëllimin që duhet të arrihet permes  një ligji, mendoj që procedurat ligjore të tanishme për luftimin e korrupcionit nuk çojnë askund.
Këto gjëra do duhej ndryshuar, sigurisht pas analizave të mirëfillta, e ku qëllimi nuk do të duhej të ishte të ndryshohej ligji a të kemi ligje evropiane,por të ndryshohej gjendja e tanishme permes ligjit.
E këtu ia vlen të provohet që agjencioni antikorrupcion t’I lihet opozitës. Që vendimet për këtë agjencion të merrëshin edhe me shumicën e votave të opozitës. Që ligji të sanksiononte pamundësinë e zvoglimit të bugjetit të agjencionit. Dhe vetëm kur gjërat të viheshin në vijë, kur të forcoheshin mekanizmat shtetror e kur të zhdukej hierarkia e klaneve brenda shtetit do të mund të rikthehej ligji I tanishëm, që është I mire por jo për këtë kohë.
Këtu as nuk duhet hamendësuar që opozita është e ndershme, sepse kjo gjendje ka ardhur edhe me ndihmën e opozitës apo me mospunën e saj, por opozita ka interesin më të madh që t’I paraqes shkeljet ligjore të pushtetarëve.Në të kundërt do ta kishim të qartë që kur është puna për të vjedhur këta merren vesh shumë mirë. Sidoqoftë ky nuk është interesi I opozitës, dhe sikur opozitës t’I lihej ky mekanizëm këta do të punonin së paku dy herë më shumë se që punohet tani. E nëpunësit e agjencionit, që do të duhej të ishin jopartiak, do t’I shmangeshin në masë të madhe presionit të pushtetarëve.
E këto hetime apo zbulime do të përballeshin me fakte të kundërta, e gjithçka do t’I nënshtrohej një gjykimi ku në të gjitha fazat ne do të kishim një tranparencë më të madhe.
Në të njëjtën kohë edhe ata që kanë pushtetin do ta luftonin korrupcionin, mbase të opozitës, sepse jo vetëm agjencioni ka për detyrë ta bëjë këtë, kështuqë lufta kundër korrupcionit, nga një luftë farse do të mund të shëndërrohëj në luftë të vërtet.
Sidoqoftë e pavarësisht nga kjo, ne duhet të merremi seriozisht me korrupcionin, sepse duke u marrë me problemet e mëdha, kemi harruar shkaktarin e kytyre problemeve. Kemi harruar, apo nuk jemi kujtuar se prej nga vie kjo painiciativë politike, ky qyqarllëk I udhëheqësve tanë. Dhe nuk është që këta nuk e dinë çka është e mirë për Kosovën a për shqiptarët për të cilët duhet të punojnë, por zhytja e tyre në korrupcion I ka bërë veprimet e tyre të mangëta, I ka bërë ata kukulla, ndërkohë që duhej të ishin zotër të kësaj shtëpie.
Dhe e mira e së mirës do të ishte që kjo klasë politike që krijoi këtë gjendje të lihej jashtë institucioneve,por meqë kjo nuk pritet të ndodhë, atëherë duhet parë mundësitë tjera për ta rregulluar pozitën tonë, jo me fjalë të bukura e të moderuara por me veprime konkrete.